بال های پروانه چه وجه اشتراکی با میله های آرایشگاه دارند

میله های راه راه آرایشگاه قدیمی روی یک محور عمودی در جای خود می چرخند، اما انسان ها معمولا به جای چرخش با میل، حرکت راه راه ها را به سمت بالا درک می کنند. این یک توهم بصری شناخته شده است که از پردازش سوگیری ها در بینایی انسان ناشی می شود. بر اساس مقاله جدیدی که در ژورنال نیچر منتشر شده است، اثر مشابهی می تواند توضیح دهد که چگونه پروانه ها اغلب از پرندگان شکارچی فرار می کنند: الگوهای پرواز و الگوی بال های آنها با هم ترکیب می شوند تا اندازه گیری دقیق سرعت و جهت را برای شکارچیان سخت کنند.

جورج هنکوک از دانشگاه اکستر در کورنوال، یکی از نویسندگان این پروژه گفت: «راه راه‌ها و لکه‌های روی بال‌های بسیاری از پروانه‌ها با روشی که سیستم‌های بینایی سعی می‌کنند جهت و سرعت اشیاء را حدس بزنند، تداخل می‌کنند و نشانه‌های حرکتی کاذب را تقویت می‌کنند و در عین حال مسیر واقعی پروانه را پنهان می‌کنند.» "توهمات با اساسی ترین سیستم هدف گیری بصری شکارچی تداخل می کنند و "حمله بالستیک" نهایی را در ده ها میلی ثانیه هنگامی که متعهد به گرفتن طعمه خود می شود، بدون زمانی برای تغییر مسیر، مختل می کنند. در نتیجه، پرندگان و سایر شکارچیان اغلب به سادگی از دست می دهند."

بال‌های پروانه مدت‌هاست که دانشمندان را مجذوب خود کرده است، از زمان اولین مستندسازی رشد بال‌های مذکور در سال 1938. تا سال 2021، محققان MIT رشد ساختاری منحصربه‌فرد بال‌های پروانه را - به طور مداوم، به عنوان یک پروانه در اولین بار - برای اولین بار برای رشد ساختاری بال‌های پروانه ضبط کردند. بال‌های پروانه نمونه‌ای از رنگ‌های ساختاری در طبیعت هستند: رنگ‌های رنگین کمانی روشن از مولکول‌های رنگدانه‌ای ناشی نمی‌شوند، بلکه از چیزی که فیزیکدانان آن را کریستال‌های فوتونی می‌نامند، می‌آیند. فلس های کیتین (پلی ساکارید مشترک حشرات) مانند کاشی های سقف چیده شده اند.

اساسا، آنها یک توری پراش را تشکیل می دهند، به جز اینکه کریستال های فوتونی فقط رنگ ها یا طول موج های خاصی از نور را تولید می کنند، در حالی که یک توری پراش کل طیف را تولید می کند.

مقاله کامل را بخوانید

نظرات