باستان شناسان در حال کشف معنای مکان منحصر به فرد هنر صخره ای هستند

تیری اوبری طرح کلی یک موتیف aurochs را در Penascosa Rock 3 برجسته می کند

ساعت 6 صبح در سایت هنری صخره‌ای پناسکوسا در دره کوآ پرتغال است، و در زیر تابش نور مشعل، کنده کاری محو شده‌ای از آئوروچ - گاو وحشی که در آخرین دوره یخبندان زندگی می‌کرده است - ناگهان در مقابل تاریکی پیش از سپیده‌دم مورد توجه قرار می‌گیرد. به مدت سه هفته، باستان شناس تیری اوبری از بنیاد پارک کوا و تیمش در کنار حکاکی ها در جستجوی ابزارهای باستانی که ممکن است به آنها در درک عملکرد قدیمی ترین هنر صخره ای دره کمک کند، حفاری کرده اند.

وقتی وارد آخرین روز کاوش‌ها می‌شویم، بالاخره آن‌چه را که به دنبالش بودند، پیدا کردند: برش‌هایی به اندازه تصویر بند انگشتی از سنگ تیغی که شکارچیان ماقبل تاریخ از آنها به عنوان سلاح شکار استفاده می‌کردند.

اوبری با صدایی که با هیجان و آرامش همراه است، می گوید: «این فناوری مربوط به 26000 سال پیش است. "این اولین بار است که موادی به این قدیمی را در کنار هنر پیدا می کنیم."

لوئیس لوئیس از بنیاد پارک کوا می‌گوید یافتن این مصنوعات در فاصله چند متری یکی از مهم‌ترین تابلوهای هنر صخره‌ای در کل دره کوآ به نشان دادن این نکته کمک می‌کند که هنر فقط چیزی نبود که اجداد ما در مکان‌های مقدس دورافتاده قرار می‌دادند، بلکه «جزئی از زندگی روزمره» بود.

در لایه‌های باستان‌شناسی حاوی تیغه‌های سنگی، محققان بقایای ابزارهای پوسته‌دار دیگر و همچنین آتش‌گاه‌ها را نیز یافتند که نشان می‌دهد مردم آتش می‌ساختند و از طیف وسیعی از ظروف در فاصله لمسی پانل حکاکی شده استفاده می‌کردند. یا، همانطور که اوبری می گوید، "آنها در درون هنر زندگی می کردند".

ابزار سنگی در Penascosa سرنخ‌های حیاتی در مورد زمینه اجتماعی که هنر صخره‌ای در آن ایجاد و مشاهده می‌شود، نشان می‌دهد که چگونه برخورد بین گروه‌هایی از مردمی را که برای شکار و تعامل به کوا مهاجرت کرده‌اند، شکل می‌دهد. اوبری می‌گوید: «منطقی‌ترین کارکرد انتقال برخی از اسطوره‌ها و همچنین انتقال برخی اطلاعات عملی برای شکارچیان است.

تیری اوبری تیغه های 26000 ساله پناسکوزا را بررسی می کند.

دره کوا بزرگترین مجموعه روباز هنر صخره ای دوران پارینه سنگی در جهان است. این حکاکی ها که برای اولین بار در سال 1991 کشف شدند، در حدود 17 کیلومتر از دره رودخانه پراکنده شده اند. لوئیس می گوید: «هنر در غارها به خوبی حفظ می شود، اما نه در هوای آزاد. اما اینجا در کوا، شرایطی داریم که اجازه می دهد هنر در فضای باز حفظ شود، زیرا این منطقه خشک است و شیست محلی در برابر فرسایش بسیار مقاوم است.

کشف این نقوش آشکار باعث شد که لوئیس آن را "انقلاب کوپرنیکی" در باستان شناسی با اثبات اینکه هنر صخره ای محدود به محیط های تاریک زیرزمینی مرتبط با مذهب و آیین نیست، بلکه اغلب یک پدیده بسیار عمومی است، آغاز کرد.

ژائو زیلهائو از دانشگاه لیسبون در پرتغال که پارک باستان شناسی دره کوآ را در سال 1996 راه اندازی کرد، می گوید: "کشف دره کوآ مردم را به جستجوی چیزهای مشابه در جاهای دیگر واداشت، و اکنون از 30 سال اخیر کشفیات می دانیم که در واقع باید در همه جا بوده باشد." شبه جزیره ایبری و فراتر از آن، با حکاکی های سبکی مشابه که تا دره نیل پیدا شده است.

در کوا، اولیه‌ترین مرحله تولید هنر صخره‌ای مربوط به گذار بین دوره‌های گراوتین و سولوتره دوره پارینه سنگی بالایی است، حدود ۲۶۰۰۰ تا ۲۷۰۰۰ سال پیش در آغاز آخرین حداکثر یخبندان. برای درک این موضوع که چرا شکارچیان 10000 سال قبل از ساخته شدن نقاشی های غار لاسکو در فرانسه، شکارچیان را انتخاب کردند تا این دره را با حکاکی پر کنند، محققان سه دهه گذشته را صرف جستجوی نشانه هایی از اشغال در دوران اواخر Gravettian در Penascosa کرده اند.

اوبری می‌گوید: «در سال 1995، همه گفتند یافتن این مکان غیرممکن است، زیرا یک مکان در فضای باز است و درست در کنار رودخانه است، بنابراین همه چیز [در طول حوادث سیل] از بین خواهد رفت. "اما اگر نگاه نکنی، پیدا نمی کنی."

اولین تلاش برای یافتن شواهدی از یک اردوگاه باستانی توسط Zilhão نظارت شد. با این حال، در پایان آخرین دور اصلی کاوش‌ها، که اوبری در سال 2018 رهبری کرد، لایه‌هایی که نشانه‌هایی از اشغال هوم را نشان می‌دهند هنوز پیدا نشده بودند. با این حال، در سال 2025، یک گودال آزمایشی درست در مقابل راک 3 پناسکوسا حفر شد - که با یک سری نقوش حیوانات روی هم حکاکی شده است - تعدادی سنگ آسیب دیده از آتش و ابزارهای سنگی پوسته پوسته شده را نشان داد که با سبک اواخر گراوتین و اوایل سالوترین مطابقت دارد.

برای اولین بار، تیم شواهد مستقیمی از نشستن مردم در اطراف آتش‌سوزی‌ها و تولید فناوری‌های بقا در پناسکوزا داشت، درست زمانی که این منظره از طریق هنر صخره‌ای به یادگار مانده بود. Zilhão با اشاره به برخی از جوامع بومی استرالیایی که همچنان از هنر صخره‌ای به روشی مشابه استفاده می‌کنند، می‌گوید: «آنچه که این نشان می‌دهد این است که شکارچی-جمع‌آوران دوران پارینه سنگی درست مانند شکارچی-جمع‌آوران امروزی بودند. "آنها قلمرویی را که در آن زندگی می کردند تزئین کردند."

ابزاری که از سه تکه سنگ از پناسکوسا ساخته شده است که قدمت آن به 26500 سال می رسد.

ماه گذشته برای حفاری این اتاق نشیمن ماقبل تاریخ به Penascosa بازگشتند، تیم صفحات دفن شده شیست را کشف کردند که زمانی یک برآمدگی طبیعی را تشکیل می داد و شکارچی-گردآورندگان باستانی زیر آن پناه گرفته بودند تا اینکه گرمای آتش کمپ آنها باعث فروریختن آن شد. با کاوش در لایه های زمان، باستان شناسان مجموعه ای از مصنوعات را کشف کردند که سیر تاریخ بشر را از دوران پارینه سنگی تا دوران روم دنبال می کرد.

برخلاف غارهای نقاشی شده مشهور اروپای غربی، دره کوا و هنر صخره‌ای آن از دنیای همیشه در حال تغییر بیرون محصور نشدند، بلکه صحنه‌ای برای نمایش‌های اجتماعی فراهم کردند که زندگی ایبریان باستان را برای هزاران سال شکل داد.

باستان شناسان در نهایت با رسیدن به لایه اشغال 27000 ساله Gravettian درست در زمانی که زمان حفاری در حال اتمام بود، شواهد مورد نیاز خود را برای جهت دهی Penascosa - و اولین حکاکی های آن - در چشم انداز اجتماعی ایبریا باستان کشف کردند.

اوبری که تیغه کوچکی از پناسکوزا در دست دارد، می گوید: «این سنگ چخماق از مرکز اسپانیا، حداقل 150 کیلومتر دورتر می آید. او درباره تیغه دیگری که در همان ذخایر پیدا شده است، می گوید: «اما این سنگ چخماق از مرکز پرتغال است، در 200 کیلومتری آن طرف». هم‌گرایی این مواد دوردست در این نقطه نشان می‌دهد که 27000 سال پیش، دره کوآ در قلب شبکه وسیع مبادلاتی قرار داشت که نیمی از ایبریا را در بر می‌گرفت.

Zilhão می‌گوید: «این همچنین توضیح می‌دهد که چرا هنر اینجا بسیار شبیه به آنچه در شمال اسپانیا، یا حتی تا دره رون در فرانسه می‌بینید، است. او پیشنهاد می‌کند که این شباهت‌ها نشان می‌دهد که هنر صخره‌ای به‌عنوان یک «رمز بازنمایی مشترک» متعلق به «شبکه‌ای از مردم که اطلاعات، پرسنل و اشیاء را مبادله می‌کنند، کار می‌کند و یک ناحیه بسیار گسترده از همگونی فرهنگی را تشکیل می‌دهد».

با این حال، دره Côa ممکن است چیزی بیش از یک گره دیگر در این شبکه باشد. لوئیس می‌گوید: «این منطقه یک مرز طبیعی بین سواحل [آتلانتیک] و بخش داخلی ایبری است، بنابراین ما فکر می‌کنیم که محل ملاقات مهمی برای جمعیت‌های این مناطق مختلف بوده است». برای دهه‌ها، باستان‌شناسان کوا استدلال کرده‌اند که این دره محل تجمع اجتماعی است، جایی که گروه‌های شکارچی-گردآورنده از سراسر سرزمین ایبری به طور دوره‌ای برای ملاقات و شکار گرد هم می‌آیند. لوئیس می گوید: «مواد سنگی این اطلاعات را به ما می دهند. ما دیگر این جمعیت ها را منزوی نمی بینیم.»

بنابراین، هنر صخره‌ای دره را می‌توان به‌عنوان مؤلفه‌ای کلیدی از دنیای اجتماعی که باعث پیدایش آن شد، درک کرد، که در آن گروه‌های بسیار متحرک شکارچی-گردآورنده بارها در کوا رو در رو بودند. به عبارت دیگر، همانطور که لوئیس می گوید، «هنر در لحظاتی استفاده می شد که گروه های دور دور هم جمع می شدند».

تیری اوبری به نقوش حیوانات در ترکیبی که شامل چندین حیوان روی هم افتاده در Fariseu است اشاره می کند.

برای برجسته کردن نقشی که هنر صخره ای ممکن است در این برخوردها داشته باشد، اوبری من را به Fariseu، یکی دیگر از مکان های تزئین شده دره می برد. در اینجا، باستان شناسان شواهدی یافته اند که نشان می دهد شکارچیان-گردآورنده بارها و بارها در میان آثار هنری زندگی می کردند - اگرچه، برخلاف پناسکوزا، آنها هنوز لایه های شغلی مربوط به اواخر Gravettian را کشف نکرده اند، زمانی که اولین حکاکی های این مکان ساخته شد.

اوبری در حالی که جلوی یکی از تابلوهای حکاکی شده فریسو ایستاده ایم، می گوید: «این یک داستان است، با آغاز، میانه و پایان – مانند هنر قرن شانزدهم». اما من فکر نمی‌کنم که این برای مردم اینجا بود، بلکه برای افرادی بود که از مناطق دیگر می‌آمدند.»

بر روی صخره مجموعه‌ای از نقوش تکراری متشکل از چهار آئوروک زنانه است که هر کدام با یک گوساله همراه هستند و ظاهرا به سمت رودخانه نزدیک حرکت می‌کنند. اوبری می‌گوید: «یکی از کارکردها احتمالا برقراری رابطه با این حیوانات بود تا به مردم مکان‌های دیگر نشان دهید که از یک گروه خاص هستید. این تصور با ایده ارائه شده توسط محققان دیگر مطابقت دارد که نشان می دهد هنرمندان دره کوا ممکن است از نقوش حیوانات برای نشان دادن انسان استفاده کرده باشند.

با این حال، این روایات حکاکی شده نیز ممکن است اطلاعاتی را در مورد گیاهخواران بزرگ و نحوه شکار آنها منتقل کرده باشد. به عنوان مثال، گوساله‌های آئوروچ همگی حدودا 6 ماهه به نظر می‌رسند، که باعث می‌شود اوبری حدس بزند که این ترکیب ممکن است رفتار حیوانات را «در یک لحظه خاص از سال» به تصویر بکشد.

او می‌گوید: «فکر می‌کنم لحظه تجمع احتمالا یک لحظه شکار بود. بنابراین انتقال اساطیر کارکرد اجتماعی [هنر سنگی] بود، اما کارکرد شکار نیز ضروری بود. بنابراین، به جای تفکیک امر نمادین از عملی، همان تصاویر می توانستند هر دو کارکرد را همزمان انجام دهند.

لوئیس می گوید: «بدیهی است که درک معنای هنر بسیار دشوار است، اما ممکن است بخشی از یک استراتژی بقا بوده باشد. همانطور که مسافران و مردم محلی در مکان‌های حکاکی شده کوا ملاقات می‌کردند، تصاویری که ایجاد کردند ممکن است تبادلات حیاتی بین گروه‌های غریبه را تسهیل کند و در عین حال آنها را قادر به شکار با هم می‌کرد.

پاول بان باستان شناس مستقل که در این کاوش نقشی ندارد، می گوید: «کوآ همه چیز را متحول کرد، زیرا باعث شد بسیاری از ما متوجه شویم که این هنر عادی عصر یخبندان است. من همیشه تصور می‌کردم که آنها بسیار نزدیک به این هنر زندگی می‌کنند، اگر نه در خود سایت‌های هنری، بنابراین خوشحالم که آنها در نهایت شواهدی از آن به دست آوردند.»

برای بیش از سه دهه، اکتشافات در دره کوا به تغییر شکل ادراک هنر صخره ای پارینه سنگی از چیزی که منحصرا در غارها برای اهداف آیینی تولید می شد به چیزی که اغلب در فضای باز و چند منظوره بود، کمک کرده است. بان می گوید: «اکثریت قریب به اتفاق آن در هوای آزاد بود و چیزهای موجود در غارها تقریبا یک پدیده حاشیه ای بود. اتفاقا خیلی بهتر زنده مانده است.»

با این حال، برای درک واقعی چنین هنری، اوبری می گوید که ما باید مطالعه آن را به عنوان یک پدیده متمایز متوقف کنیم و در عوض آن را به عنوان یک جزء یکپارچه از دنیای روزمره شکارچیان باستانی ببینیم. او می گوید: «باستان شناسان باید بدانند که ما در حال مطالعه یک بنای تاریخی نیستیم. "ما در حال مطالعه افرادی هستیم که در یک فضا زندگی می کنند."