با پایان دوران ترامپ، ما همچنان در آینده لئونارد کوهن زندگی می کنیم

مثل پدر، مثل پسر. امشب، در مریدین هال تورنتو، آدام کوهن برای خواندن ترانه های لئونارد کوهن روی صحنه می رود و با متواضعانه گفت: "به طور اتفاقی تیپ بدنی و صدای او را به ارث برده ام." نمایش «همه می‌دانند»، آهنگی را به یاد می‌آورد که پدرش در سال 1988 نوشت و دقیقا ده سال از مرگ او می‌گذرد.

این تروبادور کانادایی در 7 نوامبر 2016 پس از سقوط در طول شب در خانه خود در لس آنجلس در خواب از دنیا رفت. او 82 سال داشت. روز بعد، آمریکایی ها دونالد ترامپ را انتخاب کردند. خبر مرگ کوهن تا پس از رای گیری علنی نشد، بنابراین بسیاری از طرفداران او (شاید "همسفران" عبارت بهتری باشد، هر چند نامحسوس) این دو رویداد را در همان هفته انجام دادند. کوهن هرگز علنا در مورد ترامپ صحبت نکرد. او این فرصت را نداشت، اما شاید هرگز از آن استفاده نمی کرد.

آخرین آلبوم او، You Want It Darker، تنها سه هفته قبل از مرگش منتشر شد. او در پاییز آن سال به نیویورکر گفت: "من آماده مرگ هستم. امیدوارم خیلی ناراحت کننده نباشد." چند روز بعد، در کنسولگری کانادا در لس آنجلس، او آن را پس گرفت: "من همیشه درگیر خودنمایی بودم. قصد دارم برای همیشه زندگی کنم."

حتی زمانی که درباره مرگ و میر خودش صحبت می‌کرد، این برای مرد معمولی بود. او ده‌ها سال را گذرانده بود - از نظر شخصی، حسی، مذهبی - و یک بار گفت که تلاش کرده است «موقعیت سیاسی را تعریف کند که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را رمزگشایی کند». چیزی که او ماندگارتر از خود به یادگار گذاشت ترانه هایی بود که برخی از آنها 30 سال قبل از مرگش نوشته شده بود، درباره فروریختن دیوارها، ورود طاعون و گرسنگی پست انسان برای افراط. در طول دهه‌ای که صبح پس از مرگ او آغاز شد، دوران ترامپ این آهنگ‌ها را به شنوندگانش و آمریکای ظهور بازگرداند.

کوهن عبارتی بی شباهت به سوگواری ترامپ در مراسم تحلیف درباره «کابوس آمریکایی» به دلیل وضعیتی که فکر می‌کرد دنیا در آن است، داشت. او گفت: «فاجعه قبلا اتفاق افتاده است» و تنها سؤال باقی مانده این بود که چگونه باید کنار آمد. پاسخ او غیرعادی بود. به نظر می رسد که پاسخ آمریکا به طور فزاینده ای قطعی به نظر می رسد، به ویژه در میان صداهای فرهنگی و سیاسی که آمده اند تا دیگران را از بین ببرند.

ترانه‌ها در زمانی که در آن نوشته می‌شوند ثابت نمی‌مانند، بلکه منتظرند تا دنیا و افرادی که گوش می‌دهند، در اطرافشان تغییر کنند. گاهی اوقات آرامش‌بخش‌تر می‌شوند، گاهی اوقات ناراحت‌کننده‌تر. تعداد کمی از آهنگ‌های کوهن به اندازه «آینده» مجبور شده‌اند آنقدر منتظر بمانند.

«آینده»، ترانه‌ی چرخان و داغ آلبوم کوهن در سال 1992، در بحبوحه‌ی محاسبه‌ی شورش‌های لس‌آنجلس نوشته شد. برای کوهن، آن وقایع پیش بینی یک حساب بزرگتر بود. به نظر می‌رسد این آهنگ دنیایی را مطرح می‌کند که در آن اخلاق منحصرا نسبی‌گرا شده بود، حتی تا حد قتل، و راوی آن آرزوی سه‌گانه دیوار برلین، استالین و سنت پل را دارد، زیرا «چیزها می‌لغزند، به هر طرف می‌لغزند» زیرا «کولاک جهان» بر همه چیز، از جمله خود روح، چیره می‌شود.

در سال 1992، هیچ رسانه اجتماعی، هوش مصنوعی، الگوریتم محتوا، حتی اینترنت وجود نداشت، یا بالاخره آنطور که ما امروز تشخیص می‌دهیم وجود نداشت. اگر کولاک جهان در آن زمان طاقت فرسا بود، در مقایسه با آنچه پس از آن اتفاق افتاد، نسیمی بود.

اما آنچه کوهن می‌دید، فروپاشی نظم اخلاقی مهم‌تر بود. و ترامپ، صرف نظر از دستاوردها یا شکست‌های سیاسی‌اش، این را به طور غریزی از طرف مقابل دید. او آن را در میان هوادارانش نیز دید. از این رو، ماه‌ها قبل از مرگ کوهن، او می‌توانست بگوید: «من می‌توانم وسط خیابان پنجم بایستم و به کسی شلیک کنم و هیچ رأی‌دهنده‌ای را از دست نمی‌دهم، باشه؟»

اخلاق بسته به اینکه در مورد چه کسی اعمال می شد، حتی در حد قتل، متفاوت اعمال می شد. اما حتی در مورد چنین موضوعاتی، کوهن از دسته‌بندی بی‌نظیر سرپیچی کرد. پس از مرگ او، مشخص شد که او در کنار مشارکت با بودیسم، یکی از اعضای انجمن ملی تفنگ بود.

با این حال، لحظه خاصی پشت پیشگویی کوهن وجود داشت. قطعیت های قدیمی از قبل شروع به فروپاشی کرده بودند. و همانطور که "آینده" نشان می دهد، هیچ جا به اندازه ناپدید شدن ناگهانی با شکوه ترین نماد فیزیکی جهان که در آن بزرگ شده بود، قابل مشاهده نبود.

کوهن نوشتن «دموکراسی» را در اواخر سال 1989، همزمان با فروریختن دیوار برلین و جشن گرفتن غرب آغاز کرد. او بعدا خود را به عنوان "آن آدم غمگینی که همیشه در یک مهمانی حاضر می شود تا عیاشی را خراب کند" توصیف کرد. او به پل زولو، ترانه‌سرا و روزنامه‌نگار گفت که انتظار دارد "مصائب زیادی نتیجه فروریختن این دیوار باشد." نه به این دلیل که او از اتحاد جماهیر شوروی حمایت می‌کرد، بلکه به این دلیل که عصر رقابت ابرقدرت‌ها که با ویرانی مطمئن متقابل تعریف می‌شد، به معنایی توهم‌آمیز از ثبات اخلاقی می‌داد. او قبل از اتمام تقریبا 60 بیت نوشت.

او از خود پرسید که دموکراسی واقعا به کجا رسیده و در ایالات متحده مستقر شده است، جایی که نژادها، طبقات، جنسیت ها و گرایش های جنسی با هم تلاقی می کنند. او آن را «آزمایشگاه واقعی دموکراسی» نامید.

بیست و چهار سال بعد، ترامپ با وعده ساختن دیواری از سوی خود در امتداد مرز جنوبی، تا حدودی به دلیل آزمایشی خارج از کنترل آزمایشگاهی، نامزد ریاست جمهوری شد. چهار سال پس از آن، در 6 ژانویه 2021، جمعیتی از حامیان او از دیوارهای کاپیتول هجوم آوردند تا کنگره را از تأیید شکست دموکراتیک او بازدارند.

کوهن زنده نماند تا نیروهای روسی از دیوارهای دیگر به داخل اوکراین عبور کنند. در سال 2022، وین رابینز، که در زمان انتشار The Future با او مصاحبه کرد، به رکورد بازگشت و نوشت که با گسترش جنگ در سراسر اروپای شرقی و تحت فشار قرار گرفتن هنجارهای دموکراتیک آمریکایی، این رکورد وزن جدیدی به خود گرفته است.

اما نگرانی کوهن به سرنوشت نهادهای سیاسی یا ترسیم مجدد مرزها محدود نمی شد. او واقعا به آنچه در درون مردم رخ می دهد علاقه مند بود، زمانی که دیوارها فرو ریختند: اغوای یقین و زرق و برق عجیبی که افراط گرایی می تواند به دست آورد.

«First We Take Manhattan»، قطعه آغازین I'm Your Man در سال 1988، توسط مردی خوانده می‌شود که قول می‌دهد کنترل دو غذای پتری فرهنگی خاص، منهتن و برلین را به دست بگیرد. در پشت صحنه آن سال، کوهن صریح گفت: "این یک آهنگ تروریستی است."

برای زولو بیشتر توضیح داد. او گفت که قانع‌کننده‌ترین انرژی عصر از افراط‌ها ناشی می‌شد، و او باید در مقابل کشیده شدن به سمت آنها در ذهن خود مقاومت می‌کرد. او گفت که این آهنگ خطاب به همه کسانی است که در این شیفتگی سهیم هستند و بهتر است اشتهای افراط گرایی را در یک آهنگ ارضا کنیم تا اتوبوس پر از دانش آموزان را منفجر کنیم. یک دیدگاه افراطی که در این آهنگ مشخص شده بود باید با "زیبایی سلاح های ما" هدایت شود.

در آوریل 2017، پنج ماه پس از مرگ کوهن، ترامپ دستور شلیک 59 موشک تاماهاوک به یک پایگاه هوایی سوریه را صادر کرد. در MSNBC، هنگام پخش فیلم پرتاب، برایان ویلیامز گفت: "من وسوسه می شوم که از لئونارد کوهن بزرگ نقل قول کنم" قبل از خواندن خط آهنگ.

در ژوئن همان سال، ترامپ به امیر قطر گفت که درباره خرید «تجهیزات نظامی بسیار زیبا» گفتگو خواهند کرد. در ژانویه 2020، با تهدید ایران، قول داد که برخی از تجهیزات «با نام تجاری جدید زیبا» آمریکا را به راه خود بفرستد. این احتمالا آن زیبایی که کوهن در ذهن داشت نبود. بدون شک چیز دیگری در آنجا وجود داشت: یادآوری «زیبایی وحشتناک» دبلیو بی. ییتس، نه صرفا تحسین یا تعجب.

خشونت یکی از بیان اختلالی بود که کوهن پیش بینی می کرد. اما او همچنین به راه‌های ساکت‌تر از هم پاشیدگی یک جامعه علاقه‌مند بود: از دست دادن اعتماد، گسترش ترس، و این احساس که چیزی اشتباه است، حتی زمانی که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را کاملا بگوید.

"همه می دانند" کاپیتانی را توصیف می کند که دروغ می گوید و طاعون به سرعت در حال حرکت است. کوهن گفت: طاعون به معنای فیزیکی، ایدز است. منظور او چیزی گسترده‌تر نیز بود و در زیر آن «طاعون بیگانگی و جدایی و سستی و وحشت» را توصیف می‌کرد.

همان آهنگ با تاس های بارگذاری شده باز می شود و مبارزه ای که همه می دانند رفع شده است. دشوار است که تاس بارگذاری شده را به عنوان یک جنبه گسترده در برابر نابرابری ندانیم. این چیزی است که ترامپ نیز از آن انتقاد کرد، حتی زمانی که او از سودهای بازار سهام که منافع آن در بین میلیونرها و میلیاردرها متمرکز است، تمجید کرد. با این حال، ترامپ ماه‌های پس از انتخابات 2020 را سپری کرد و اصرار داشت که تاس‌ها علیه او پر شده است.

کوهن بیش از سه سال بود که با ورود کووید-19 مرده بود. تا مارس 2020، نویسندگان متوجه شدند که این آهنگ ممکن است در مورد آن نوشته شده باشد. ترامپ به همین کلمه رسید. در مصاحبه آوریل 2020 با باب وودوارد، ضبط شده در حالی که او برای بازگشایی کشور فشار می آورد، او گفت: "این طاعون است." در راهپیمایی‌های آن سال، او به هواداران گفت که نام‌های زیادی برای این ویروس وجود دارد: "من آن را طاعون چینی می‌نامم. طاعون."

کوهن هرگز علاقه مند به گفتن اینکه چه فکری به مخاطبانش بکند و به این ایده که یک هنرمند باید چنین پاسخ هایی بدهد مشکوک به نظر نمی رسید. نسل‌هایی که او را دنبال کردند نسبتا کمتر ممتنع بوده‌اند. از آنجایی که جدایی سیاست آمریکا از فرهنگ عامه به طور فزاینده ای دشوار می شد، موسیقی دانان متوجه شدند که صرفا در مورد لحظه سیاسی اظهار نظر نمی کنند، بلکه طرف هایی را در آن انتخاب می کنند.

کوهن رد آینده شک را پیش بینی کرد که به رد حقیقت به عنوان "اخبار جعلی" تبدیل شد.

هنرمندانی که بعد از او آمده اند کمتر مورد مراقبت قرار گرفته اند. در رقابت های انتخابات ریاست جمهوری 2024، تیلور سوئیفت دقایقی پس از مناظره ماه سپتامبر، حمایت متعصبانه خود از کامالا هریس را منتشر کرد و نوشت که هریس "برای حقوق و اهدافی که معتقدم به یک جنگجو نیاز دارد می جنگد." بروس اسپرینگستین از هریس حمایت کرد و گفت: «دونالد ترامپ می‌خواهد یک ظالم آمریکایی باشد». بیانسه به هریس اجازه داد در اولین تبلیغ کمپین خود از "آزادی" استفاده کند.

ترامپ نوازندگانش را عمدتا از کانتری و رپ می‌کشید. کید راک قبل از سخنرانی ترامپ در کنگره جمهوری خواهان در سال 2024 اجرا کرد و لی گرین وود او را در دو شب معرفی کرد. کید راک دلایل خود را به سادگی بیان کرد: "من آن مرد را در تیمم می خواهم." کید راک، جیسون آلدین، گرین‌وود و بیلی ری سایرس همگی در مراسم تحلیف در ژانویه 2025 ظاهر شدند، همانطور که تنور کریستوفر ماکیو، که سرود ملی را خواند. ماکیو آهنگ کوهن "Hallelujah" را در کنوانسیون جمهوریخواهان در سال 2020 خوانده بود.

موسیقی کوهن همیشه متعلق به هر موسیقی بوده است، تا حدی به افرادی که به آن گوش می دهند. اما این بدان معنا نیست که هر استفاده از آن یک عمل درک است.

"Hallujah" آهنگی بود که در آن مدار ترامپ و کوهن با هم برخورد کردند. کنوانسیون ملی جمهوری خواهان آن را دو بار در سال 2020 اجرا کرد، حتی پس از اینکه املاک کوهن مجوز را رد کردند. وکیل املاک، میشل رایس، پاسخ داد که اگر طرف به جای آن آهنگ "You Want It Darker" را درخواست می کرد، "ممکن بود به تایید آن آهنگ فکر می کردیم."

در اکتبر سال 2024، سونی به کمپین ترامپ نامه توقف و توقف ارسال کرد و روفوس وین رایت گفت که از پخش جلد خودش در یک رویداد کمپین متاسف است. در ژوئن امسال، پیش از راهپیمایی در واشنگتن به مناسبت دویست و پنجاهمین سالگرد تولد این کشور، املاک کوهن بیانیه‌ای صادر کرد: «این استفاده مجاز نیست، و املاک از آن حمایت یا تأیید نمی‌کند». این آهنگ به هر حال اجرا شد، زیرا یک بمب افکن زیبای B-2 بالای سر پرواز می کرد.

هاللویا برای جنگ با ایران آن چیزی نبود که کوهن در ذهن داشت، هرچند نمی‌توانیم مطمئن باشیم. از این گذشته، او یک بار در جنگ یوم کیپور در سال 1973 برای سربازان اسرائیلی اجرا کرد و مردی متحول و سرحال بازگشت.

با این حال، اشتباه است که کوهن را در جمع کسانی بگذاریم که فاجعه را پیش‌بینی کرده بودند و چیزی فراتر از هشدار برای ارائه نداشتند. تاریکی هرگز همه چیز نبود.

کوهن برای ناامیدی نیز پاسخی داشت و در همان آلبوم «آینده» آمد. او درباره «سرود» گفت: «آینده بهانه‌ای برای کناره‌گیری از مسئولیت‌های شخصی شما نیست.» در هفته ای که او درگذشت، خطوط آن در مورد شکافی که به نور اجازه ورود می دهد در سراسر اینترنت پخش شد.

در سال 2014، وقتی یک خبرنگار پیشنهاد کرد که آهنگ‌های جدیدش امیدی پنهان در میان تاریکی دارد، او پاسخ داد: «من خوش‌بین هستم».

برای خوش بینی چیزهای زیادی برای گفتن وجود دارد. در مورد تردید نیز چیزهای زیادی برای گفتن وجود دارد. سردرگمی آمریکا در دوره ترامپ این بود که بسیاری از مردم فکر می کردند که دومی باید اولی را نفی کند.

ده سال پس از مرگ او، ما هنوز در تلاش هستیم تا آینده ای را که کوهن توصیف می کند، درک کنیم. شاید به همین دلیل است که آهنگ های او ماندگار می شوند: نه به این دلیل که به ما می گویند چه اتفاقی قرار است بیفتد، بلکه به این دلیل که به ما یادآوری می کنند که ممکن است ندانیم. در عصر افراط، همه فکر می کنند که می دانند. همه آنها نمی توانند همیشه درست باشند.