با افزایش فجایع اقلیمی، حکومت بومی راهی به جلو ارائه می دهد

زمین های بومی از کانادا گرفته تا اکوادور و نپال به طور فزاینده ای تحت تاثیر طوفان ها، آتش سوزی ها و سیل های فاجعه بار قرار می گیرند. بدتر از آن، این بلایای اقلیمی اغلب یکی پس از دیگری به‌عنوان بحران‌های همپوشانی به‌جای حوادث منفرد رخ می‌دهند. با این حال، با وجود ویرانی های مداوم، مردم بومی همچنان ثابت می کنند که دانش و مهارت لازم برای پاسخگویی را دارند، البته اگر قدرت های جهانی به آنها اجازه دهند.

حتی در بحبوحه شناخت روزافزون دانشمندان و سیاستگذاران از قدرت تخصص بومی برای پاسخگویی به تغییرات آب و هوایی، نقش کلیدی حاکمیت بومی در آن سیستم های دانش چندان مورد احترام قرار نگرفته است.

این بر اساس گزارش جدیدی از Land is Life است که موفقیت جهانی سازگاری با آب و هوا و انعطاف پذیری بومی در میان تشدید بحران ها را برجسته می کند. این گزارش همچنین می‌گوید حمایت از حکومت بومی از طریق شناسایی قانونی، تامین مالی و مشارکت - که هیچ‌کدام در مقیاس بزرگ اتفاق نمی‌افتد - بهترین راه برای کاهش خطر بلایای آب و هوایی در سراسر جهان است.

لوئیزا کاستاندا کوینتانا، مدیر اجرایی Land is Life، یک سازمان غیرانتفاعی جهانی که به خودتعیین‌خواهی بومی‌ها اختصاص دارد، گفت: «ما نشان می‌دهیم که آنها فقط بیشترین تأثیر را ندارند، بلکه آنها در حال حاضر راه‌حل‌های مؤثری را اجرا می‌کنند. وقتی نوبت به انطباق می‌رسد، واقعا نیازی به ایجاد ساختارها یا سیستم‌های جدید نداریم، فقط باید ببینیم چه چیزی کار می‌کند.»

این گزارش به مجموعه گسترده ای از تحقیقات اضافه می کند که نشان می دهد خود تعیین سرنوشت بومی، سرپرستی زمین، و دانش و شیوه های فرهنگی راه حل های اثبات شده اقلیمی هستند. این گزارش که امروز منتشر شد، ده ها نمونه را ارائه می دهد. در کنیا، زنان بومی اندوروا و توگن انواع مقاوم به خشکی سورگوم، ارزن و دیگر غذاهای کلیدی را کشت می کردند که تنها محصول منطقه را در سال های با خشکسالی شدید فراهم می کرد.

در برزیل، هماهنگی سازمان های بومی آمازون برزیل - بزرگترین شبکه بومی منطقه ای این کشور - به سازماندهی مدیریت و واکنش آتش کمک می کند. همچنین آموزش می دهد و تیم های پاسخ را بسیج می کند.

این گزارش بر اساس مطالعات موردی دقیق و بیش از 200 پاسخ نظرسنجی از 46 کشور در شش اکوسیستم است: جنگل ها، کوه ها، زمین های خشک، سیستم های آب شیرین، علفزارها و ساحلی. کاستاندا کوینتانا گفت که یک مطالعه جهانی گسترده ضروری است تا نشان دهد تغییرات آب و هوا و بلایای زیست محیطی محدود به مرزهای ملی یا حتی اکولوژیکی نیستند و پاسخ به آنها باید فراتر از مرزها باشد. همچنین ضروری است که بدانیم بلایا یکی یکی اتفاق نمی‌افتد.

بیش از 80 درصد از پاسخ دهندگان در نظرسنجی گفتند که در یک زمان با دو یا چند مورد مواجه هستند و بیش از 90 درصد افزایش فراوانی را گزارش کردند.

به عنوان مثال، در سال 2019، مردم کیچوا سارایاکو در آمازون اکوادور با سیل های ویرانگر در امتداد رودخانه بوبونازا مواجه شدند که محصولات کشاورزی و خانه ها را ویران کردند. دانیل سانتی، که رئیس این انجمن است که تقریبا 1600 سکنه دارد و بیش از 500 مایل مربع سکونت دارد، گفت که مردمش به دلیل ساختارهای حکومتی قوی خود که قبلا وجود داشت، توانستند به طور مؤثر پاسخ دهند. به عبارت دیگر، خودمختاری و حکمرانی به آن‌ها این امکان را می‌دهد تا تصمیم بگیرند که چگونه برای یک بحران به بهترین شکل آماده شوند و به آن واکنش نشان دهند.

سانتی گفت: "این سازمان امکان مقابله با هر مشکل و هر تهدیدی را فراهم می کند."

این گزارش استدلال می‌کند که ترکیب حکمرانی بومی و دانش چیزی است که این استراتژی‌های سازگاری را بسیار مؤثر می‌سازد. دانشی که ریشه در زمین دارد می‌تواند بلافاصله وارد عمل شود. برای مثال، بزرگان سارایاکو متوجه بارش باران و الگوهای رعد و برق در سرچشمه‌های رودخانه شدند که از احتمال وقوع سیل خبر می‌داد و سپس توانستند به جامعه هشدار دهند.

ساختار سارایاکو شامل فرآیندهای تصمیم‌گیری روشن، مکانیسم‌هایی برای رفع فوری‌ترین نیازها مانند مسکن برای خانواده‌های دارای خانه‌های ویران شده، و نمایندگان اختصاصی برای برقراری ارتباط به‌روزرسانی‌های وضعیت و نیازها با مقامات خارجی است. به گفته سانتی، این پاسخ ها توسط مینگا، یک اصطلاح کیچوا برای همبستگی و مسئولیت جمعی هدایت می شوند.

اما بسیاری از کشورها به طور قانونی مردم بومی یا دولت های آنها را به رسمیت نمی شناسند، از استفاده از زبان های بومی برای هشدارهای اضطراری خودداری می کنند و همچنان به جرم انگاری فرهنگ بومی ادامه می دهند. این شرایط می تواند تأثیر دانش و حکمرانی بومی را تضعیف کند.

بعدی را بخوانید

همانطور که تغییرات آب و هوایی سرزمین های آنها را تهدید می کند، کشورهای بومی خواستار قدرت بیشتری در سازمان ملل هستند

دیون فیلیپس

سانتی معتقد است که مردم بومی چیزهای زیادی برای آموزش به جهان در مورد سازگاری و واکنش به تغییرات آب و هوایی دارند، اما جوامعی مانند او به حمایت نیاز دارند زیرا این تغییرات همچنان در حال افزایش است. او خواستار حمایت های قانونی بیشتر از زمین و اختیارات بومی و همچنین منابع و مشارکت هایی است که دانش و تصمیم گیری بومی را در بر می گیرد.

در منطقه حفاظت‌شده منطقه‌ای Ausangate پرو، جوامع کچوا به یک سازمان حفاظتی پیوستند تا شاخص‌های زیست‌محیطی را مستندسازی کنند، نظارت بر جامعه را بهبود بخشند، و تلاش‌های دیگری را دنبال کنند که دانش بومی را با تحقیقات غربی ترکیب می‌کند. بر اساس این گزارش، این نمونه ای از چگونگی افزایش تاب آوری مشارکت های سازنده است.

این گزارش همچنین کاستی های دیگری را در بسیاری از راهبردهای کاهش و انطباق در جهان یافت. آنها شامل ابتکارات اقلیمی هستند که بر منافع کوتاه مدت تمرکز می کنند، خودگردانی بومی را طرد می کنند و اقتدار خارجی را بر جوامع تحمیل می کنند، و دانش بومی را بدون حمایت از افرادی که آن را ارائه می دهند، به کار می گیرند یا جشن می گیرند.

با وجود شواهد فزاینده ای که نشان می دهد نظارت بر زمین های بومی موثر است و تامین مالی مستقیم جوامع بومی به سازگاری با آب و هوای جهانی کمک می کند، بودجه و امنیت قانونی کافی نیست. آنیشا بودا، که از جامعه کایکه ماگار است و یک افسر برنامه در انجمن ملی زنان بومی در نپال است، گفت: «همیشه کمبود منابع و عدم دسترسی به بودجه است که کار را برای ما بسیار دشوار می‌کند، به‌ویژه زمانی که تغییرات آب و هوایی ما را آسیب‌پذیرتر می‌کند.

این گزارش به جای طرح یک الگوی خاص برای حکمرانی بومی، از دولت‌ها، نیکوکاران و سیاست‌گذاران می‌خواهد تا شرایطی را ایجاد کنند که به جوامع بومی اجازه رشد دهد. تامین مالی منعطف و مستقیم یکی از آن شرایط کلیدی است. Land is Life این گزارش را در هفته آب و هوای نیویورک به طور خاص برای تاکید بر نیاز به تامین مالی مستقیم بیشتر برای جوامع بومی منتشر کرد. علیرغم میلیاردها دلاری که در سرتاسر جهان وعده داده شده است، به ندرت بخشی از این پول برای مردم بومی در نظر گرفته شده است.

و حتی زمانی که چنین است، رهبران بومی می گویند که هنوز آن را دریافت نمی کنند.

"این نیز بسیار خسته کننده است، درست است؟" بودا گفت. زیرا پروژه‌های زیادی وجود دارد که قرار است برای مردم بومی باشد، اما توسط سازمان‌های غیربومی و افراد غیربومی اجرا می‌شوند.»

با عقب نشینی میلیاردها دلار از تعهدات اقلیمی آمریکا و کشورهای اروپایی در سال های اخیر و جنگ در ایران و اوکراین که منابع جهانی را گسترش داده است، رهبران بومی نگران هستند که حتی بیشتر از این عقب بمانند.

گیزلا هورتادو، نویسنده این گزارش گفت: «ما در لحظه ای هستیم که منابع کمیاب است. پول اندکی را که در اختیار داریم، کجا می‌توانیم بگذاریم؟ کجا می‌توانیم آن را بگذاریم تا اثربخش‌تر شود؟ و برای من، برای گزارش، این ایده آن را در آنچه قبلا کار می‌کند قرار می‌دهیم.»

از آنجایی که آب و هوا به تغییر ادامه می‌دهد و جهان اثرات فزاینده‌ای را تجربه می‌کند، هورتادو می‌گوید که واکنش‌های بومی که در این گزارش ذکر شده است، راهی به جلو ارائه می‌دهد. هورتادو گفت: «آنچه را که آنها در مناطق می بینند، ما در آینده نیز آن را خواهیم دید. آنها کسانی هستند که بسیار بیشتر با زمین در ارتباط هستند تا بدانند در آینده چه اتفاقی قرار است بیفتد.

این داستان در ابتدا توسط Grist با عنوان منتشر شد، همانطور که بلایای آب و هوایی چند برابر می شود، حکومت بومی راهی به جلو در 23 سپتامبر 2026 ارائه می دهد.