با گسترش اعتراضات مسکن پرتغال، چادرها در لیسبون برپا شد

تظاهرکنندگان برای اعتراض به کمبود مسکن، افزایش اجاره بها و دستمزدهای پایین در 18 اکتبر در میدان روسیو در مرکز لیسبون چادرهایی برپا کردند.

لیسبون - معترضان در 17 اکتبر ده‌ها چادر را در لیسبون برپا کردند و خواستار اقدامی برای کاهش هزینه‌های مسکن و زندگی در پرتغال شدند، که نشان‌دهنده تظاهرات‌هایی است که هفته‌ها است که اسپانیا همسایه خود را در بر گرفته است.

صدها معترض شبانه در میدان روسیو - واقع در قلب شلوغ و توریستی پایتخت پرتغال - به دنبال راهپیمایی که هزاران نفر را در سراسر کشور تظاهرات کرده بود، تجمع کردند.

روزنامه‌نگاران خبرگزاری فرانسه دیدند، شرکت‌کنندگان عمدتا جوان عهد کردند که یک شب بمانند و صدها آواز در حالی که اطراف مجسمه پادشاه پدرو چهارم که بر میدان مسلط است نشسته‌اند، می‌خوانند.

النا کوستا، یک دستیار اجتماعی 46 ساله، گفت: «طبقه اجتماعی پرتغال که مالیات می پردازد، چیزی که این کشور را ادامه می دهد، مورد حمله قرار گرفته و حقوق خود، به ویژه حق مسکن را از دست می دهد.

او گفت: «بنابراین ما همه اینجا هستیم تا سعی کنیم توضیح دهیم که در حال خفگی هستیم.

مهندس آنتونیو مارگادو، 52 ساله، از دولت راست میانه به دلیل "آزادسازی کامل اجاره ها" انتقاد کرد؛ مالکان بیشتر و بیشتر محافظت می شوند، در حالی که مستاجرانی که به خانه نیاز دارند کسانی هستند که کمتر و کمتر مورد حمایت قرار می گیرند.

طبق داده‌های رسمی، قیمت مسکن پرتغال بین سال‌های 2015 تا 2024، 124 درصد افزایش یافت که تقریبا دو برابر سریع‌تر از میانگین اتحادیه اروپا بود.

این تأثیر به ویژه بر جوانان و در لیسبون شدید است، که در حدود یک چهارم بیش از 11 میلیون نفر جمعیت پرتغال، از جمله منطقه شهری بزرگ پایتخت، متمرکز است.

یکی دیگر از معترضان، ایزابل گوئریرو، به رادیو تلویزیون عمومی RTP گفت: "به عنوان یک حرفه ای خوداشتغال، بدیهی است که توانایی پرداخت اجاره های گزاف لیسبون را ندارم - و من دختر لیسبون هستم."

اردوگاه 17 اکتبر در لیسبون اعتراضات مسکن را که در شهر شمالی پورتو، جایی که ده ها خیمه برپا شده است، آغاز کرد.

در تظاهرات قبلی در لیسبون که توسط اتحادیه اصلی CGTP دعوت شد، تظاهرکنندگان خواستار خدمات عمومی بهتر، حقوق بازنشستگی و دستمزد و همچنین اقداماتی برای مقابله با افزایش هزینه های مسکن شدند.

آنها با راهپیمایی به سمت غرش طبل ها، پلاکاردهایی با شعارهای "طمع آنها، بدبختی ما" و "هزینه زندگی افزایش می یابد، مردم دیگر طاقت ندارند" در دست داشتند.

یولاندا سیلوا، یک کارمند دولتی 43 ساله، به خبرگزاری فرانسه گفت: "مشکلات زیادی وجود دارد. دستمزد، مسکن، هزینه زندگی: این موضوع زنده ماندن است."

اوایل این هفته، نخست‌وزیر لوئیس مونته‌نگرو گفت: «ما کاملا درک می‌کنیم که مردم پاسخ می‌خواهند» و «خشم خود را از آنچه که به نظر آنها ممکن است در سیاست‌های عمومی حذف شود، ابراز می‌کنیم».

اما او به رقبای سیاسی نسبت به «وارد کردن جو بی‌ثباتی و اعتراضی به پرتغال» هشدار داد که در واقع هیچ حمایتی در جامعه پرتغال ندارد، در اشاره احتمالی به اعتراضات خشونت‌آمیزی که فرانسه را تکان داده است.

جنبش در حال گسترش پرتغال در حالی رخ می دهد که اسپانیا درگیر کمپ های اعتراضی و تظاهراتی است که وارد چهارمین هفته خود می شوند و با فراخوان انتخابات عمومی زودهنگام برای 29 نوامبر به اوج خود رسیده اند.