با تقویت قوانین جدید، دعاوی در لس آنجلس تجدید مناقصه برای بازگرداندن آثار غارت شده توسط نازی ها

لس آنجلس تایمز گزارش می دهد که روز دوشنبه، دو شکایت جدید در لس آنجلس به امید بازیابی ادعاهای مدت ها مورد مناقشه، اما تاکنون ناموفق برای بازگرداندن آثار هنری غارت شده توسط نازی ها از موزه های مشهور، تشکیل شد. زمان آنها تصادفی نیست. وارثان یا نمایندگان یهودیانی که آثار هنری خود را در جریان هولوکاست از دست داده اند امیدوارند که تصویب قانون جدید در کالیفرنیا و قانون دوم در سطح فدرال اوضاع را به نفع آنها تغییر دهد.

این قوانین شامل یکی از این قوانین است که در سال 2024 در کالیفرنیا به تصویب رسید، در حالی که قانون دوم که به عنوان قانون بازیابی هنر سلب‌شده هولوکاست (HEAR) سال 2025 شناخته می‌شود، در ماه آوریل توسط پرزیدنت ترامپ امضا شد. هر دو برای تسهیل بازگرداندن آثار هنری که «در نتیجه آزار و اذیت سیاسی» گرفته شده اند، طراحی شده اند. نکته مهم این است که آنها ایجاب می کنند که دیگر پرونده ها به دلایل فنی قانونی یا به دلیل گذشت زمان منتفی نشود.

پیش از این، قوانین کشوری که اثر هنری مورد مناقشه در آن قرار داشت، جایگزین قوانین ایالت کالیفرنیا شد. مقررات جدید این جنبه فنی قانونی را معکوس می کند و به قانون کالیفرنیا اجازه اعمال می دهد. این قانون از یک پرونده بدنام و در حال انجام بین وارثان مجموعه‌دار یهودی لیلی کاسیرر نوبائر و موزه تیسن-بورنمیزا در مادرید در مورد مالکیت قانونی یک تابلوی نقاشی کامیل پیسارو غارت شده توسط نازی‌ها الهام گرفته شده است.

به گزارش لس آنجلس تایمز، شکایت های روز دوشنبه اولین پرونده از این دست است که در کالیفرنیا ثبت شده است که موقعیت خوبی برای بهره مندی از قوانین تغییر یافته با هدف بازگرداندن آثار غارت شده توسط نازی ها دارد. یکی از آنها توسط دختران دینا گوتلیبوا بابیت در دادگاه فدرال لس آنجلس ثبت شد. این سازمان از موزه و یادبود آشویتس-بیرکناو در لهستان می‌خواهد آبرنگ‌هایی را که بابیت در حبس در اردوگاه کار اجباری نقاشی می‌کرد، بازسازی کند.

ژوزف منگل، دانشمند کاذب نازی، به بابیت دستور داد تا افرادی را که شکنجه می‌کرد، نقاشی کند، و این گزارش‌های دست اول از جنایات جنگی او در موزه مشاهده می‌شود، که از واگذاری آنها خودداری کرده است.

پاول ساویکی، سخنگوی این یادبود، در پیامی به روزنامه گفت: آبرنگ‌ها باید به عنوان بخشی از مستندات جنایات منگل در یادبود باقی بمانند. ساویکی اضافه کرد: «پرتره‌های قربانیان روما، بخش‌های معدودی از اسنادی است که منگله به عنوان بخشی از آزمایش‌های جنایی او تهیه کرده است. بنابراین، باید آنها را به‌عنوان اسناد منحصربه‌فرد مرتبط با تاریخ آشویتس در نظر گرفت».

دومین پرونده در همان روز توسط فدراسیون یهودی لس آنجلس بزرگ و دانیل گریچمن در دادگاه عالی لس آنجلس تشکیل شد. این موزه از موزه نورتون سایمون در پاسادنا می‌خواهد که داستانی از لوکاس کراناچ بزرگ‌تر با عنوان آدم و حوا متعلق به قرن شانزدهم را برگرداند. شاهکار کراناخ در اصل بخشی از مجموعه بزرگ متعلق به فروشنده یهودی هلندی ژاک گودستیکر بود که توسط نازی ها تصرف شد.

نیروهای متفقین بعدا بسیاری از این مجموعه را به دولت هلند بازگرداندند، که در سال 1971 این مجموعه را به کلکسیونر نورتون سایمون و همنام موزه فروخت. وارث بازمانده گودستیککر، ماری فون ساهر، حقوق خود را برای نقاشی به فدراسیون یهودی و رئیس هیئت مدیره آن، گریچمن سپرد. دومی به لس آنجلس تایمز گفت که اگر نقاشی برگردانده شود و بعدا فروخته شود، آنها از هر درآمدی برای حمایت مالی از بازماندگان هولوکاست در منطقه لس آنجلس استفاده خواهند کرد.

شارلن، دختر فون ساهر گفت: «پدربزرگ من در فرار از تهاجم نازی ها جان خود را از دست داد و بسیاری از اعضای خانواده اش به آشویتس فرستاده شدند و زنده نماندند. "پیروزی عدالت خواهد بود و قطعه ای از پازل برای بازگرداندن میراث پدربزرگم و مجموعه او."