با عمیق تر شدن بحران، آشپزخانه های خیریه در هاوانا تعداد فزاینده ای از کوبایی ها را تغذیه می کند

صدها نفر هر شب بیرون یک انبار مواد غذایی در هاوانا که توسط خیریه اداره می شود صف می کشند و به امید تنها وعده غذایی خود در روز هستند.

هاوانا -- هر شب، صدها نفر در خارج از انبار مواد غذایی که توسط خیریه اداره می شود در قلب هاوانا صف می کشند، برخی در پیاده رو می خوابند و منتظر چیزی هستند که شاید تنها وعده غذایی آنها در روز باشد.

وقتی درها ساعت 7 صبح باز می‌شوند، مردم با حمل ظروف پلاستیکی شماره‌دار داخل می‌شوند. با تعداد زیادی دهان برای تغذیه، داوطلبان از یک روال منظم پیروی می کنند: ظروف را می شویند، شماره ها را صدا می زنند و بخش هایی از غذا را می دهند.

فرناندو فرناندز، یک بازنشسته 71 ساله که به طور منظم از Asociación Quisicuaba، گروهی که یک آشپزخانه اجتماعی را در هاوانا اداره می‌کند، بازدید می‌کند، گفت: «ما در حال گذراندن دوران سختی هستیم. "من باید صبح زود برسم. حتی گاهی اوقات مجبورم روز قبل در صف باشم."

فرناندز، آشپز و نگهبان سابق، در میان تعداد فزاینده‌ای از کوبایی‌هایی است که با عمیق‌تر شدن بحران اقتصادی طولانی‌مدت این کشور که به دلیل محدودیت‌های انرژی ایالات متحده، تورم و کاهش منابع دولتی بدتر شده است، برای تغذیه خود تلاش می‌کنند.

در حالی که دولت برای تامین غذای یارانه‌ای تلاش می‌کند، آشپزخانه‌ها و انبارهای غذا که توسط خیریه‌ها اداره می‌شود به یک راه نجات برای کوبایی‌های آسیب‌پذیر، از جمله پزشکان بازنشسته، معلمان و کارمندان سابق دولتی تبدیل شده‌اند. آنها با حمایت گروه‌های مذهبی، سازمان‌های کمک‌رسان بین‌المللی و سازمان ملل متحد، تنها غذای گرم قابل اعتمادشان را برای بسیاری فراهم می‌کنند.

مراکزی مانند Quisicuaba که اغلب در ساختمان‌های مذهبی یا وابسته به گروه‌های مذهبی قرار دارند، در سال‌های اخیر در سراسر جزیره گسترش یافته‌اند.

در یک صبح اخیر، مارلیس پونس، یک مادر مجرد 34 ساله، به همراه دو فرزندش به صف پیوست. سه نفر دیگر او به مدرسه می روند، جایی که معمولا ناهار می گیرند.

او با اشاره به فرزندانش گفت: «کمی بیش از یک ماه پیش آمدم اینجا را شروع کردم، زیرا وضعیت بد است و ابزاری برای غذا دادن به آنها ندارم. "حداقل با این، آنها چیزی برای خوردن پیدا می کنند."

در کنار پونس و فرناندز، مردان و زنانی از طیف وسیعی از حرفه‌ها حضور داشتند. تعداد کمی بی خانمان بودند. اکثر آنها سابقه کاری طولانی داشتند یا هنوز شاغل بودند، اما به AP گفتند که درآمد آنها دیگر برای زندگی کافی نیست.

در داخل یک آشپزخانه وسیع مجهز به بیش از 20 دیگ غول پیکر، داوطلبان در Quisicuaba مخلوطی از برنج، تخم مرغ و ماکارونی، گاهی اوقات با کمی مرغ تهیه می کنند و شیر شکلات را در بطری ها می ریزند. ساعت 7 صبح درها باز می شود و توزیع شروع می شود.

این سازمان مذهبی با حمایت آژانس های ملل متحد و گروه های کمک رسان اروپایی، حدود 12500 نفر از افراد آسیب پذیر را در هاوانا شناسایی کرده است.

انریکه آلمان، پزشک و رئیس Quisicuaba به آسوشیتدپرس گفت: «شما فقط باید در خیابان‌های هاوانا و کوبا قدم بزنید تا بعد جدیدی از آسیب‌پذیری را ببینید.

برای دهه‌ها، سیستم سوسیالیستی کوبا آموزش رایگان، مراقبت‌های بهداشتی و غذای یارانه‌ای را ارائه می‌کرد و اکثر مردم توسط دولت استخدام می‌شدند. استانداردهای زندگی اغلب متوسط ​​بود، اما نیازهای اساسی - از جمله غذا - تا حد زیادی برآورده می شد.

آلمان با اشاره به افزایش ناامنی مالی، غذایی و بهداشتی در میان خانواده‌ها گفت: «ما در اینجا افراد بی‌سواد یا سایر اشکال حاشیه‌نشینی را نمی‌بینیم، اما افرادی که محصول جامعه کوبا هستند با شرایط آسیب‌پذیری مواجه هستند.»

فشار انرژی ایالات متحده به شدت زندگی در این جزیره را مختل کرده است، در حالی که گردشگری که زمانی منبع اصلی درآمد بود، به شدت کاهش یافته است.

در همین حال، کسب‌وکارهای خصوصی گسترش یافته‌اند و شکاف بین کارآفرینان، کارگران با دستمزد بالاتر و کوبایی‌هایی که از خارج از کشور پول دریافت می‌کنند، و کارمندان دولتی، بازنشستگان و سایرین که برای تامین مخارج زندگی خود تلاش می‌کنند، بیشتر شده است.

لوئیس کارلوس باتیستا، وکیل و تحلیلگر آمریکایی کوبایی مستقر در اسپانیا، گفت که فقر رو به رشد ناشی از عوامل داخلی و خارجی است، از جمله افزایش قیمت جهانی غذا، فروپاشی گردشگری در طول همه گیری کووید-19 و تأثیر محدودیت های انرژی ایالات متحده بر تولید مواد غذایی.

اما مقامات اذعان دارند که بحران اقتصادی باعث شده است که دولت نتواند این واردات را حفظ کند و در نتیجه جیره غذایی یارانه ای به تأخیر افتاده یا از دست رفته است.

لیزبث مویا گونزالس، محقق، در مقاله‌ای که اخیرا توسط La Joven Cuba، یک پلتفرم انتقادی آنلاین برجسته منتشر شده، نوشت: «در حالی که لفاظی رسمی از پیشرفت به سوی سوسیالیسم صحبت می‌کند، بخش رو به رشدی از زندگی روزمره تحت یک منطق فزاینده فردی عمل می‌کند.

او گفت که خانواده‌ها باید به طور فزاینده‌ای به بازارهای خصوصی، حواله‌ها یا حمایت جامعه تکیه کنند تا آنچه را که دولت زمانی برای همه تضمین می‌کرد به دست آورند.

پوشش 24/7 اخبار فوری و رویدادهای زنده