با خروج نیروهای حافظ صلح از صحرای غربی، پناهجویان در آرزوی پایان دادن به انتظار نیم قرنی خود هستند

عکس فایل: پرواز یک پرنده بر فراز چادر صحراوی در وسط صحرا در اردوگاه پناهندگان اسمره صحراوی در تندوف، الجزایر، 6 دسامبر 2023. رویترز/بورجا سوارز/عکس فایل

تیندوف، الجزایر، 2 نوامبر - بیننا محمد در 51 سالگی به اندازه درگیری هایی است که او را از منطقه صحرای غربی به اردوگاه پناهندگان در جنوب الجزایر سوق داد، جایی که او زندگی خود را در میان ده ها هزار نفر دیگر که با سرنوشت مشابهی روبرو شده اند گذرانده است.

رویارویی بر سر سرزمین مادری او که اغلب به عنوان طولانی‌ترین مناقشه ارضی آفریقا توصیف می‌شود، این آخر هفته با اختلاف شورای امنیت سازمان ملل که به پایان یک ماموریت صلح‌بانی چند دهه‌ای در آنجا انجامید، دوباره مورد توجه قرار گرفت.

درگیری صحرای غربی مراکش را که این سرزمین را متعلق به خود می‌داند، در مقابل جبهه پولیساریو تحت حمایت الجزایر قرار می‌دهد، یک سازمان سیاسی و نظامی که از زمان خروج قدرت استعماری سابق اسپانیا در سال 1976 به دنبال ایجاد کشوری جداگانه در آنجا بوده است. حافظان صلح از سال 1991، زمانی که طرف‌های بین‌المللی سازمان ملل به میانجی‌گری دو سال آتش‌بس میانجی‌گری کردند، مراقب این قلمرو بودند.

هزاران نفر از صحرائی‌ها از حملات خصمانه به منطقه تندوف در جنوب غربی الجزایر گریختند، جایی که پولیساریو پنج کمپ پناهندگان را اداره می‌کند.

محمد طی یک بازدید نادر از منطقه برای رسانه های خارجی، که توسط پولیساریو سازماندهی شده بود، توضیح داد که چگونه دخترانش که اکنون در دهه بیست و سی سالگی خود هستند، هرگز از منطقه ای که او اهل آن بود بازدید نکرده بودند.

او به رویترز گفت: «من نمی‌خواهم آنها بدون دیدن وطن خود به 50 سالگی برسند.

یکی از دخترانش، صفیه الصالح، 33 ساله، گفت که امیدوار است دو فرزندش آینده متفاوتی داشته باشند.

او می‌گوید: «من می‌خواهم فرزندان و نوه‌هایم در کشور خودشان درس بخوانند و بزرگ شوند، نه اینکه مثل ما در اینجا، به عنوان پناهنده، بدون هیچ چیز بزرگ شوند.

بلاتکلیفی پیش روی پناهندگانی مانند محمد به نقطه اصلی اختلاف در آخرین نبرد دیپلماتیک بر سر صحرای غربی تبدیل شده است.

اختلافات در سال گذشته زمانی داغ شد که شورای امنیت سازمان ملل از طرح رباط برای دادن خودمختاری به منطقه تحت حاکمیت مراکش به عنوان "امکان پذیرترین" راه برای حل مناقشه حمایت کرد.

پس از رای ممتنع در سال گذشته، روسیه امسال پیش نویس قطعنامه ای را که می توانست این موضع را مجددا تایید می کرد، وتو کرد. هنگامی که قطعنامه رقیب روسیه شکست خورد، مأموریت سازمان ملل را بدون تمدید مأموریت خود ترک کرد.

نماینده الجزایر در سازمان ملل در سخنرانی خود در این شورا از موضع پولیساریو دفاع کرد و بر کاهش کمک ها و رنج پناهندگان در اردوگاه ها تاکید کرد.

سفیر مراکش نیز به نوبه خود گفت که شرایط سخت در اردوگاه ها بر عهده الجزایر، متحد قدیمی روسیه است که وی آن را متهم کرد که پناهندگان را از حق بازگشت به خانه محروم کرده است. او از الجزیره خواست تا به سازمان ملل اجازه دهد تا پناهندگان را ثبت کند و گفت که ملیت های دیگر در آنجا حضور دارند.

الجزایر و پولیساریو می گویند که بیش از 160000 نفر در کمپ های آوارگان تندوف زندگی می کنند. UNHCR می گوید که به حدود 90000 پناهجوی "آسیب پذیرترین" در آنجا کمک می کند.

مراکش با استناد به فقدان سرشماری سازمان ملل، هر دو عدد را به چالش می کشد و پولیساریو و الجزایر را متهم می کند که از صحرائی ها به عنوان مهره های سیاسی استفاده می کنند، که الجزیره آن را رد می کند.

با ادامه اختلاف، خانواده محمد مشکلات روزانه در کمپ از جمله دسترسی به آب و آب و هوای سخت را شرح دادند.

برنامه جهانی غذا در بیانیه ای در اوایل سال جاری گفت که بیش از 80 درصد از ساکنان اردوگاه ها برای تامین نیازهای اولیه غذایی به کمک های بشردوستانه متکی هستند.

یکی دیگر از دختران محمد، عایشه سالم، یک مبارز 24 ساله با جبهه پولیساریو، گفت که او آینده ای متفاوت برای نسل بعدی می خواهد: "ما نمی خواهیم مانند پدربزرگ و مادربزرگمان، از طریق آوارگی و محرومیت زندگی کنیم."

محمد این احساس را تکرار کرد. او گفت: "ما ثبات می خواهیم. ما از پناهندگی خسته شده ایم." "کسی که زمین ندارد زندگی ندارد." رویترز