با افزایش تقاضای انرژی، غول‌های فناوری به مراکز داده هوش مصنوعی نگاه می‌کنند

تقاضای فزاینده انرژی مراکز داده هوش مصنوعی (AI) در سراسر جهان، شرکت‌های فناوری را بر آن می‌دارد تا به طور جدی بررسی کنند که آیا امکان پرتاب مراکز داده به فضا وجود دارد یا خیر.

ایده مراکز داده مداری پس از آنکه چهره‌های برجسته هوافضا مانند جارد آیزاکمن، مدیر ناسا، پیشنهاد جابه‌جایی زیرساخت‌های محاسباتی هوش مصنوعی را به مدار زمین برای برآورده کردن نیازهای روزافزون انرژی این بخش، دوباره به دست آورد.

مراکز داده معمولی در سیاره ما دارای سرورهای حیاتی، سیستم های خنک کننده و واحدهای برق پشتیبان هستند که برای عملیاتی نگه داشتن خدمات دیجیتال جهانی مورد نیاز است.

بر اساس نقشه مرکز داده، 12259 مرکز داده در 179 کشور در سراسر جهان وجود دارد.

ایالات متحده با 4767 مرکز عملیاتی دارای بیشترین تعداد مراکز داده میزبان 39 درصد کل جهان است و پس از آن انگلستان با 568 مرکز، آلمان با 533، فرانسه با 393، چین با 376، هند با 305، استرالیا با 296، کانادا با 292، ژاپن با 2 قرار دارند.

روسیه دارای 188 مرکز داده است، در حالی که کره جنوبی دارای 105 مرکز داده، ترکیه دارای 81 مرکز، اسرائیل دارای 67 مرکز، عربستان سعودی دارای 61 مرکز و ایران دارای 19 مرکز داده است، در حالی که کره شمالی دارای یک مرکز داده واحد است.

نیازهای پردازش فزاینده مدل‌های هوش مصنوعی مدرن، مصرف انرژی، نیازهای خنک‌کننده و استفاده فیزیکی از زمین این امکانات را به شدت افزایش می‌دهد.

یک پردیس داده بزرگ می تواند تا 100 میلیون نگاوات گرمای تلف شده تولید کند که در غیر این صورت برای تامین انرژی حدود 100000 خانوار مسکونی کافی است.

آژانس بین‌المللی انرژی (IEA) پیش‌بینی می‌کند مصرف برق جهانی مرکز داده تا سال 2025 به 485 تراوات ساعت و تا سال 2030 تقریبا دو برابر شود.

مراکز داده سنتی تا سال 2030 حدود 3 درصد از تقاضای برق جهان را تشکیل می دهند، در حالی که انتظار می رود مصرف انرژی هاب های محاسباتی هوش مصنوعی در همین دوره سه برابر شود.

در همین حال، مراکز داده مداری یک جایگزین رادیکال ارائه می دهند که دسترسی بی وقفه و مستمر به انرژی خورشیدی را فراهم می کند و نیاز به خشکی و آب خنک کننده را از بین می برد.

با این حال، مهندسان برای تجاری‌سازی چنین فناوری باید بر موانع بزرگی غلبه کنند.

هزینه‌های پرتاب سخت‌افزار به فضا، ایجاد یک تأخیر قابل استفاده در انتقال داده، و عدم امکان تعمیر و نگهداری فیزیکی معمول از جمله معدود موانع بر سر راه پذیرش گسترده مرکز داده مداری در بخش هوش مصنوعی هستند.

Slava G. Turyshev، محقق آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا (JPL) به Anadolu گفت که ساخت مرکز داده در فضا به سادگی پرتاب یک قفسه سرور به مدار نیست.

وی اظهار داشت که این مدار در حال حاضر مملو از 16000 فضاپیما است که به دور زمین می چرخند، در حالی که انتظار می رود این تعداد به صورت تصاعدی افزایش یابد.

توریشف خاطرنشان کرد که استقرار یک گره یک مگاواتی در فضا به 6000 متر مربع (64583.5 فوت مربع یا نزدیک به یک و نیم هکتار) پنل های خورشیدی نیاز دارد و "احتمالا 75 تن" وزن خواهد داشت.

این سیستم همچنین باید دارای پردازنده‌های محافظ برای مقاومت در برابر تشعشعات کیهانی در مدار باشد، در حالی که باید از ساختارهای گسترده و انعطاف‌پذیر تشکیل شده باشد، در حالی که آرایه‌های خورشیدی و رادیاتورها در بخش‌های مدولار برای زنده ماندن از برخوردهای با سرعت بالا بالقوه در نظر گرفته می‌شوند.

او گفت: "شما حرکت زیادی را در مدار پایین زمین خواهید دید زیرا آنها خورشید را منعکس خواهند کرد و قطعا شاهد فعالیت در آسمان خواهید بود، که بسیار خوب، ما می توانیم از آن لذت ببریم."

وی افزود که صنعت هوافضا طی پنج سال آینده شروع به تولید نتایج ملموس در محاسبات مداری خواهد کرد، در حالی که دستیابی به یک شبکه ماهواره‌ای تجاری با کارکرد قابل اعتماد که به پردازش داده‌های مداری اختصاص دارد، می‌تواند در اوایل هفت سال یا حداکثر تا 10 سال به صورت آنلاین ارائه شود.