بایل نه مائوین؟

تا د بووآ آگ نا نوآکتاین ثابلوایداچا گو گکیریان سیاد نا سئالتا پیرسانتا چون توسایغ آر اسکیالتا پولاسایی، توآیریمیوچتا، تئوریسیولا. Tá de laige acu nach mbíonn ann ach sin. Leanann tubaist nó scannal nó coir ghránna tubaist nó scannal nó coir ghránna eile. Lúba iad in aon slabhra amháin nach bhfuil aon tosach ná deireadh léi، gan trácht ar cheangal eatarthu. Tá an intinn leipreachánach seo sna meáin shóisialta Chomh maith، ach ceirtlín le tochas lá eile í sin.

Sa spáinn an tseachtain seo caite díbríodh bean seacht mbliana is ceithre scór de bhlianta d’aois as a hárasán ina raibh cónaí uirthi le seachtó éigin bliain. دا امبا ابهوس آ ثارلا سه گهوبهاده س سئاننتیدئال مور گایفهچ، کونتاس گائیرید آگوس بفهیدیر گریانگرف. Níl a fhios agam cad é an clúdach a dhein nuachtáin Mhaidrid ar an scéal، ach ní bheadh ​​puinn iontais orm dá mba a amhlachas sin é. Ba í Maricarmen Abascal ainm na mná boichte، آگوس توگاد باتا آگوس بوتار دی تویسک گور آردایوده آن سیوس آر آن آراسان تایریس ارب اکمهین دی آ íoc.

Is amhlaidh go bhfuair comhlacht infheistíochta، is é sin súmairí fola، seilbh ar an mball ina raibh sí، agus ní gá dul i bhfadscéal faoinar tharla ina dhiaidh sin. Fuarthas tairiscint ó fhoinse anaithnid an cíos a íoc ar a son، ach ba chuma. B’éigean do na súmairí idir fheoil agus chnámh a bheith acu.

Timpeall an ama cheanna، bhí bua suntasach ag Die Linke i dtoghcháin Bheirlín، le dhá oiread an vóta a fuaireadar trí mbliana ó shin. Ba é an t-éileamh ba mhó a bhí acu ná cosc ​​a chur ar ardú cíosa agus go dtógfaí nach mór ceathrú milliún árasán faoi stiúir phoiblí. Dhealródh go bhfuil an teip chéanna i soláthar tithe agus áiteanna cónaithe poiblí ansiúd agus atá againne.

Dhealródh, leis, gurb í an teip sin faoi ndear nach mór seachtar as gach deichniúr de dhaoine idir 18 آگوس 24 bliana d’aois a rá go mbaileoidís leo, nó go smaoineoidís air, de a réirái taihaigh hÉireann don Óige. Má tá aon fhírinne sa mhéid sin, beidh an imirce chomh holc nó níos measa ná mar a bhí sé i 50idí na haoise seo caite, nó tráth ar bith eile ina raibh an bád agus an t-ilánáe.

Fós féin، níl aon chuma go dtuigeann aon inchinn d’inchinní uile pháirtithe an rialtais ná aon bhlaosc fholamh de chuid a ngiollaí tís cad í an fhadhb، gan tráché an cadé. Tá deontas le dáileadh anseo agus dearlaic le bronnadh ansiúd agus faomhadh cánach in áit éigin eile, gach aon cheann acu ag cur le praghas na dtithe seachas a mhalairt timpeall.

با چوما، آچ است رئیده آن تسنایدهم ئی ل اسکائویلئده آچ تبهیرت فائوئی. Comhlacht tithíochta náisiúnta a bhunú, tithe (agus árasáin) a thógáil ar fhearann an stáit agus ar thalamh a gheofaí le ceannach éigeantach, lucht oibre le listencú sa bhaile agus natheosé rúcéin, shaol an tionónta، an teach le filleadh ar an úinéireacht phoiblí ina dhiaidh sin agus ar aghaidh de réir mar ba ghá.

Aithis shaolta است ea an ghéarchéim thithíochta agus tá go leor de na tíortha saibhre faoi scáth aon scraith amháin toisc go bhfágtar an soláthar faoin ‘margadh’ a bhfuil lucht stiúrtha comhlachínasgitace in air. Aon uair go gcloisim go bhfuil daoine ag iarraidh cos a chur ‘ar an dréimire réadmhaoine’ nó ‘teach tosaigh’، tagann fonn orm cloch a chaitheamh.

An túisce یک thosnaítear ar there a mheas mar mhaoin, mar dhuais, mar ráiteas gradaim seachas mar áit chónaithe táimid ar an mbóthar isteach sa sloc ina bhfuilimid anois است.