با بدتر شدن وضعیت کمک‌رسانی، سودانی‌های آواره نگران هشدار قحطی هستند

صدای شلیک گلوله عایشه آدم 50 ساله را مجبور کرد تا خانه خود را در محله الکلاکله خارطوم چند روز پس از وقوع جنگ در سودان بین نیروهای مسلح سودان (SAF) و نیروهای پشتیبانی سریع شبه نظامی (RSF) در 15 آوریل 2023 ترک کند.

او به شهر همسایه Omdurman رفت، اما درگیری به دنبال او انجام شد و در می 2023، آدام مجبور شد پناهگاه جدیدی پیدا کند. او را به اردوگاهی برای آوارگان داخلی (آوارگان داخلی) در پورت سودان، در سواحل دریای سرخ کشور آورد، جایی که او با نوه و برادرزاده یتیم خود زندگی می کند.

او به الجزیره گفت: «در میان درگیری‌ها، من با نوه‌ام به سمت ایستگاه اتوبوس رفتم و قصد داشتم به واد مدنی در ایالت گزیره، در جنوب خارطوم بروم. اما اتوبوسی را پیدا کردم که به سمت بندر سودان می‌رفت و سوار آن شدم، اگرچه تنها چیزی که از شهر می‌دانستم این بود که شهر امن است.

به گفته امدادگران، جنگ بین نیروهای SAF و RSF بیش از 200000 کشته برجای گذاشته است. جنگ همچنین 13 میلیون نفر را آواره کرده و منجر به قحطی در بخش هایی از کشور شده است.

پس از اینکه آدام مجبور شد به بندر سودان نقل مکان کند، ابتدا در یک پناهگاه برای آوارگان داخلی در مرکز شهر اقامت کرد. در ماه ژوئن، او و دیگران به یک مرکز آوارگان در حومه شهر منتقل شدند.

محل اقامت بر اساس اندازه خانوار اختصاص داده شد. به آدام یک چادر داده شد تا با دو کودک تحت سرپرستی خود شریک شود و با دو خانواده دیگر مرز مشترک داشت.

او گفت: "در پناهگاه اول، از سازمان ها، آژانس های دیگر و حتی مردم عادی کمک هایی دریافت کردم. اما اوضاع در اینجا متفاوت است. کمک هایی که دریافت می کنیم به میزان قابل توجهی کاهش یافته است، بنابراین مجبور شدم برای جلوگیری از گرسنگی مردن کار پیدا کنم."

تلاش آدام برای غذا دادن به این دو کودک در حالی رخ می دهد که سودان با کمبود شدید مواد غذایی مواجه است. در بیانیه مشترکی که در 27 اکتبر منتشر شد، وزارت امور خارجه ایالات متحده نسبت به وخامت در دسترس بودن مواد غذایی و خطر قحطی در ماه های آینده هشدار داد.

در بیانیه آمده است: "سودان در حال تجربه وخامت نگران کننده ای در امنیت غذایی خود است. خطر قحطی در ماه های آینده، همانطور که توسط طبقه بندی مرحله یکپارچه امنیت غذایی هشدار داده شده است، نیاز به اقدام فوری دارد."

او گفت: "من راهی جز کار ندارم. کسی نیست که بتوانم به او تکیه کنم. دو پسرم مفقود شده اند و من نمی دانم کجا هستند، در حالی که پسر دیگرم قبل از شروع جنگ جان باخت."

آدام صبح زود محل اقامت خود را ترک می کند و به بازاری نزدیک می رود، جایی که زالبیا، یک شیرینی سرخ شده سنتی سودانی، در کنار چای و قهوه درست می کند و می فروشد. بعضی روزها سود می کند. در مورد دیگران، او پول را از دست می دهد.

آدام می گوید اولویت او این است که تجارت کوچکش را راه اندازی کند. این به او کمک می کند تا غذا را روی میز بگذارد و در عین حال به او کمک می کند تا با درد ناشی از ندانستن چه اتفاقی برای دو پسر گم شده اش آمده، کنار بیاید.

او گفت: "مهم این است که ما بخوریم، حتی اگر فقط عدس و آب باشد، بدون هیچ چیز دیگری. اما بزرگترین ترس من این است که مریض شویم، زیرا پولی برای درمان نداریم."

مبارزه او منعکس کننده بحران غذایی گسترده تر است که میلیون ها نفر در سودان با آن مواجه هستند. در 22 اکتبر 2026، برنامه جهانی غذا (WFP) اعلام کرد که کمبود بودجه، آن را مجبور کرده است تا کمک های غذایی ماهانه به آوارگان را کاهش دهد و حدود 900000 نفر را تحت تاثیر قرار دهد.

در همین حال، حدود 19.5 میلیون نفر در سراسر کشور با گرسنگی حاد مواجه هستند، از جمله پنج میلیون نفر با کمبود مواد غذایی مواجه هستند. WFP می گوید خطر قحطی در چندین نقطه گرسنگی به ویژه در دارفور بزرگ و کردوفان بزرگ وجود دارد.

اسراء محمد، ناظر اردوگاه آوارگان داخلی السوریحه 8 در العبید، می گوید که خانواده های آواره با کمبود شدید کمک های بشردوستانه و کمبود حتی ابتدایی ترین نیازها مواجه هستند.

او به الجزیره گفت: «ما 450 آواره ثبت نام شده در اردوگاه داریم، به اضافه 40 نفر تازه وارد که هنوز به سوابق رسمی اضافه نشده اند. «بیشتر بعد از سفر با لباس‌های پاره می‌آیند، بدون هیچ چیزی که آنها را از آفتاب یا باران محافظت کند، و حتی بدون یک وعده غذایی».

محمد می‌گوید برخی سازمان‌ها کمک غذایی ارائه می‌کنند، از جمله حدود 400 میلی‌لیتر روغن پخت و پز برای هر نفر و 250 گرم نخود برای هر نفر. سازمان دیگری عدس، آرد، روغن و نمک توزیع می کند.

اما این تدارکات برای نگهداری خانواده او برای یک ماه کافی نیست و او و سایر آواره‌های سودانی را مجبور می‌کند که به دنبال کار معمولی برای تامین مخارج زندگی خود باشند. گاهی کار پیدا می کنند. در مواقع دیگر بدون غذا به رختخواب می روند.

او گفت: "100 کودک در کمپ هستند که 30 نفر از آنها از سوء تغذیه حاد شدید رنج می برند. آنها همچنین نیاز فوری به لباس دارند تا از آنها در برابر شرایط جوی سخت محافظت کند و بدن کوچک آنها را بپوشاند."

محمد افزود که برخی از آوارگانی که از کردوفان جنوبی می‌آمدند به او گفته‌اند که در پی گزارش‌هایی مبنی بر قتل، بازداشت یا تجاوز به غیرنظامیان توسط جنگجویان این گروه، هنگام فرار از خانه‌های خود مجبور به خوردن برگ درختان شده‌اند، زیرا می‌ترسیدند توسط نیروهای RSF کشته شوند.

احمد اسماعیل، کارشناس سازمان ملل و سازمان های غیردولتی، وضعیت بشردوستانه در سودان را بسیار وخیم توصیف می کند و نیازهای اساسی مردم بسیار فراتر از حمایت های ارائه شده است.

او به الجزیره گفت: سودان با یک بحران پیچیده شامل قحطی، آوارگی، سقوط خدمات بهداشتی، تخریب معیشت و تجاوزات جدی علیه غیرنظامیان مواجه است.

نظارت بشردوستانه نشان دهنده افزایش تلفات غیرنظامیان، از جمله موارد مرتبط با مشکلات دسترسی به غذا، مراقبت های بهداشتی و سرپناه، و همچنین تلفات ناشی از حملات و تخلفات، از جمله حملات هواپیماهای بدون سرنشین بوده است.

اسماعیل گفت: «وقتی کمک ها کاهش می یابد، آسیب پذیرترین خانواده ها از غذا و دارو محروم می شوند و خطر مرگ در میان کودکان، زنان و افراد مسن، به ویژه در مناطق درگیری و آوارگی افزایش می یابد.

او هشدار داد که ادامه کاهش کمک‌ها، در کنار تشدید نقض‌ها و محدودیت‌های دسترسی بشردوستانه، می‌تواند بحران را به یک فاجعه حتی گسترده‌تر تبدیل کند.

او گفت: «انکار شدت شرایط در برخی مناطق، واقعیت رنجی که غیرنظامیان تجربه کرده‌اند را تغییر نداد.