با مردی آشنا شوید که عجیب ترین ابزارهای چاپ سه بعدی جهان را می سازد

نیکلاس براس در بیشتر عمرش موسیقی در سرش گیر کرده بود. در حالی که برخی از کرم‌های گوش از صدای جینگ‌های تلویزیونی و 40 آهنگ برتر مشتق شده‌اند، ابزارهای موجود در ذهن براس قابل تکرار نیستند - زیرا وجود نداشتند. در طول یک دهه و نیم گذشته، براس سازهای نامتعارفی را از ضایعات فلزی، چوب پالت، لوله‌ها و قطعات پرینت سه بعدی ساخته است تا موسیقی را در ذهن خود زنده کند.

براس که یک نوازنده چند ساز خودآموخته بود، تنها 17 سال داشت که یک لوله پی وی سی خام را با یک دهانه شمعی ساخت. چند سال بعد، او به شهر باستانی هند بنارس سفر کرد تا مهارت های تبلا خود را زیر نظر یک استاد تقویت کند. هنگامی که او به پاریس بازگشت، خالق تصمیم گرفت زندگی خود را وقف ساخت ابزارهایی کند که تقریبا به طور کامل از مواد بازیافتی ساخته شده بودند. سپس با اولین چاپگر سه بعدی خود آشنا شد.

براس به Gizmodo گفت: «من ناگهان این فرصت را پیدا کردم که تمام قطعاتی را که در ذهنم داشتم طراحی کنم. پرینتر سه بعدی من به کارخانه کوچک من تبدیل شد که می توانست تقریبا هر چیزی بسازد.

اگرچه او به سرعت استعدادهای خود را کم اهمیت جلوه می دهد، براس بیش از 1500 نمونه اولیه ساز منحصر به فرد ساخته است و به گفته او کمتر از 10 نمونه شکست خورده اند.

براس گفت: "همه آنها شاهکار نیستند، اما همیشه چیزی از آزمایش حاصل می شود. هر ساز نوعی ابزار است." من به‌عنوان طراح و خالق، قوانین و هدف آن ابزار را تعیین می‌کنم و سپس وظیفه‌ام این است که طراحی را متناسب با آن اهداف انجام دهم.»

براس اخیرا به عنوان یک نوازنده کلاس درس دعوت خود را پیدا کرده است و بچه ها را با استفاده از سازهای خانگی خود در کارگاه ها راهنمایی می کند. اگرچه او در ابتدا صد نویزساز و سازهای کوبه ای ساده ساخت تا در طول درس هایش پخش کند، اما آزادی آزمایش او را وادار کرد تا اولین فلوت با صدای پی وی سی خود را بسازد، ایده ای که در سال های آینده به تکرار آن ادامه خواهد داد.

امروزه، Bras به خاطر فلوت معروف است که از بدنه مدولار و یک سر ضبط‌کننده تشکیل شده است که فقط مقیاس‌های هارمونیک را می‌نوازد. توضیحات فلوت در وب سایت او خط اطمینان بخشی را ارائه می دهد: بدون سوراخ، بدون انگشت گذاری، و هیچ نت اشتباهی امکان پذیر نیست.

خلاقیت های براس او را به یک نماد در فرانسه تبدیل کرده است، و کارگردانان برای همکاری در پروژه ها در سراسر چشم انداز رسانه ای تلاش می کنند. او هنوز هم بیشتر وقت خود را صرف سرهم بندی کردن در آزمایشگاهش می کند، ابزارهایی را برای فیلم ها و بازی های ویدیویی طراحی می کند و فایل های قابل دانلودی را برای مردم برای چاپ در وب سایتش ارسال می کند. ما با براس تماس گرفتیم تا در مورد اینکه چگونه او در تقاطع اغلب پرآشوب هنر و فناوری و تأثیر هوش مصنوعی در موسیقی حرکت می کند صحبت کنیم.

این مصاحبه برای طولانی بودن و وضوح ویرایش شده است.

Gizmodo: چگونه چاپ سه بعدی آنچه را که می توانید ایجاد کنید تغییر داده است؟

این یک تغییر بزرگ بود. قبل از چاپ سه بعدی، مجبور بودم با قطعات لوله کشی که می توانستم در فروشگاه های DIY پیدا کنم کار کنم. قطعاتی بودند که من شدیدا می خواستم که به سادگی وجود نداشتند زیرا هیچ لوله کشی هرگز به آنها نیاز نداشت.

چرا آزمایش برای فرآیند شما بسیار مهم است؟

من واقعا نمی دانم دارم چه کار می کنم، بنابراین باید چیزهایی را امتحان کنم و از آن تلاش ها درس بگیرم. من از مشاهدات بسیاری از آلات موسیقی موجود استفاده می‌کنم، اما نمی‌دانم که آیا این ایده‌ها روی چیز جدیدی کار می‌کنند یا خیر. نمی‌دانم تا زمانی که آن را امتحان نکنم، یک اصلاح جالب خواهد بود یا نه. آزمایش واقعا روشی است که من یاد می‌گیرم.

چقدر از کار شما مهندسی است و چقدر بازی؟

فکر می کنم خیلی بیشتر از اینکه بازی کنم می سازم. من در مجموعه ام سازهایی دارم که ممکن است پنج دقیقه آنها را بنوازم و بعد با بقیه در قفسه بگذارم. اما آنها همچنان مهم هستند زیرا می خواستم وجود داشته باشند.

گاهی اوقات 10 سال بعد به یکی برمی گردم و ستاره یک آهنگسازی یا ضبط جدید می شود.

در حال حاضر از سازهای شما برای چه پروژه هایی استفاده می شود؟

در حال حاضر، من در واقع در حال طراحی سازهایی برای سینما، بازی های ویدیویی و اجرای کلاسیک روی صحنه هستم. من یک ساز با 300 فلوت پلاستیکی متصل به کیلومتر لوله‌های زرد دارم که با ارکستری متشکل از 30 نوازنده در یکی از بزرگترین صحنه‌های موسیقی کلاسیک در پاریس اجرا می‌شود.

آیا ابزار یا پروژه ای آنقدر جاه طلبانه وجود دارد که هنوز منتظر لحظه مناسب برای ساخت آن باشید؟

من سازهای زیادی از قبل در ذهنم ساخته ام که هنوز نساخته ام.

برخی از ایده ها به شش ماه کار تمام وقت و پول زیادی برای مواد نیاز دارند. در پایان، من یک ساز به قد 10 فوت [سه متر] خواهم داشت که جز رضایت از انجام آن، برای چیزهای زیادی مفید نخواهد بود.

آیا مردم صنعت سازسازی را عاشقانه می دانند؟

شاید. ساخت ابزار خلاقیت نامحدودی نیست زیرا فیزیک بسیار محدود کننده است. شما نمی توانید همه چیز را بداهه بسازید و انتظار داشته باشید که کار کند.

اما هنوز جادویی در ساختن آن وجود دارد زیرا تبدیل به موسیقی و صدا می شود. این مانند ساختن ابزاری عالی برای انجام کار عالی است. فکر نمی‌کنم کمتر جالب باشد زیرا باید کار کند. شاید وقتی این کار را می کند خنک تر باشد.

در مورد ساختن سازهای خود چه چیزی را دوست دارید؟

این چیزی است که من به مدت 20 سال در کارگاهم با آن آزمایش کرده ام. من قطعات زیادی دارم که خیلی سریع با هم قرار می‌گیرند، بنابراین می‌توانم یک ساخت را بداهه بسازم: یک قسمت را با قسمت دیگر مونتاژ کنید، آن را امتحان کنید، آن را بردارید، چیزی را برش دهید، چیزی را تغییر دهید.

وقتی کیت‌های مدولار را می‌سازم که می‌توان آنها را به اشتراک گذاشت یا فروخت، مردم کمی از تجربه‌های من به عنوان یک صنعتگر را تجربه می‌کنند.

اگر کاوش آنچه در جعبه قرار داده ام به پایان رسیده است، می توانید چند لوله دیگر تهیه کنید، آنها را به قطعاتی که از قبل دارید متصل کنید و ساز را گسترش دهید.

هنگام طراحی سازها از کجا الهام می گیرید؟

من از بسیاری از سازندگان ایده گرفته ام - نوازندگان خیابانی، نوازندگان تجربی، صنعتگران.

چیزی که من دوست دارم این است که می توانم ایده هایی را از سازهای سنتی ساخته شده از مواد طبیعی قرض بگیرم و آنها را با طراحی صنعتی و صداهای تجربی ترکیب کنم.

در نهایت، خود شی مهم ترین چیز نیست. این در مورد این است که چه چیزی می لرزد، چه چیزی طنین انداز می شود، و چگونه آن چیزها را در یک چیز جالب برای بازی سازماندهی می کنید.

آیا نوع مواد پرینت سه بعدی بر صدای ساز بادی تأثیر می گذارد؟

در سازهای بادی، خود ماده برای صدا اهمیت چندانی ندارد. این بیشتر در مورد دقت شکل است. من با فیلامنت PLA (اسید پلی لاکتیک) شروع کردم زیرا دقیق و آسان برای چاپ بود. کاملا کار می کرد، بنابراین به استفاده از آن ادامه دادم. برخی از فلوت های من دارای گذرگاه های بسیار ریزی در داخل سر فلوت هستند و هر نقصی می تواند ساز را خراب کند. PLA برای آن بسیار قابل اعتماد است، بنابراین در حال حاضر دلیلی برای تغییر نمی بینم.

مرز بین یک ساز آکوستیک و یک قطعه فناوری الکترونیکی را کجا ترسیم می کنید؟

برای کارهای خودم، معمولا وقتی ساز از آکوستیک بودن باز می ایستم. من به چیزی نیاز دارم که از نظر فیزیکی ارتعاش داشته باشد.

من با پیکاپ‌ها، میکروفون‌ها و پیکاپ‌های مغناطیسی کار می‌کنم - چیزهایی که در آن لرزش فیزیکی هنوز به الکتریسیته منتقل می‌شود.

در حالی که ابزارهای شگفت انگیزی ساخته می شوند که خود شی فقط یک کنترل کننده برای یک سینت یا یک کنترلر MIDI باشد، این واقعا مسیر من نیست.

چیزی که من واقعا دوست دارم کشف کنم این است که رباتیک بیشتری را در سازهایم بیاورم و در عین حال صدای نهایی را آکوستیک نگه دارم.

آیا فکر می کنید هوش مصنوعی می تواند یک ساز موسیقی جالب و قابل پخش طراحی کند؟

می تواند سرگرم کننده باشد، اما تا کنون وقتی از او خواسته ام این کار را انجام دهد، چندان مرتبط نبوده است.

تصور یک ساز بسیار آسان است. بخش دشوار این است که آن را تولید صدا کنید، سپس آن صدای خوب را بسازید، و سپس ساختن سازی که صدای خوبی داشته باشد و در واقع قابل پخش باشد. محدودیت های زیادی وجود دارد.

احتمالا هوش مصنوعی می‌تواند اشکال یا آزمایش‌هایی را پیشنهاد کند، اما این واقعا قسمت دشوار نیست.

آیا فکر می کنید هیچ ساز موسیقی واقعا از ابتدا اختراع شده است؟

به نوعی همه سازها قبلا اختراع شده اند. ما در حال انجام اصلاحات و تغییرات در شاید 10 اصل اساسی فیزیک برای چگونگی زنگ زدن یا طنین انداز کردن چیزی هستیم.

حتی وقتی یک ساز می‌سازم و می‌گویم آن را اختراع کردم، اگر آن را دنبال کنید، احتمالا می‌توانید 10 ساز یا خلاقیت مختلف را پیدا کنید که قطعات کوچکی از آنها قرض گرفته‌ام.

آیا فکر می کنید هوش مصنوعی می تواند صدای واقعا جدیدی ایجاد کند؟

احتمالا. به نوعی، هر صدا در حال حاضر جدید است.

هر نت آکوستیک منحصر به فرد است و هرگز دوباره به همان شکل تکرار نخواهد شد. با یک کامپیوتر، می توانید صداهای بی نهایت ایجاد کنید، بنابراین ایجاد یک چیز جدید آسان است.

اما صدا نیاز به هدف دارد. همچنین ایجاد صداهای غیر جالب بسیار آسان است. هر صدا برای تبدیل شدن به چیزی معنادار نیاز به زمینه مناسب و استفاده درست دارد. به سادگی ایجاد یک صدا آسان است.

من می گویم واقعا نمی تواند هنر باشد زیرا هنر بسیار انسانی است. حتی اگر هنری به نظر برسد، هیچ هدفی پشت آن نیست. موسیقی هایی هم هست که برای هنر ساخته نشده اند. گاهی اوقات برای یک ویدیو به یک آهنگ پشتیبان 20 ثانیه ای نیاز دارم، بنابراین به سرعت چیزی کاربردی می سازم. من فکر نمی‌کنم این هنر باشد، زیرا من آن را برای بیان چیزی نساختم.

من در مورد سازهایم همین احساس را دارم. آنها ابزاری برای ایجاد صدا هستند. سپس می توانید آن صداها را به یک نوازنده یا آهنگساز بدهید و آنها می توانند با آنها هنر بسازند.

من فکر می کنم هنر در نهایت تصمیمی است که توسط شخصی که چیزی خلق کرده است گرفته می شود. اگر آن شخص بگوید «این هنر است»، باید به او اعتماد کنید. و اگر آنها گفتند که اینطور نیست، شما نیز باید به آنها اعتماد کنید.