بازی های ساخت شهر دارای Soul Problem pt.2 هستند

علیرغم ناامیدی من از Cities: Skylines 2، هر از گاهی به بازی بازمی گردم. من حتی نمی توانم آن را کنترل کنم. مثل یک نیاز عمیق درونی است. وقتی بچه بودیم با ماشین‌های اسباب‌بازی روی آن تشک‌های نمدی با شهرهای کوچک رنگ‌آمیزی شده بازی می‌کردیم، یا زمانی که آرزوهای صنعتی بیشتری داشتیم، می‌رفتیم بیرون در خاک و درست در کنار بوته‌های گل رز مامان، ساخت‌وسازهایی با تونل‌ها و پل‌ها ایجاد می‌کردیم. برخی از ما آن عمویی را داشتیم که تصمیم گرفت اتاق بازی را به دنیای مدلینگ مینیاتوری با قطار، تونل و ایستگاه تبدیل کند.

فکر می‌کنم کمی درهم‌تنیدگی خیال‌پردازی‌های جوان‌ترم به نیاز به راه‌اندازی Cities: Skylines و ساختن یک شهر زنده تبدیل می‌شود.

در مقاله قبلی، من به طور گسترده‌تری به این ژانر پرداختم و ایده‌هایی را بررسی کردم که (بیشتر در Reddit) بحث‌های بسیار جالبی را برانگیخت. من بیشتر در مورد شبیه سازی و کمتر در مورد زیبایی شناسی صحبت کردم. امروز متن من اصلا فنی نخواهد بود. درعوض، زیبایی‌شناسی را مورد بررسی قرار می‌دهد و هر بار که به شهرم خیره می‌شوم چقدر من را ناامید می‌کنند.

همه چیز مربع و غیر طبیعی است. با نگاهی به قسمتی تصادفی از شهرم، سعی کردم بفهمم چرا اینقدر زشت است. چه چیزی باعث می شود که alt+f4 را فشار دهم؟

در اینجا نقطه ای را می بینیم که در آن پیاده رو، چند کاشی از یک ساختمان و چمن به هم می رسند.

آیا این به نظر شما خوب است؟ چقدر سخته که اینجوری بشه:

من می دانم که کسی می تواند نتایج مشابه و بهتری را با مدها و برگردان ها به دست آورد. اما برای بسیاری از ما، صرف 40 ساعت صرف مدیریت خرد در هر گوشه شهر، واقع بینانه نیست. و اگر آن ساعت ها را در نظر نگیرید، همه چیز بی روح می شود.

همچنین، چیزی که من واقعا در این بازی ها از آن لذت می برم این است که می توانم فقط به شهر خیره شوم و ببینم الگوریتم چه چیزی ایجاد کرده است. برای تعجب. اگر آنجا بنشینم و هر گوشه کوچکی را با دست نقاشی کنم، آن "جادو" از بین می رود.

همانطور که گفتم، یکی از دلایلی که شهرم را ساختم این است که بعدا بتوانم بروم و به گوشه های تصادفی نگاه کنم. وقتی در مرکز شهر آتن قدم می زنم، همین طور است. من به دنبال بخش های کوچک جذاب شهر هستم. نه لزوما زیبا، نه تمیز، اما صحنه هایی که داستانی را روایت می کنند. در این بازی همه چیز تا حد روان رنجوری «بهداشتی» می شود.

ببینید این بافت های کوچک چقدر می توانند در فضای کلی تفاوت داشته باشند.

به دلایلی، این بازی دارای گوشت گاو با پله است. آیا می توانیم چند پله بگیریم؟ کاری که من اگر طراح بازی بودم انجام می دادم این است که به 100 عکس از شهرهای واقعی نگاه کنم و برخی از چیزهایی را که آنها را تشکیل می دهند یادداشت کنم. مانند:

من نمی دانم محله شما چگونه است، اما در محله من، شاید از هر 50 خانه 1 خانه تمیز و مرتب باشد. بیشتر آنها دارای نقاط مرطوب، علف های هرز، اسباب بازی های رها شده در باغ، لباس های آویزان برای خشک شدن در بالکن هستند.

برخی نرده های زنگ زده دارند. حتی آنهایی که به خوبی نگهداری می شوند اجازه داده اند طبیعت در گوشه و کنار کار خود را انجام دهد. و چیز طبیعت مربع های کاملا سبز نیست.

متأسفانه، هر شهر واقعی دارای مناطق فقیر با خانه های متروکه یا خانه های بسیار بد است. این یکی دیگر از عناصر زیبایی شناختی است که هم واقع گرایی و هم بازخورد قابل استفاده را ارائه می دهد. لازم نیست پانل آمار را باز کنید تا ببینید مشکل کجاست. فقط با نگاه کردن به شهر خود، منظره می تواند و باید خودش صحبت کند.

امیدوارم بازی‌های آینده شهرسازی یا DLC‌های CS2 بر روی افزودن روح و شخصیت به شهرسازی تمرکز کنند. تا آن زمان، ما باید به غرایز باب راس خود تکیه کنیم.

افشای هوش مصنوعی: هوش مصنوعی منحصرا برای تصحیح، تولید متن‌های جایگزین تصویر توصیفی و ایجاد مفاهیم بصری "بهبود" استفاده شد.