بحث مونته ورد بازگشته است: چه کسی برای اولین بار در قاره آمریکا زندگی کرد؟

تصویری از مردم مونته ورد

در هر زمینه علمی، مکان های توتمی وجود دارد. آزمایشگاه فیزیک سرن که برخورد دهنده بزرگ هادرونی را در خود جای داده است. آزمایشگاه کاوندیش در کمبریج جایی که جیمز واتسون و فرانسیس کریک تحقیقات خود را در مورد ساختار DNA انجام دادند. آزمایشگاه رانش جت ناسا در کالیفرنیا.

در باستان شناسی، یکی از این مکان ها مکانی در شیلی به نام مونت ورد است. برای نیم قرن، مونت ورد در درک ما از مردم قاره آمریکا نقش اساسی داشته است. برای دو دهه، داستانی که مونت ورد تعریف کرد بسیار بحث برانگیز بود. سپس نسبتا حل شد، اما از امسال، دوباره بحث برانگیز شد.

جزئیات بحث جدید، گاهی اوقات، به طرز تنبیهی فنی هستند، و من فقط بدترین طرح کلی آنها را ارائه خواهم کرد وگرنه تمام هفته اینجا خواهیم بود. با این حال، سؤالات واقعی در پس همه اینها ساده است: اولین افرادی که در قاره آمریکا زندگی کردند چه کسانی بودند و چه زمانی وارد شدند؟

قاره آمریکا آخرین قاره هایی بودند که توسط انسان ها سکونت گزیدند. (خب، قطب جنوب وجود دارد، اما با توجه به اینکه فقط در 300 سال گذشته کشف شده است، نگران نباشیم.) قدیمی ترین هومینین های شناخته شده در آفریقا زندگی می کردند، و تا 1.8 میلیون سال پیش، زمانی که هومو ارکتوس به جایی که جورجیا کنونی است، نه ایالت اوراسیا، شواهد محکمی از هومینین ها در هیچ جای دیگری نمی بینیم. بعدها، انسان‌ها مانند نئاندرتال‌ها و دنیسوواها در سراسر اوراسیا گسترش یافتند. بعدها، گونه ما، هومو ساپینس، در آفریقا ظاهر شد و به سراسر اوراسیا مهاجرت کرد.

این مقدار زیادی سفر به اطراف است، در یک دوره نزدیک به 2 میلیون سال. با این حال به نظر می رسد هیچ یک از این افراد به قاره آمریکا نرسیده اند. در حالی که زمان دقیق آن سقوط مهم بسیار بحث برانگیز است، ما حداکثر در مورد 35000 سال گذشته صحبت می کنیم - و به نظر می رسد که امواج اصلی سکونت بین 20000 تا 13000 سال پیش بوده است.

اینجاست که مونت ورد وارد می‌شود. مدت‌ها ادعا می‌شود که قدیمی‌ترین شواهد وجود انسان در قاره آمریکا - یا حداقل قدیمی‌ترین شواهد با آثار غیرقابل انکار از دخالت انسان و شواهد قدمت قابل اعتماد است. مونت ورد به ما گفت که مردم هزاران سال زودتر از آنچه قبلا تصور می شد وارد قاره آمریکا شدند.

اکنون، داده‌های باستان‌شناسی در این مکان مورد حمله قرار گرفته است - و همراه با آن، درک ما از ماقبل تاریخ قاره آمریکا.

آمریکایی های اولیه

سایت باستان شناسی مونت ورد در امتداد نهر چینچیهواپی در شیلی قرار دارد

مونت ورد در جنوب شیلی، چند ده کیلومتری از اقیانوس آرام در داخل کشور قرار دارد. در جنوب، سواحل آمریکای جنوبی به پراکندگی گیج کننده ای از شبه جزیره ها و جزایر تبدیل می شود. رشته کوه آند که از شمال به جنوب امتداد دارد به سمت شرق قرار دارد. مونت ورد در یک دشت سیلابی قرار دارد: در سواحل نهر چینچی‌هواپی، شاخه‌ای از رودخانه بزرگ‌تر مولین است.

باستان شناسان از سال 1977 تقریبا 50 سال است که در حال حفاری مونت ورد بوده اند. یکی از برجسته ترین آنها تام دیلهای در دانشگاه واندربیلت در نشویل، تنسی است. او و همکارانش دو مکان نسبتا نزدیک را کاوش کرده اند که به سادگی مونت ورد اول و مونت ورد دوم نامیده می شوند.

مونته ورد I حیله گر است. این شامل مناطق سوخته و مصنوعات سنگی متعدد است - اگرچه برخی از آنها ممکن است به سادگی سنگ های طبیعی باشند، هرچند غیر معمول. مطالعات اولیه با استفاده از کربن رادیویی با قدمت 33000 ساله زغال سنگ نشان داد که هرگز به طور گسترده پذیرفته نشده است. در مطالعه‌ای در سال 2015، تیم دیله‌های مونت ورد اول را بین 14500 تا 18500 سال پیش تعیین کردند. با این حال، از آنجایی که آثار انسانی بسیار پراکنده است، انتهای قدیمی‌تر آن محدوده مورد مناقشه است، و خود دیله‌های زیاد به آن توجه نمی‌کند.

شواهد قوی تر از Monte Verde II آمده است. در اینجا، تیم آثار باستانی ساخته شده از سنگ، چوب و استخوان، و همچنین آنچه به نظر می رسد پایه های یک سازه، شاید یک چادر است، پیدا کردند. درست بالای لایه های حاوی این مواد لایه ای از ذغال سنگ نارس وجود داشت که تیم دیله های قدمت آن را به ۱۴۵۰۰ سال پیش می رساند. این نشان می دهد که Monte Verde II حداقل آنقدر قدیمی است. در سال 1997، تیمی از باستان شناسان از سایت بازدید کردند و به تجزیه و تحلیل های Dillehay مهر تایید رسمی دادند.

شواهد بعدی این تاریخ‌گذاری را تأیید می‌کند: برای مثال، در سال 2008، تیم Dillehay جلبک‌های دریایی را در Monte Verde II شناسایی کردند که مستقیما مربوط به 14220 تا 13980 سال پیش بودند.

تام دیلهای در سایت باستان شناسی مونت ورد

دیله های می گوید که امروزه شواهد مربوط به سن مونت ورد شامل «بیش از 1000 تاریخ رادیوکربن و لومینسانس و کرونو چینه شناسی دست نخورده و همچنین ابزار سنگی تشخیصی است که در سایت های دیگر قدمت دارند».

این یافته‌ها در Monte Verde II به طور موثر ایده‌های اصلی ما را در مورد مردم قاره آمریکا منفجر کردند. در بیشتر قرن بیستم، بیشتر باستان شناسان بر این باور بودند که اولین آمریکایی ها به نام کلوویس (Clovis) نامگذاری شده اند، که بنام مکانی در نیومکزیکو است. مردم کلوویس ابزارهای سنگی نوک تیز متمایز می ساختند. قدیمی ترین مکان های کلوویس حدود 13000 سال قدمت دارند.

اجماع در مورد مدل Clovis First به قدری قوی بود که هر سایت قبل از کلوویس تحت نظارت شدید قرار گرفت. مکان‌هایی مانند کوپرز فری، نهر باترمیلک و غارهای پیزلی در آمریکای شمالی بی‌نهایت مورد توجه قرار گرفته‌اند. مونت ورد اولین سایتی بود که از این روند جان سالم به در برد و تاسیس شد.

در ماه مارس سال جاری، تیم دیگری از باستان شناسان تلاش کردند تا کل ساختمان را خراب کنند.

جوان تر از آن

تاد سوروول اولین بار در سال 1994، زمانی که در دانشگاه ویسکانسین در مقطع لیسانس بود، درباره مونت ورد یاد گرفت. Dillehay به عنوان سخنران مهمان آمد تا در مورد سایت صحبت کند. سوروول می گوید: «من کاملا متحیر شدم. "این واقعا الهام بخش حرفه من شد."

سوروول اکنون یک باستان شناس در دانشگاه وایومینگ است. سوروول و همکارانش که به طور فزاینده ای نسبت به مونت ورد شک داشتند، در سال های 2022 و 2023 از این منطقه بازدید کردند. آنها نتایج خود را در مارس 2026 در Science منتشر کردند.

تیم او در مونت ورد I یا II حفاری نکرد، بلکه در امتداد سواحل نهر چینچی‌هواپی کاوش کرد. آنها بر اساس لایه های رسوباتی که پیدا کردند، تاریخچه ای از منطقه را بازسازی کردند.

نهر چینچی‌هواپی چشم‌انداز را قطع می‌کند

آنها می گویند حدود 20000 سال پیش، زمانی که آب و هوای زمین در یک دوره یخبندان عمیق بود، این منطقه از یک یخچال طبیعی خارج شده بود که از کوه های آند امتداد می یافت: دشتی با نهرهای بافته شده و شن و ماسه فراوان. بعدا، با گرم شدن آب و هوا، جنگلی به داخل آن نقل مکان کرد، به یک تالاب تبدیل شد و سپس دفن شد - یک تورب سیاه را تشکیل داد. سپس، حدود 11000 سال پیش، آتشفشانی به نام Michinmahuida فوران کرد و منطقه را در لایه ای از خاکستر به نام Lepué Tephra پوشاند. پس از آن، نهر چینچی‌هواپی تمام این لایه‌ها را برید و سطحی آشکار را تشکیل داد که در آن مردم زندگی می‌کردند.

تیم سوروول استدلال می‌کند که این بدان معناست که Monte Verde II باید جوان‌تر از لایه خاکستر Lepué Tephra باشد. بر اساس قدمت ماسه ها و شن های موجود در محل حفاری خود، آن را بین 8200 تا 4200 سال پیش قرار داده اند.

اینکه بگوییم این موضوع باعث ایجاد اختلاف شده است، دست کم گرفتن است. مقاله علمی اکنون دارای هفت نامه الکترونیکی است که به ادعاهای مختلف پاسخ می دهد. در 19 آگوست، دیلهی و همکارانش یک مقاله کامل در مجله PaleoAmerica منتشر کردند که در آن استدلال های تیم سوروول رد شد.

مشکل اصلی همه اینها این است که تیم سوروول در نزدیکی مونت ورد کاوش کردند اما در واقع در آن حفاری نکردند. یا همانطور که دیله های می گوید: "آنها در محل حفاری نکردند، هرگز چینه شناسی را ندیدند و فقط چشم انداز سطحی را از فاصله 50 تا 4000 متری در فاصله بررسی کردند." از آنجایی که این دشت سیلابی است، جایی که رودخانه ها در طول زمان جابه جا می شوند و رسوبات می توانند مخلوط شوند، برون یابی از یک مکان به مکان دیگر مشکل است.

به عنوان مثال، تیم سوروول لایه‌ای از ذغال سنگ نارس را شناسایی کردند که به گفته آنها با پیت پوشانده شده بر لایه شغلی Monte Verde II مطابقت دارد. تیم Dillehay می گوید که این کار را نمی کند.

به همین ترتیب، یکی از شواهد کلیدی که سن مونت ورد را تایید می کند، مقدار زیادی چوب در این مکان است که تاریخ آن مشخص شده است. سوروول می‌گوید: «چوب زیادی در آنجا وجود دارد که مربوط به عصر یخبندان است، اما آن چوب از ... رسوبات قدیمی‌تر گرفته شده است». از این رسوبات قدیمی‌تر فرسایش می‌یابد تا در این سطوح جوان‌تر وارد جریان شود.» با این حال، دیله‌های استدلال می‌کند که چوب هیچ نشانه‌ای از رسوب مجدد نشان نمی‌دهد – برای مثال، هیچ آسیب آشکاری از ریزش در آب سیل وجود ندارد.

علاوه بر این، هیچ نشانه ای از لایه مهم خاکستر Lepué Tephra در Monte Verde II، چه در بالا و چه در زیر لایه با مصنوعات، وجود ندارد. Dillehay استدلال می کند که بنابراین، نمی تواند چیزی در مورد سن سایت به ما بگوید.

و بنابراین بحث برای هزاران کلمه و بسیاری از خطوط استدلال ادامه می یابد. من سعی کردم نکات اصلی را بیان کنم، اما نمی توانم بیش از حد تأکید کنم که این سوراخ خرگوش چقدر است. تمام جزئیات حفاری های دیله های و سوروول در حال بررسی است.

هنگامی که یک ادعای علمی مورد مناقشه قرار می گیرد، به دلیل «پسرفت آزمایشگر»، تشخیص اینکه چه کسی صحیح است می تواند بسیار چالش برانگیز شود. اگر پاسخ واقعی برخی از سوالات را ندانیم، قضاوت در مورد اینکه آیا آزمایشی را به درستی انجام داده‌ایم دشوار است. اگر به نتیجه شگفت انگیزی رسیدید، شاید چیز جدیدی پیدا کرده باشید، یا شاید آزمایش را خراب کرده باشید.

بنابراین، اگر آزمایشی با نظریه مورد علاقه شما در مورد جهان در تضاد باشد، می توانید به سادگی استدلال کنید که آزمایش ناقص بوده است، یا افرادی که آن را اجرا کرده اند ناتوان هستند. مشکل این است که آنها می توانند در مورد آزمایش شما همین را بگویند. از این رو، پسرفت آزمایشگر: یک چرخه به ظاهر بی پایان از ادعا و ادعای متقابل، با هر یک از طرفین استدلال می کند که طرف دیگر در حال پر کردن تحقیقات خود به روش های مهم است.

من در موقعیتی نیستم که چرخه را در اینجا بشکنم و پاسخ صحیح را صدا کنم. برای یک چیز، من از قضاوت در مورد اینکه آیا لایه پیت در Monte Verde II و لایه ذغال سنگ نارس که تیم سوروول یافتند، یکسان هستند یا نه، مطمئن نیستم.

مردمان پیش از کلوویس؟

آیا مردم کلوویس اولین کسانی بودند که وارد قاره آمریکا شدند؟

آیا می‌توانیم به جای آن به این سؤال با مدارک مستقل پاسخ دهیم؟ همانطور که اشاره کردم، در حال حاضر بسیاری از سایت‌های پیش از کلوویس در قاره آمریکا وجود دارد، و تعداد بیشتری به طور منظم مشاهده می‌شوند. برخی از شگفت‌انگیزترین اکتشافات اخیر در پارک ملی وایت سندز در نیومکزیکو بوده است، جایی که رد پاها و علائم کششی پیدا شده است که به نظر می‌رسد حدود 22000 سال قدمت دارند. در همین حال، به نظر می رسد مطالعات ژنتیکی بر روی بومیان آمریکایی و خویشاوندان آسیایی آنها نشان می دهد که افرادی در حدود 15000 سال پیش به آمریکا مهاجرت کرده اند.

یک تعبیر این است که برخی از سرگردانان اولیه وجود داشتند که جان سالم به در نبردند و به دنبال آن حداقل یک مهاجرت بزرگ صورت گرفت.

به نظر می رسد این بدان معناست که مردم قبل از دوره کلوویس، بدون توجه به حقیقت در مورد مونت ورد، در قاره آمریکا بودند.

سوروول، به نوبه خود، استدلال می کند که "شواهد پیش از کلوویس در آمریکای شمالی و جنوبی در هیچ کجا خوب نیست" و "هر یک از این سایت ها مورد سوال قرار گرفته اند، و هر یک از این سایت ها هنوز در حال بازی هستند". او ادعا می‌کند که «خیلی از افراد در حوزه من هستند که زیاد از آنها در مطبوعات خبری نمی‌شنوید»، که فکر می‌کنند سایت‌های قبل از کلوویس از نظر کیفیت بسیار ضعیف هستند که نمی‌توان به آنها اعتماد کرد. من پیش‌بینی می‌کنم که باستان‌شناسان را به‌طور فزاینده‌ای در حال مهاجرت به سمت موقعیت اول کلوویس ببینید.»

در همین حال، دیله های اعتماد به نفس خود را حفظ می کند. او می‌گوید: «ما به‌تازگی حضور یک گروه مستقل از زمین‌شناسان و باستان‌شناسان را در محل به پایان رساندیم... که چینه‌شناسی را دیدند، کار ما را تأیید کردند و به اشتباهات عمده سوروول و همکاران اشاره کردند». آنها به زودی نتایج را منتشر خواهند کرد.

نمی‌دانم کدام یک از این پیش‌بینی‌ها پیش‌بینی‌تر خواهد بود، اما می‌گویم که فکر می‌کردم این سوال تا حد زیادی حل شده است، و علاقه‌مندم ببینم آیا افرادی مانند سوروول موفق به بازگشایی آن می‌شوند یا خیر.