بحث بر سر امور مالی بار دیگر بر مذاکرات آب و هوای COP غالب شد

فعالان در دومین روز از کنفرانس آب و هوا COP31 در آنتالیا، ترکیه، در اعتراض به آب و هوا شرکت کردند

TOLGA AKMEN/EPA/Shutterstock

نشست آب و هوای سازمان ملل متحد COP31 در 9 نوامبر در آنتالیا، ترکیه با چند وقفه آغاز شد. شهر تفریحی مدیترانه ای برای هجوم نمایندگان آماده به نظر نمی رسید. در راهروها، تقریبا همه داستانی درباره رانندگان اتوبوس گیج، صف‌های به ظاهر بی‌پایان و اتوبوس‌های شلوغ داشتند. این خبرنگار در روز اول بیش از 2 ساعت طول کشید تا به محل برگزاری مسابقه رسید، مسافتی حدود 20 کیلومتر. 2 ساعت دیگر طول کشید تا نشانم را دریافت کنم.

هیئت‌های نمایندگی ناامیدی را به دلیل غیبت نمایندگان در جلسات افتتاحیه به دلیل عدم رسیدن به موقع به محل برگزاری جلسه گزارش کرده‌اند. در 10 نوامبر، به شرکت کنندگان توصیه شد قبل از ساعت 8 صبح در محل حاضر شوند، در غیر این صورت باید تا بعد از ظهر منتظر بمانند تا به رهبران جهان اجازه دهند تا برای نشست رهبران گرد هم آیند. اما در حالی که مشکلات لجستیکی دردسرهای زیادی را ایجاد کرده است، مذاکرات خود شروعی نسبتا آرام داشته است و دستور کار رسمی بدون مشکل اساسی تصویب شده است.

ادامه مطلب فروپاشی AMOC فاجعه بار خواهد بود. چگونه متوجه خواهیم شد که چه زمانی می آید؟

این بدان معنا نیست که اختلاف نظر وجود ندارد. کشورهای آفریقایی برای کمک به کشورهای کم درآمد برای سازگاری با تغییرات اقلیمی، دستور کار اختصاصی را برای سه برابر کردن منابع مالی بین‌المللی تحت فشار قرار داده بودند. اگرچه این پیشنهاد در دستور کار قرار نگرفت، مذاکره کنندگان آفریقایی همچنان برای حمایت بیشتر، هم برای محافظت از جمعیت خود در برابر اثرات بدتر آب و هوا و هم برای گسترش دسترسی به برق، فشار می آورند.

تبلیغات

سیمون استیل، دبیر اجرایی کنوانسیون چارچوب سازمان ملل در مورد تغییرات آب و هوا، در سخنرانی افتتاحیه خود، هشدار داد که بلایای شدید آب و هوایی در حال حاضر جوامع را در سراسر جهان ویران کرده است. اما او همچنین تاکید کرد که راه حل ها به طور فزاینده ای مقرون به صرفه هستند. او گفت که انرژی های تجدیدپذیر به جهان کمک کرد تا از حدود نیم تریلیون دلار هزینه سوخت فسیلی در سال گذشته جلوگیری کند و 265 میلیارد دلار دیگر در نیمه اول سال 2026 صرفه جویی کرد.

ترکیه که میزبان این اجلاس با مشارکت استرالیا است، برق رسانی را در اولویت قرار داده است و پیشنهاد کرده است که برق تا سال 2035 35 درصد از مصرف نهایی انرژی جهانی را تشکیل دهد. کشورها حمایت گسترده ای از تعهد 35×35 ابراز کردند. استرالیا، اتیوپی، آلمان و نروژ به صراحت این هدف را تایید کردند، در حالی که اتحادیه اروپا و بریتانیا بر اهمیت برق رسانی بدون حمایت رسمی از این تعهد تاکید کردند. کشورهای کم درآمد، از جمله فیجی و پاکستان، از این جاه طلبی استقبال کردند، اما بر نیاز به حمایت مالی، زیرساختی و اجرایی تاکید کردند.

خبرنامه رایگان

در The Earth Edition ثبت نام کنید

در خبرنامه ثبت نام کنید

در جلسه عمومی در 10 نوامبر، ماسیو نالومیسا، وزیر دولت محلی فیجی، گفت که در حالی که کشورش از تعهد جهانی 35×35 برق رسانی استقبال می کند، "تعهدها به ندرت بر سر جاه طلبی شکست می خورند - آنها در تحویل با شکست مواجه می شوند."

میزبانان همچنین قصد دارند یک سند سیاسی نهایی را تهیه کنند که به عنوان متن جلد شناخته می شود. این می تواند احتمال فراتر رفتن موقت از آستانه گرمایش 1.5 درجه سانتی گراد توافق پاریس را تایید کند و اقداماتی را برای محدود کردن پیامدهای آن مشخص کند.

شعار کنفرانس «گفتگو، اجماع، اقدام» روشن است. اما هر راه حل پیشنهادی به همان سوال قدیمی منتهی می شود: چه کسی می پردازد؟

کشورهای کم درآمد استدلال می کنند که کشورهای ثروتمند، که انتشارات تاریخی آنها تا حد زیادی مسئول گرمایش جهانی است، باید حمایت مالی مورد نیاز برای رسیدگی به پیامدهای آن را ارائه دهند.

این موضوع به ویژه برای سازگاری ضروری است: اقداماتی مانند دفاع در برابر سیل، محصولات مقاوم در برابر خشکسالی و زیرساخت های آب بهبود یافته که به جوامع کمک می کند تا با اثرات آب و هوایی که در حال حاضر در حال انجام است کنار بیایند.

در COP30 در برزیل در سال گذشته، کشورها متعهد شدند تا سال 2035 حداقل سه برابر بودجه انطباق دهند، اما حتی دستیابی به این هدف کسری بسیار زیادی را به همراه خواهد داشت.

طبق گزارش برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد در سال 2026، کشورهای در حال توسعه تا سال 2035 سالانه به 305 میلیارد دلار نیاز دارند تا از خود در برابر بدتر شدن اثرات آب و هوایی محافظت کنند. حتی اگر بودجه انطباق سه برابر شود، بودجه سالانه 85 تا 120 میلیارد دلاری پیش بینی شده پس از محاسبه تورم، تنها 20 تا 29 درصد از نیازهای برآورد شده را پوشش می دهد.

ادامه مطلب سلاح مخفی که در نهایت می تواند اقدام اقلیمی را وادار کند

مشکل این است که چقدر این سهم به طور نابرابر توزیع می شود. برخی از کشورها، مانند دانمارک و ایرلند، سهم نسبتا بزرگی از بودجه بین‌المللی آب و هوای خود را به سازگاری اختصاص می‌دهند، در حالی که برخی دیگر، مانند ایتالیا، ژاپن و نروژ، نسبت‌های بسیار کمتری را اختصاص می‌دهند.

لوری وان دربورگ از گروه کمپین Oil Change International در یک کنفرانس مطبوعاتی در 11 نوامبر گفت: «کشورهایی مانند بریتانیا و آلمان رهبری آب و هوا را اعلام می‌کنند و در عین حال به حمایت از گسترش سوخت‌های فسیلی در داخل و خارج ادامه می‌دهند. به عنوان مثال، بریتانیا بودجه برنامه ریزی شده بین المللی آب و هوا را طی پنج سال آینده به میزان یک پنجم کاهش داده است و آلمان نیز بودجه عمومی آب و هوای خود را به میزان 1.3 میلیارد یورو در سال 2025 کاهش داده است.

کشورهای آفریقایی همچنان صدای خود را بلند می کنند. آنها می گویند کشورهایی که با سوزاندن سوخت های فسیلی ثروتمند شدند، مسئولیت دارند که به دیگران کمک کنند بدون پیروی از همان مسیری که با شدت انتشار گازهای گلخانه ای توسعه پیدا کنند.

در یک نشست مطبوعاتی در 10 نوامبر، نانا آنتوی-بواسیاکو آموآه، رئیس گروه آفریقایی مذاکره کنندگان، گفت که انتقال عادلانه انرژی باید با حمایت مالی و عملی معتبر برای رفع نیازهای کشورهای در حال توسعه پشتیبانی شود.

این اختلاف همچنین توجه مجدد را به ماده 9.1 موافقتنامه پاریس جلب کرده است که بیان می کند کشورهای توسعه یافته باید منابع مالی را برای کمک به کشورهای در حال توسعه برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای و سازگاری با تغییرات آب و هوایی فراهم کنند. گروه 77 و چین، بزرگترین بلوک مذاکره کننده کشورهای در حال توسعه، خواستار تمرکز بیشتر بر این تعهد شدند.

برای این بلوک، تامین مالی آب و هوا نباید به طور کامل به تعهدات داوطلبانه یا سرمایه گذاری خصوصی بستگی داشته باشد. کشورهای ثروتمند مسئولیت موجود برای ارائه حمایت دارند و کشورهای در حال توسعه می خواهند که این تعهد به بودجه قابل پیش بینی تبدیل شود.

در همین حال، خارج از اتاق‌های مذاکره، فعالان اقلیم نیز خواستار تغییر در اولویت‌ها هستند و این سوال را مطرح می‌کنند که چرا دولت‌ها می‌توانند مبالغ هنگفتی را برای هزینه‌های نظامی بسیج کنند، در حالی که برای تامین مالی مورد نیاز برای مقابله با بحران آب‌وهوایی تلاش می‌کنند.

"پول برای نابود کردن جهان وجود دارد، اما هیچ پولی برای محافظت از آن وجود ندارد؟" نیرانجلی آمراسینگه از ActionAid USA در یک کنفرانس مطبوعاتی در 11 نوامبر پرسید.