باستان شناسان سنگ کلیه هیولایی را در دفن عصر برنز کشف کردند و پسری دردناک به نظر می رسد

زندگی در عصر برنز برای مردم آسان نبود، اما به نظر می رسد که برای مرد خاصی که بقایای بقایای او در روسیه کشف شده بود، به ویژه سخت بوده است. استخوان‌های او شکستگی‌ها و کیست‌های مختلفی را نشان می‌داد که نشان‌دهنده یک سبک زندگی پرزحمت فیزیکی بود. اما بدتر از همه، او از چیزی رنج می برد که بسیاری از ما از آن می ترسیم: سنگ کلیه.

در مطالعه ای که در Archaeological and Anthropological Sciences منتشر شده است، باستان شناسان از کشف آنچه که آنها «سنگ ادراری با منشأ عفونی» می نامند، متعلق به مردی که در گورستان Ipatovo-5 در روسیه دفن شده بود، گزارش دادند. بر اساس شواهد موجود، تیم بر این باور است که سنگ به احتمال زیاد از دستگاه ادراری فوقانی، که شامل کلیه ها و حالب ها است، می آید. ابعاد این سنگ در حدود 0.8 در 0.7 اینچ (21 در 17 میلی متر) و رنگ قهوه ای با شکل گرد و چندین برآمدگی دارد.

بر اساس این مقاله، این مرد احتمالا در زمان مرگ 40 تا 49 ساله بوده است و سنگ بالقوه به سلامت دستگاه تناسلی ضعیف اشاره دارد که می تواند کیفیت زندگی او را به شدت تحت تاثیر قرار دهد.

ناتالیا برزینا، نویسنده اول مطالعه و یک انسان شناس در دانشگاه دولتی لومونوسوف مسکو در روسیه، به لایو ساینس گفت که عفونت دستگاه ادراری-تناسلی مرد «یک دوره کوتاه نبود». "سالهای آخر او احتمالا با درد قابل توجه و کم و بیش ثابت مشخص شده است."

این اولین باری نیست که دانشمندان آنچه را که این تیم «انجمن‌های بیولوژیکی کلسیفیه» می‌نامند را در بقایای انسان‌های ماقبل تاریخ و باستان پیدا می‌کنند. به گفته این مقاله، این یافته‌ها به دلیل ماهیت شکننده این سنگ‌ها، که «فرصت‌های استثنایی برای بررسی آسیب‌شناسی و سبک زندگی باستانی» در هنگام ظهور، فراهم می‌کنند، هنوز نادر هستند.

این اسکلت مدتی پیش در گورستانی در نزدیکی شهر ایپاتوو در غرب روسیه حفاری شد، زیرا این مطالعه به اندازه‌گیری‌های «قدیمی‌تری» از ویژگی‌های جمجمه در سال 2007 اشاره دارد.

استخوان‌های فرد نسبتا کامل و به خوبی حفظ شده بود، که به تیم اجازه داد اطلاعات زیادی در مورد جنسیت، سن، و نشانه‌های ضربه و تغییر شکل در ستون فقرات، شانه، لگن و مفاصل او جمع‌آوری کند. کیست های متعددی در اطراف مفاصل دست و پای او وجود داشت که به احتمال زیاد به نقرس اشاره داشت. برزینا به لایو ساینس گفت که این مرد احتمالا بخشی از جامعه ای بود که از نظر جسمی در استپ های روسیه فعلی زندگی می کرد.

هنگامی که تیم برای اولین بار با سنگ روبرو شد، این سنگ درون کیسه‌ای بود که استخوان‌های دستی داشت که از محل دفن بیرون آمده بودند - به معنای واقعی کلمه، از بقیه بیرون زده بود. یک شکستگی جزئی روی سطح وجود داشت که ساختارهای کریستالی مانند را نشان می داد، که تیم با استفاده از اشعه ایکس و تکنیک های اسکن پیشرفته آن را بررسی کردند.

محققان علاوه بر ویتلاکیت، انواع کانی های رایج را نیز شناسایی کردند. این یک نمک کلسیم است که با فعالیت باکتریایی مرتبط است، که قویا نشان می دهد که سنگ از نوعی عفونت ناشی شده است. همانطور که تیم تحقیقاتی در این مقاله اشاره کردند، ویتلاکیت همچنین در سنگ ها یافت می شود - ذرات جامدی که در سیستم ادراری ایجاد می شوند - که از کلیه ها یا پروستات منشا می گیرند، مطابق با سیستم های طبقه بندی مدرن برای سنگ های اورولوژی.

با این حال، تیم نتوانست به طور قاطع تشخیص دهد که این سنگ از کجا آمده است یا چرا این مرد مشکلات ظاهری دستگاه ادراری داشته است. این تیم افزود: این محدودیت به جای ابزارهای تحلیلی، "ذاتی برای کانی" است، زیرا امضاهای کانی شناسی که از فرسودگی زمان جان سالم به در برده اند، "ویژه اندام" نیستند. ویتلاکیت هم در سنگ کلیه و هم در سنگ های پروستات وجود دارد و نمی توان دومی را رد کرد.

اگر تیم می‌دانست که سنگ در ابتدا در کجای دفن قرار داشت، مفید بود. سپس سنگ کلیه گاهی اوقات می تواند به مثانه برود، بنابراین همچنان یک پنجره عدم اطمینان وجود دارد. به گفته تیم تحقیقاتی، به طور کلی، شواهد به دلیل عفونت مزمن دستگاه ادراری فوقانی به نفع کلیه بیشتر است. اما تمام آنچه گفته شد، محققان فکر می‌کنند که مرد بیچاره احتمالا درد زیادی داشته است.