بازی ائتلاف اسرائیل: نتانیاهو و آیزنکوت بلوف سیاسی بازی می کنند - چه کسی اول پلک می زند؟

به فصل Rip Van Winkle اسرائیل خوش آمدید. همچنین به عنوان مذاکرات ائتلافی شناخته می شود. شما می توانید اکنون بخوابید و زمانی که دولت وجود دارد از خواب بیدار شوید و به طرز قابل توجهی دلتنگ شوید. شما از طریق نشت‌ها، بالون‌های آزمایشی، شایعات پیشرفت‌های قریب‌الوقوع، و تکذیب‌های قاطعانه چیزهایی که معلوم می‌شود روز دوشنبه درست بوده و تا پنج‌شنبه بی‌ربط بوده‌اند، می‌خوابید. این فصلی است که تشخیص اینکه چه چیزی واقعی است، چه حالتی وجود دارد، و چه چیزی صرفا خیال بافی است، دشوار است. یا او سعی دارد یاشار را سر کند

گادی آیزنکوت شبیه کسی است که جلوی راه ایستاده است؟ اگر منظورش این است، چرا از استقبال پس از ادای سوگند کنست، یک لحظه نادر از لطف ملی، برای راه اندازی یک جبهه گسترده علیه راام و فهرست مشترک استفاده کنیم؟ او در همان سخنرانی که در آن هر دو طرف را متهم کرد که می‌خواهند دولت یهود را نابود کنند، خواستار اتحاد شد، اتهامی که می‌خواهد برخی از افراد بلوک تغییر را که او می‌خواهد وارد یک دولت وحدت کند، رتبه‌بندی کند. تا عصر آن روز، به‌طور پیش‌بینی‌شده، حزب آیزنکوت مذاکرات برنامه‌ریزی شده‌اش با لیکود را لغو کرده بود و به این مناسبت اشاره کرد.

وقتی آیزنکوت به نتانیاهو نامه می نویسد و از او می خواهد که خویشتن داری کند و تصمیمات نظامی خطرناک بالقوه را به دولت بعدی بسپارد، آیا واقعا می ترسد که نتانیاهو ممکن است اسرائیل را به دلایل سیاسی وارد جنگ کند؟ یا اینکه او سعی دارد نتانیاهو را در حالت تدافعی قرار دهد و او را مردی معرفی کند که نمی توان به آن تصمیمات اعتماد کرد؟ هشدار دادن به دفعات زیاد از سقوط آسمان این خطر وجود دارد. قبل از انتخابات، مخالفان نتانیاهو هشدار داده بودند که او ممکن است از جنگ به عنوان بهانه ای برای لغو انتخابات یا راه اندازی جنگ استفاده کند.

نتایج را تحت تاثیر قرار دهد. پس از انتخابات، هشدارهایی درباره تلاشی به سبک 6 ژانویه برای برهم زدن مراسم تحلیف کنست منتشر شد. انتخابات طبق برنامه پیش رفت، نتانیاهو به ایران حمله نکرد و کنست بدون هیچ حادثه ای سوگند یاد کرد. هر چه بیشتر مردم هشدارهایی می شنوند که بدترین اتفاق در شرف وقوع است، سخت تر می شود که دفعه بعد گوششان را جلب کرد. بنابراین وقتی آیزنکوت "نگرانی شدید" را ابراز کرد، آیا واقعا زنگ خطر را به صدا درآورد یا یک نقطه سیاسی را برای سازش آماده می کند؟ و سپس آویگدور لیبرمن از اسرائیل بیتنو است.

وقتی لیبرمن - او از پیشنهاد رد رای به کسانی که در ارتش اسرائیل خدمت نمی کنند، او از شخصیت سیاسی که با دقت بر روی احزاب حریدی ساخته شده است، او از شعار "100٪ برای کسانی که خدمت می کنند و صفر برای کسانی که نمی کنند" - می گوید که حاضر است در مورد خدمت سربازی حریدی سازش کند، آیا واقعا این گزینه واقعی است یا بخشی از یک بازی طولانی تر لیبرمن است؟

سازش؟ یا در صورتی که نه آیزنکوت و نه نتانیاهو نتوانند حکومتی تشکیل دهند، و 61 مج حزب او از پیشنهاد کسی به هرتزوگ خودداری کرد و آشر علنا با لیبرمن معاشقه می‌کرد.

آیا او واقعا در نظر دارد به یک دولت تحت رهبری آیزنکوت بپیوندد، یا فقط در تلاش است تا اهرم فشار را برای دستیابی به توافقی بهتر از نتانیاهو به حداکثر برساند؟ منظور چه کسی چیست؟ چه کسی نمایش می دهد؟ کی داره کی رو گول میزنه فصل Rip fVan Winkle است. نتانیاهو و آیزنکوت یک کانال امنیتی را دوباره باز کردند سپس صبح پنجشنبه فرا رسید. لیبرمن به آیزنکوت پیوست و نسبت به تصمیمات نظامی که می تواند اسرائیل را در این لحظه شکننده سیاسی به جنگ بکشاند، هشدار داد.

لیبرمن، که اکنون رئیس موقت کمیته امور خارجه و دفاع کنست است، خواستار نظارت پارلمانی و تأیید کل نهاد امنیتی برای هرگونه درگیری نظامی شد. تا ظهر، نتانیاهو و آیزنکوت بیانیه مشترکی را منتشر کردند که در آن به‌روزرسانی دیپلماتیک و امنیتی در دفتر نخست‌وزیری به همراه وزیر نظامی نتانیاهو، جناب وزیر امور خارجه، مج. گای مارکیزانو، شرکت می کند. دو روز پس از اینکه حزب آیزنکوت مذاکرات خود با لیکود را متوقف کرد، این دو مرد حداقل مایل بودند نام خود را روی یک تکه کاغذ بگذارند.

این فقط یک اعلامیه مشترک کوچک در مورد مشاوره های امنیتی بود، نه در ظاهر یک پیشرفت. اما پس از اینکه آیزنکوت نتانیاهو را متهم کرد که او را از جلسات توجیهی امنیتی منجمد کرده است، این واقعیت که اکنون یکی از آنها با نام هر دو رهبر در حال انجام است، حداقل نشان می‌دهد که کانال‌ها بازگشایی شده‌اند. اینکه آیا این چیزی فراتر از مدیریت بحران است، مشخص نیست. با این حال، این یک بازگشایی ساده ارتباطات است و در مذاکرات ائتلافی، حتی این می تواند مهم باشد.

این بدان معنا نیست که اتحاد نزدیک است. این بدان معناست که احزاب هنوز به طور کامل در را بر روی آن نبسته اند. اگر مذاکرات ائتلاف یک واقعیت نمایشی بود، می توانست به درستی عنوان آن را "از چه کسی کمترین دوست دارید؟" زیرا در این هفته اول گفتگوهای ائتلافی، موضوع اصلی است. هر یک از احزاب بلوک تغییر قبل از انتخابات گفتند که حاضر نیستند با چه کسی بنشینند: نتانیاهو، احزاب عرب یا احزاب حریدی.

اکنون آنها باید تصمیم بگیرند که با کدام یک از این سه نفر می توانند زندگی کنند - به عبارت دیگر، چه کسی را کمتر از همه دوست ندارند و مایلند در یک ائتلاف به هم بپیوندند. می گوید وحدت می خواهد.

آیا این شامل چرخش نخست وزیری می شود، کلمه ای که او هنوز علنا به زبان نیاورده است؟ آیا او ابتدا اجازه می‌دهد آیزنکوت برود؟ نتانیاهو می‌تواند هر شب هفته دعوت به اتحاد کند، اما این هیچ معنایی ندارد مگر اینکه نشان دهد که مایل است از چه چیزی صرف نظر کند. لحظه‌ای که نتانیاهو می‌گوید آماده است بخشی از دوره را خارج از صندلی نخست‌وزیر بگذراند، چیزی را روی میز گذاشته است که آیزنکوت می‌تواند درباره آن مذاکره کند.

حتی اگر او اصرار داشته باشد که اول برود، گفتن اینکه چه زمانی کار را تحویل می دهد، به طور قابل توجهی بیشتر از یک سخنرانی دیگر درباره نیاز مبرم به جمع شدن به ما می گوید. و نتانیاهو چه کسی را با خود خواهد آورد؟ آیزنکوت باید بداند که آیا در حال مذاکره با لیکود است یا با کل بلوک نتانیاهو، از جمله اوتزما یهودیت و حزب صهیونیست مذهبی.

بین درخواست از آیزنکوت برای پیوستن به ائتلاف با لیکود و درخواست از او برای پیوستن به ائتلافی که شامل ایتامار بن گویر و بزالل اسموتریچ می‌شود، تفاوت‌هایی وجود دارد. پاسخ نشان می‌دهد که نتانیاهو چقدر حاضر است از اتحاد سیاسی فعلی‌اش به خاطر وحدت دست بکشد. آیزنکوت آزمایشی برای خودش دارد. توضیح لغو مذاکرات با لیکود پس از اظهارات گسترده نتانیاهو آسان بود. اما فرض کنید نتانیاهو یک چرخش پیشنهاد داد.

آیا آیزنکوت به میز مذاکره باز می گردد؟ و اگر نتانیاهو تا آنجا پیش رفت که به آیزنکوت اولین نوبت را به عنوان نخست وزیر پیشنهاد داد، آیا موافقت می کرد که با او حکومت کند؟ در این دور از "چه کسی را کمتر دوست دارید؟" بسیاری از رای دهندگان آیزنکوت قبلا به صراحت گفته اند که مردی که بیشتر از همه دوست ندارند نتانیاهو است. آیا آیزنکوت مایل است آنها را جبران کند؟ لیبرمن می گوید که او آماده است تا در مورد پیش نویس با احزاب حریدی سازش کند تا دولت تشکیل دهند - به این معنی که، در نمایش واقعی ما، او کمتر از همه از احزاب حریدی خوشش نمی آید.

اما او تا کجا حاضر است پیش برود؟ اولین لوایح ارائه شده در کنست جدید در روز چهارشنبه، ایده ای از جاده ای که لیبرمن باید طی کند را نشان می دهد. نفتالی بنت، که حزب B'Ychad او بی وقفه در مورد موضوع سربازگیری حریدی مبارزات انتخاباتی داشت، لایحه ای را برای افزایش مزایا برای نیروهای ذخیره ارائه کرد و سربازانی را که نه کمکی به خانواده می کردند، نه با پرداخت کمک به آنها برکنار کرد. نیروی کار. یهودیت تورات متحد اما در جهت مخالف حرکت می کند.

لایحه ای که توسط میر پوروش ارائه شد به دانش آموزان یشیوا اجازه می دهد تا هر سال خدمت خود را تا سن 26 سالگی به تعویق بیندازند و در آن زمان معاف شوند. لایحه دیگری توسط پوروش و الیاکیم استارک دستگیری ها، تحقیقات و اجرای جنایی را به دلیل فرار از پیش نویس متوقف می کند، در حالی که قوانین مربوط به وضعیت دانشجویان یشیوا در حال بررسی است. ممکن است این پیشنهادات بازگشایی باشد، اما نگاه کنید که هر طرف از دولت چه می خواهد. بنت می خواهد که پول را به سمت کسانی که خدمت می کنند منتقل کند. UTJ می خواهد از دانش آموزان یشیوا که خارج از ارتش هستند محافظت کند. آیزنکوت خدمت برای همه را شرط پیوستن به دولت خود قرار داده است.

اگر او برای تشکیل یک کمیته به آرای UTJ نیاز دارد، چقدر از این وعده می تواند عمل کند؟ لیبرمن به عنوان رئیس موقت کمیته امور خارجه و دفاع - که گفت اکنون مایل به مصالحه در این موضوع است - می تواند سازش خود را در یک لایحه قرار دهد. او روی چند استخدام اصرار خواهد داشت و تا چه زمانی؟ اگر اهداف نادیده گرفته شوند چه اتفاقی می‌افتد، و چه تحریم‌هایی علیه کسانی که از ترتیبات جدید پیروی نمی‌کنند اعمال می‌شود؟ سپس سؤالات دیگری مطرح می‌شود: آیا بنت سال‌ها تعویق پیش‌نویس برای حریدیم را می‌پذیرد تا یک دولت بلوک تغییر تشکیل شود؟ آیا آشر از حزب خود می خواهد که حرمت را بپذیرد؟

نتانیاهو می تواند در مورد وحدت صحبت کند بدون اینکه بگوید چه زمانی نخست وزیری را تحویل می دهد. آیزنکوت می‌تواند از نتانیاهو درخواست کند که یک پیشنهاد جدی ارائه دهد، بدون اینکه بگوید در صورت انجام این کار، آیا با او حکومت می‌کند یا خیر. لیبرمن می تواند در مورد سازش صحبت کند بدون اینکه بگوید چه کسی را معاف می کند. بنت می‌تواند از کسانی که خدمت می‌کنند دفاع کند، بدون اینکه بگوید آیا از توافق ائتلافی بر سر معافیت برای کسانی که این کار را نمی‌کنند کنار می‌رود یا خیر. آشر می تواند با بلوک تغییر معاشقه کند بدون اینکه به رای دهندگان خود بگوید که برای پیوستن به آن چه چیزی را قبول می کند.

چه زمانی بیدار شویم؟ زمانی که آنها به اندازه کافی دقیق می شوند تا رای دهندگان خود را عصبانی کنند.