با شکست قانون SAVE، جمهوری خواهان شکست را از آرواره های موفقیت ربودند

قانون SAVE باید ساده ترین راه حل برای رهبران جمهوری خواه باشد. در عوض، آنها ساعت را دریبل زدند، با داوران بحث کردند و سپس به خود تبریک گفتند که قوانین بازی سیاسی خود را به ضرر مردم آمریکا حفظ کردند. توافق عمومی در مورد شناسه رای دهندگان به سختی مبهم بود. نظرسنجی مرکز تحقیقات پیو در آگوست 2025 نشان داد که 83 درصد از بزرگسالان ایالات متحده برای رای دادن به کارت شناسایی عکسی که توسط دولت صادر می شود، علاقه مند هستند، از جمله 95 درصد از جمهوری خواهان و مستقل های متمایل به جمهوری خواه و 71 درصد از دموکرات ها و مستقل های متمایل به دموکرات.

این نشان‌دهنده توافق بر سر یک اصل است - نه یک تأیید کلی از قانون بعدی SAVE America. مجلس قانون SAVE را در ژوئیه 2024 و آوریل 2025 تصویب کرد. هیچ یک از این اقدامات به قانون تبدیل نشدند. در 11 فوریه 2026، قانون گسترش یافته SAVE America، 218-213 را تصویب کرد که مدارک مستند شهروندی برای ثبت نام رای دهندگان فدرال را با شناسه عکس برای رای دادن و سایر مقررات انتخاباتی ترکیب می کند. در 26 مارس، پوشش مجلس سنا در مورد اصلاحیه باریکتر شناسنامه عکس، 53 رای به خود اختصاص داد. رای 8 اوت برای پیشبرد یک لایحه شناسایی عکس مستقل 52 رای آورد. هر دو از 60 رای لازم برای پیشبرد کمتر بودند.

این تاریخچه مختصر رویه ای است، نه پس از مرگ... اما چهار دلیل متداخل عدم تصویب قانون را توضیح می دهند: اختلاف نظر اساسی، قطبی شدن حزبی، فراگیری قانونگذاری و انتخاب نهادی. اول، اختلاف نظرهای مشروعی بر سر اصل موضوع وجود داشت که باید برای رهبران کنگره آشکار می شد. این بیشتر از یک فرمان برای نشان دادن هویت بود. این اسناد به اسناد شهروندی، شناسه‌های قابل قبول، اختلاف نام، داده‌های فدرال، فهرست رأی‌دهندگان، رأی‌گیری پستی و بار اجرایی پرداخت. سن

لیزا مورکوفسکی (راینده آلاسکا) از شناسه رأی دهندگان حمایت کرد اما با این لایحه گسترده تر در مورد فدرالیسم، دسترسی روستایی، در دسترس بودن اسناد و مشکلات اجرایی که به ویژه در آلاسکا حاد است، مخالفت کرد. این نگرانی ها مستحق پاسخ های جدی بود. این نگرانی‌ها باید در اوایل آشکار می‌شد و جمهوری‌خواهان را به کنار گذاشتن این لایحه تشویق نمی‌کرد. رهبری شایسته حزب، مخالفان داخلی را به عنوان دعوتی برای مذاکره در نظر می‌گرفت.

چاک شومر، رهبر دموکرات‌های سنا (D-N.Y) قانون آزادی رأی را که در سال 2021 پیشنهاد شد، اما هرگز تصویب نشد، استناد کرد. یک سخنرانی، یک بیانیه مطبوعاتی، یا یک کنفرانس مطبوعاتی جایگزینی برای ارائه یک پیشنهاد متقابل قابل اجرا در مقابل سنا نیست. لایحه قبلی شامل گزینه‌های شناسایی گسترده‌تر و حمایت از رای‌دهندگان، اما همچنین تغییر بخش‌بندی و تغییرات مالی کمپین بود. این یک بسته انتخاباتی گسترده بود که به سختی پاسخی محدود به مناقشه رای دهندگان و شناسه هویت بود. سوال این بود که چگونه می توان همپوشانی را به قانون تبدیل کرد. هیچ یک از طرفین آن توافق را تحویل ندادند.

جمهوری خواهان سرانجام کارت شناسایی عکس دار را از مفاد سند شهروندی جدا کردند، اما هیچ دموکراتی به پیشنهاد پیشنهادی محدودتر رأی نداد. سردرگمی باعث ایجاد چند سوال منطقی می شود. اول، چه چیزی لازم است تا دموکرات‌ها مصالحه‌ای را که صریحا درخواست کرده‌اند بپذیرند؟ دوم، آنها به چه کسی خدمت می کنند - مردم آمریکا یا برنامه سیاسی خودشان؟ هر دو طرف قضیه را پیچیده کردند. سن

اریک اشمیت (R-Mo.) که با پرزیدنت ترامپ و کاخ سفید همکاری می‌کند، مقررات انتخاباتی را در کنار محدودیت‌هایی برای مشارکت تراجنسیتی‌ها در ورزش‌های زنان و جراحی‌های مربوط به انتقال برای خردسالان پیشنهاد کرد. سناتور دیک دوربین (D-Ill.) اصلاحیه‌های مربوط به رای‌گیری را در کنار پیشنهادهایی در مورد ارز دیجیتال، جوایز خطوط هوایی و سایر موضوعات ارائه کرد. این گوشت خوک به معنای سنتی واشنگتن نبود. این یک لایحه انتخاباتی بود که حاوی مطالبات سیاسی نامرتبط بود. زمانی که کنگره نیاز داشت اختلافات خود را کاهش دهد، این پیشنهادها باعث گسترش مبارزه شد.

فقط کنگره می‌تواند یک ضربه سیاسی را به یک شوت تمام عیار تبدیل کند - و سپس سبد را برای این گل سرزنش کند. در نهایت و مهمتر از همه، انتخاب نهادی باعث این شکست شد. فیلیباستر از کوه سینا که بر روی لوح سوم حک شده است فرود نیامده است. بر خلاف اصرار ترامپ، جمهوری خواهان حفظ آن را انتخاب کردند. دموکرات ها از آن برای جلوگیری از تصویب قانون استفاده کردند. رهبران جمهوری خواه می توانستند این لایحه را بیشتر محدود کنند و برای رأی گیری مذاکره کنند یا تغییرات قوانین را دنبال کنند. هیچ یک از این مسیرها موفقیت را تضمین نمی کند. در عوض، جمهوری خواهان اجازه دادند ساعت قبل از تعطیلات اوت تمام شود.

آن‌ها سپس می‌توانند دموکرات‌ها و رویه سنا را برای تأخیر سرزنش کنند. حفظ رویه بر تصویب قانون اولویت داشت. دموکرات ها هم ایرادات مشروع و هم اصلاحیه های غیر صادقانه ارائه کردند، اما کار دیگری برای پر کردن این شکاف انجام ندادند. جمهوری خواهان قدرتی را که از کنترل هر دو مجلس کنگره داشتند، هدر دادند. بنابراین مقیاس تقصیر به جمهوری خواهان می رسد: "با قدرت، مسئولیت بزرگی به همراه دارد." عمیق ترین شکست این است که رهبری جمهوری خواه هرگز مشخص نکرد که چه نوع مصالحه ای می تواند 60 رای به دست آورد.

کارنامه عمومی مملو از سخنرانی ها، اصلاحات، مانورهای رویه ای و اتهامات است. چانه زنی پایدار دو حزبی بر سر سؤالات عملی که طرفین را از هم جدا می کرد، به طرز قابل ملاحظه ای ضعیف است. جمهوری‌خواهان رأی‌های نامی و نقطه‌های گفتگوی مبارزات انتخاباتی را تولید کردند نه یک ائتلاف دولتی. در نتیجه، سیاست های انتخاباتی همچنان با اقدامات اجرایی محکوم به فنا، دعاوی حقوقی ناقص فدرال و مجموعه ای از قوانین ایالتی شکل می گیرد - رویکردهایی که می توانند کمتر از قوانین فدرال موفق، یکنواخت و بادوام باشند.

ناکامی رهبری جمهوری خواه در حل مناقشه درون گروه خود غیرقابل توجیه و گویا است. یا جان تون، رهبر جمهوری خواه سنا (R-S.D.) کتاب بازی قابل فهمی ندارد یا دستور عدم اقدام را دریافت کرده است. اگر دموکرات‌ها کنترل هر یک از اتاق‌ها را در نوامبر به دست آورند، همانطور که نظرسنجی نشان می‌دهد که آنها خواهند شد، قانون نجات آمریکا احتمالا مرده خواهد بود. ما باید بهانه‌ها را رد کنیم و قانون‌گذاران را تشویق کنیم تا اختلافات سیاسی خود را حل کنند و قانون‌گذاری کنند - نه اینکه درگیری‌های جدید ایجاد کنیم و مردم آمریکا را بار دیگر متحمل عواقب آن می‌کنیم. دونالد جی اسلتر پدر

ناشر و مدیر رسانه است.