با تشدید خشکسالی ال نینو، دامداران مالاوی دورتر سفر می کنند

مولانجه، مالاوی - لارنس ابیسون در امتداد ساحل رودخانه لیخوبولا راه می‌رود و هر چند متر یک‌بار توقف می‌کند تا چمن‌ها را بررسی کند.

او در نهایت به سمت یک تکه چمن سبز ناپیر و نیزار حرکت می کند.

این جوان 25 ساله داس را بیرون می آورد. با سه دوست شروع به بریدن می کند. آن‌ها تا صبح کار می‌کنند، علف‌ها را به دسته‌هایی می‌بندند، آن‌ها را به سربالایی می‌برند و برای بیشتر به رودخانه بازمی‌گردند.

بعد از دو ساعت بریدن، آنقدر علف جمع کرده بودند که برای یک روز به 10 گاو غذا می داد.

بعد از ظهر همان روز، ده‌ها مرد دیگر که دسته‌های علف را حمل می‌کردند، در اطراف چیتاکاله در ناحیه مولانجه دیده شدند. آنها از جهات مختلف آمده بودند و به دنبال علوفه برای گاوهای نگهداری شده در مزارع در سراسر ولسوالی بودند.

ابیسون در حالی که عرق کرده بود به الجزیره گفت: «این روزها پیدا کردن چمن بسیار سخت است، به همین دلیل است که ما این مسافت طولانی را طی کرده ایم. حتی در اینجا، چمن برای یک هفته کافی نیست و ما باید جلوتر برویم.

رودخانه لیخوبولا از کوه مولانجه، توده 3002 متری که به شدت از دشت های جنوب مالاوی سرچشمه می گیرد، جاری می شود. این کوه بلندترین نقطه در جنوب استوایی آفریقا و منبع مهم آب برای جوامع اطراف آن است.

مردمی که در اطراف رودخانه زندگی می کنند می گویند که در طول سال ها تغییراتی در آب و پوشش گیاهی دیده اند. آنها می گویند که در برخی نقاط، رودخانه کم عمق شده است، در حالی که درختان و علف های کناره های آن ناپدید شده اند.

این تغییرات توسط کشاورزانی احساس می شود که نه تنها برای آب، بلکه به علف نیز برای تغذیه گاوهای خود به رودخانه وابسته هستند.

مالاوی در فصل بارندگی 2023/24 در بخش‌هایی از این کشور دوره‌های خشک و دمای بالا را تجربه کرد، در حالی که ال نینو بر الگوهای بارندگی در سراسر آفریقای جنوبی تأثیر گذاشت.

دپارتمان تغییرات اقلیمی و خدمات هواشناسی نسبت به بارش‌های کمتر از حد نرمال و دوره‌های خشک طولانی‌مدت در بخش‌هایی از مالاوی هشدار داد و مناطق جنوبی در میان مناطقی که با افزایش خطر خشکسالی مواجه هستند، هشدار داد.

برای کشاورزان در Mulanje، مشکل فوری یافتن خوراک کافی برای گاوهایشان است.

ابیسون و دیگر جمع آوری کنندگان علوفه می گویند که زودتر از گذشته سفر به رودخانه ها را آغاز کرده اند. قبلا بعد از اکتبر به رودخانه می‌رفتند. امسال آنها ماه ها بود که این سفر را انجام داده بودند.

این باعث شده است که آنها با مردمی که در نزدیکی رودخانه ها زندگی می کنند، که به پوشش گیاهی نیز وابسته هستند، رقابت کنند. نی به صورت محلی برای ساخت حصیر استفاده می شود، در حالی که علف برای تغذیه دام مورد نیاز است.

مکدونالد خاندالاوو، 54 ساله، از سال 2014 در نسنجاما، در منطقه سنتی جوما، گاو نگهداری می کند. او 10 گاو دارد و مردانی مانند ابیسون را برای جمع آوری علف به رودخانه ها می فرستد.

او می گوید که با سخت شدن یافتن علف، هزینه نگهداری از حیوانات افزایش یافته است.

خاندالاو گفت: "بعد از توقف باران، ما به دنبال علف های اطراف می گردیم، اما به دلیل تغییر آب و هوا کمبود علف وجود دارد. به همین دلیل است که ما این پسران را به آن رودخانه ها می فرستیم."

"این مسافت طولانی است و گاهی اوقات آنها تمام روز را می گیرند."

او گفت که کمبود خوراک بر تولید شیر گاوهای او تأثیر گذاشته است. حیوانات کمتر می خورند و غذا دیرتر می رسد.

کشاورزان می گویند سبوس ذرت که کشاورزان از آن برای تکمیل علف استفاده می کنند نیز کمیاب و گران است. برداشت کمتر ذرت، استطاعت سبوس را دشوارتر کرده است.

Khandalawo همچنین به فشار دیگری بر رودخانه ها اشاره می کند: کشت در کنار ساحل آنها.

او گفت: "شکایت ما این است که مردم حتی در حاشیه رودخانه ها هم کشت می کنند. قبلا نی و علف فراوان پیدا می کردید، اما اکنون نمی توانید آن را پیدا کنید زیرا برخی از دوستان ما که سبزی کار می کنند، حتی در جایی که آب است، کشت می کنند."

به همین دلیل، آب سریعتر خشک می شود و علف کمیاب است.»

وی افزود: "در صورت امکان، ما می خواهیم مانند گذشته باشد که مردم اجازه نداشتند بیش از چند متر در حاشیه رودخانه ها کشت کنند. بیشتر رودخانه های ما فاقد پوشش گیاهی هستند."

Khandalawo خزانه دار گروه New Thuchira Milk Bulking است، تعاونی با حداکثر 400 کشاورز. این گروه شیر را از اعضا جمع آوری می کند، آن را نگهداری می کند و به پردازشگرهای تجاری می فروشد.

همچنین به کشاورزان مکانی برای تبادل نظر در مورد کمبود خوراک می دهد.

برخی در هنگام برداشت ساقه های ذرت را جمع آوری می کنند و آنها را برای دوره هایی که علف کمیاب است نگهداری می کنند. برخی دیگر بقایای نخود و برنج را جمع آوری می کنند تا به خوراک حیوانات اضافه کنند.

اما این کمبود به درآمد کشاورزان می خورد.

او دیگر مطمئن نیست که چه مدت می تواند گله را تحت شرایط فعلی نگه دارد.

در نزدیکی رودخانه لیخوبولا، در دهکده سوپونی تحت حاکمیت سنتی چیکومبو، باتسون کولوزا 57 ساله، سال‌ها آمد و شد جمع‌آوران علوفه را تماشا کرده است.

کولوزا در باغ سبزی خود داشت علف های هرز می کرد که به سمت رودخانه اشاره کرد.

او گفت: «در گذشته به دلیل تاج پوششی که از درختان اینجا ایجاد می شد، حتی در طول روز همیشه تاریک بود.

او گفت که درختان در بسیاری از جاها از بین رفته اند و رودخانه آنقدر کم عمق شده است که مردم می توانند بدون درآوردن کفش های خود از آن عبور کنند.

اکنون حتی به دلیل درختانی که بریده شده‌اند، باران مانند گذشته نمی‌بارد و مردم می‌توانند حتی بدون درآوردن کفش‌های خود از آن رودخانه عبور کنند.»

در Nkando، Alefa Saulo 25 ساله در حال تماشای تغییری مشابه در مزرعه خود است.

او گاو نر پرورش می دهد و بعد از حدود یک سال آنها را می فروشد. با این حال، سه گاو او در حال لاغر شدن هستند.

سائولو منتظر باران است. او امیدوار است که آنها به زودی بیایند تا علف ها رشد کنند و گاوها دوباره وزن پیدا کنند.

سائولو گفت: "به عنوان یک کشاورز، من همیشه نگران هستم زیرا وقتی حیوانات غذا می خورند و سالم به نظر می رسند، من نیز خوشحال هستم." "اما اکنون من ناراحت هستم. حیوانات گرسنه هستند اما من نمی توانم به آنها غذا بدهم."