بحران خواندن آمریکا نیز موردی برای آموزش موسیقی است | نظر

در سراسر ایالات متحده، عملکرد خواندن به طور قابل توجهی در سال های اخیر ضعیف شده است. بر اساس گزارش مرکز ملی آمار آموزش (NCES)، میانگین نمره خواندن کلاس هشتم در سال 2024 دو امتیاز کمتر از سال 2022 و پنج امتیاز کمتر از سال 2019 بوده است.

این اعداد نشان دهنده چیزی بزرگتر از یک مشکل آزمایشی است. آنها سوالاتی را در مورد اینکه چقدر موثر کودکان را آماده می کنیم تا توجه کنند، اطلاعات را پردازش کنند، آنچه را که می آموزند حفظ کنند و آن را در موقعیت های ناآشنا به کار ببریم، مطرح می کنند.

اگر از کارم با کودکان چیزی یاد گرفته باشم، این است که یادگیری به ندرت تنها از طریق آموزش معمولی اتفاق می افتد.

کودکان به ریتم، تکرار، داستان، صدا و تجربه احساسی پاسخ می دهند. موسیقی بسیاری از این عناصر را به شکلی که کودکان به طور غریزی درک می کنند، گرد هم می آورد.

این امر باعث می شود که آن را برای رشد دوران کودکی بسیار مهم تر از جایگاه آن در جدول زمانی مدرسه نشان دهد.

وقتی کودک گوش می دهد، آواز می خواند یا موسیقی می نوازد چه اتفاقی برای مغز کودک می افتد؟ پاسخ با فعالیت مغز آغاز می شود.

تحقیقات تصویربرداری مغز نشان می‌دهد که کودکان محرک‌های موسیقی را از طریق سیستم‌های قشری و زیرقشری توزیع‌شده با شبکه‌های شنوایی، حرکتی، حافظه و سایر شبکه‌های مشارکت‌کننده در این تجربه پردازش می‌کنند.

یک بررسی سیستماتیک از 46 مطالعه تصویربرداری عصبی شامل کودکان از دوران نوزادی تا نوجوانی، که توسط کتابخانه ملی پزشکی نمایه شده است، نشان داد که پردازش موسیقی مدارهای مغزی وسیعی را درگیر می کند و به طور قابل توجهی در طول دوران کودکی رشد می کند.

این مهم است زیرا موسیقی اساسا در مورد روابط است.

کودک ریتمی را می شنود و آنچه را که بعدا می آید پیش بینی می کند. یک ملودی یک الگو را ایجاد می کند و سپس آن را تغییر می دهد. یک آهنگ می تواند احساسات را به کلمات و خاطرات را به تجربیات متصل کند. کودکی که آواز می خواند باید صدا، زمان، زبان و توجه را هماهنگ کند. نواختن یک ساز به هماهنگی فیزیکی و بازخورد می افزاید.

مغز به طور مداوم در حال پیش بینی، تنظیم و پاسخ است.

من ارزش قابل مشاهده کردن این فرآیندها را در محیط های بالینی دیده ام. والدین می شنوند که یک فعالیت می تواند از رشد مغز حمایت کند و به طور قابل درک تعجب می کنند که واقعا چه معنایی دارد.

تصویری از فعالیت مغز به آنها نشان دهید و این ایده ملموس می شود. آنها می توانند ببینند که چیزی در حال رخ دادن است. علم کمتر انتزاعی می شود.

و سپس بعد دیگری به نام تخیل وجود دارد. اگر کودک فرصت کمی برای رشد تخیل یا تفکر خلاق داشته باشد، این می تواند راه های برخورد کودک با یک مشکل را محدود کند.

خلاقیت به کودکان این امکان را می دهد که احتمالات را در نظر بگیرند، جایگزین ها را آزمایش کنند و دنیا را از زاویه ای دیگر ببینند.

موسیقی محیطی قابل‌دسترسی برای آن آزمایش فراهم می‌کند. کودک می تواند یک ریتم بداهه بنویسد، ملودی را تغییر دهد، اشعار را اختراع کند یا یک شی معمولی را به ساز تبدیل کند. این تجربیات به کودکان اجازه می دهد تا به جای بازتولید پاسخ ساده، کاوش کنند.

اینجاست که "آموزش استتار" مرتبط می شود.

کودکان مجبور نیستند هر فرصت یادگیری معناداری را به عنوان یک درس تجربه کنند. گاهی اوقات یادگیری در درون چیزی که آنها معتقدند بازی است پنهان می شود.

یک بازی ریتم می تواند توالی یابی را معرفی کند. یک آهنگ می تواند یک مفهوم را به یاد ماندنی کند. الگوهای موسیقی می توانند راه دیگری را برای نزدیک شدن به کسری ها، آهنگ ها یا تکرار به کودک بدهند.

یک بررسی روایی در سال 2026 که در مجله Pediatrics & Neonatal Care منتشر شد، نشان داد که آموزش موسیقی با بهبود عملکردهای اجرایی کودکان، از جمله کنترل بازدارنده، همراه است، در حالی که اشاره کرد که محدودیت های روش شناختی مانع از نتیجه گیری علی قطعی می شود.

با این حال، سیستم های آموزشی ما اغلب برعکس محاسبه می کنند.

زمانی که بودجه مدرسه سخت تر می شود، برنامه های هنر و موسیقی اغلب اولین برنامه هایی هستند که از برنامه درسی حذف می شوند، زیرا کمیت کردن نتایج آنها از عملکرد در ریاضیات یا ارزیابی های خواندن استاندارد دشوارتر است.

سوژه های STEM به خوبی در سیستم های اندازه گیری قرار می گیرند. قرار دادن خلاقیت در صفحه گسترده سخت تر است. اما این باعث نمی شود که خلاقیت از اهمیت کمتری برخوردار باشد.

سیستم آموزشی را تصور کنید که در آن هر کودک فرصت های مکرری برای مواجهه با ریتم، آواز، داستان گویی موسیقی، بداهه نوازی و سازها دارد.

برخی از کودکان ممکن است اشتیاق هنری را کشف کنند. دیگران ممکن است به سادگی مسیر دیگری را برای حافظه، توجه، بیان عاطفی یا حل مسئله ایجاد کنند. یک گروه کوچکتر ممکن است شغلی پیدا کنند که هیچ کس در اطراف آنها پیش بینی نمی کرد.

حال برعکس را تصور کنید. موسیقی به طور فزاینده‌ای جنبه جانبی پیدا می‌کند و عمدتا برای کودکانی که خانواده‌هایشان می‌توانند درس‌های خصوصی و فرصت‌های فوق برنامه را ارائه دهند، قابل دسترسی است.

مدارس بر روی آسان‌ترین اندازه‌گیری تمرکز می‌کنند، در حالی که کودکانی که ممکن است اشتیاق به موسیقی، هنر یا رشته‌های خلاق دیگر را کشف کرده باشند، هرگز با این فرصت مواجه نمی‌شوند.

اولین آینده امکانات را گسترش می دهد. دومی آنها را باریک می کند.

من شخصا این را می دانم. پسرم از هشت سالگی به موسیقی علاقه مند شد. نه من و نه همسرم سابقه موسیقی نداشتیم، با این حال او می خواست ویولن سل بنوازد. ما هیچ توضیح واضحی نداشتیم که این علاقه از کجا آمده است. ما به سادگی این فرصت را داشتیم که آن را بشناسیم و تشویقش کنیم.

آن تجربه چیزی را تقویت کرد که به اعتقاد من مدارس باید آن را جدی بگیرند. ما راهی نداریم که بدانیم چه چیزی باعث کنجکاوی کودک می شود. ما چه کسی هستیم که از قبل تصمیم بگیریم یک کودک در 18 سالگی چه شود؟

موسیقی همچنین به ما یادآوری می‌کند که آموزش نباید به جعبه‌های دانشگاهی جداگانه محدود شود. همه به طور شهودی ریتم را درک می کنند.

کودکان بدون نیاز به تعریف رسمی از موسیقی دست می زنند، ضربه می زنند، آواز می خوانند و به الگوها پاسخ می دهند. معلمان می توانند از این غریزه برای رویکرد به مفاهیم از جهت دیگری استفاده کنند.

اگر واقعا نگران کاهش عملکرد تحصیلی کودکان هستیم، باید گفتگو را گسترش دهیم.

ممکن است موسیقی به خودی خود بحران آموزش را حل نکند. با این حال، می تواند بخشی از یک پاسخ هوشمندانه تر به آن باشد.

کن کوربر، دستیار پزشک جراحی و قلب و عروق، نویسنده کودکان و بنیانگذار Little Health Ambassadors است که کتاب ها و منابع آموزشی کودکان را با ترکیب موسیقی و داستان نویسی توسعه و منتشر می کند.