بحران مراقبت های بهداشتی آمریکا به یک انقلاب کارآمدی هوش مصنوعی نیاز دارد | نظر

نیروی کار مراقبت های بهداشتی آمریکا برای جذب فشار بیشتر در حال اتمام است. پاسخ نمی تواند این باشد که مدام از پزشکان، پرستاران و سایر مراقبان بخواهیم تا بیماران بیشتری را ببینند، کاغذبازی های بیشتری را تکمیل کنند و خود را بیشتر دراز کنند.

اسکن نیروی کار سال 2026 انجمن بیمارستان های آمریکا این هشدار را واضح می کند. کمبودهای مداوم، افزایش تقاضای بیماران و فرسودگی شغلی در حال همگرایی هستند.

این کشور باید در حال حاضر از هوش مصنوعی استفاده کند تا کارهای غیر ضروری را از مراقبت های بهداشتی حذف کند، قبل از اینکه افرادی که سیستم را در کنار هم نگه می دارند بیشتر از آن بیرون رانده شوند.

افرادی که در مرکز این بحران قرار دارند شایسته این هستند که به عنوان مردم دیده شوند، نه واحدهای کارگری. پرستاری که در کنار یک بیمار ترسیده نشسته است، پزشکی که تصمیمی دشوار می گیرد، یا تکنسینی که با تشخیص نامشخص به کسی کمک می کند، برای ایجاد تفاوت وارد مراقبت های بهداشتی شد.

آنها ثبت نام نکردند تا بهترین ساعات خود را صرف مبارزه با سیستم های اداری کنند.

با این حال این به طور فزاینده ای واقعیت است. زمان انتظار نوبت جدید بیمار در حال حاضر به طور متوسط ​​31 روز در سراسر کشور در 15 منطقه بزرگ شهری ایالات متحده در سال 2025 است.

این تاخیر عواقبی فراتر از ناراحتی دارد. یک بیمار بیشتر منتظر پاسخ است، یک خانواده طولانی تر با عدم اطمینان زندگی می کند، و یک پزشک معوقه بزرگ تری را به ارث می برد.

در نهایت فشار به فردی که روبروی بیمار نشسته است می رسد.

فرسودگی شغلی فراتر از یک مسئله محل کار می شود. این یک مسئله دسترسی، کیفیت و مالی می شود.

هر خروجی فشار بر نیروی کار باقیمانده و هزینه دیگری برای سیستمی که قبلا هزینه های هنگفتی را متحمل می شود، می افزاید.

پاسخ غریزی این بوده است که هر کجا که ممکن است ظرفیت اضافه شود: قرارهای بیشتر، برنامه‌های فشرده‌تر، کارکنان بیشتری در صورت یافتن.

اما افزودن افراد به فرآیندهای ناکارآمد، ناکارآمدی را حل نمی کند. این به سادگی به ناکارآمدی افراد بیشتری می دهد تا مصرف کنند.

به همین دلیل است که سرمایه گذاری عمده بعدی در مراقبت های بهداشتی باید کارایی باشد.

در نظر بگیرید که چه مقدار از تخصص یک پزشک به دور از بیمار صرف می شود. پزشکان کمتر از نیمی از ساعات کاری خود را به مراقبت مستقیم از بیمار اختصاص می دهند.

بقیه شامل مستندسازی، هماهنگی، مدیریت و سایر وظایف لازم برای ادامه کارکرد سیستم است. برخی از آن کارها همیشه به قضاوت انسانی نیاز دارند. بسیاری از آن نیست.

امروزه، هوش مصنوعی می‌تواند به پزشکان کمک کند تا تحقیقات مرتبط را سریع‌تر پیدا کنند، اطلاعات را خلاصه کنند، سوابق را سازماندهی کنند و از تصمیم‌گیری حمایت کنند. همچنین می‌تواند کارهای اداری را که به دنبال هر برخورد بیمار انجام می‌شود، برطرف کند.

هدف این است که زمان بیشتری را برای یک حرفه ای به کاری که فقط حرفه ای می تواند انجام دهد برگرداند.

اما استقرار هوش مصنوعی بدون اصلاح فرآیندهای اساسی نتایج محدودی به همراه خواهد داشت. مراقبت های بهداشتی در سراسر ایالت ها، بیمه ها، مدیکر، مدیکید و موسسات فردی تقسیم شده است.

یک نیاز بیمار می تواند اشکال، قوانین و فرآیندهای تایید متفاوتی را بسته به محل ایجاد کند. فناوری نمی تواند هرج و مرج را به طور کارآمدی خودکار کند.

بنابراین استانداردسازی باید با پذیرش هوش مصنوعی همراه باشد. دولت نقش مهمی در ساده‌سازی قوانین در سراسر خطوط ایالتی دارد، اما سیاست‌گذاران به تخصص افرادی نیاز دارند که هم عملیات مراقبت‌های بهداشتی و هم فناوری را درک کنند.

آن تخصص باید با فوریت وارد گفتگو شود. انتظار برای کامل شدن هر فرآیند قبل از مدرن سازی، زمان تلف شده بیشتری را تضمین می کند.

خطرات بسیار فراتر از بیمارستان ها است. هر آمریکایی در نهایت بیمار می‌شود، از والدینی مراقبت می‌کند، کودکی را بزرگ می‌کند که بیمار می‌شود یا در یک لحظه آسیب‌پذیر به یک متخصص مراقبت بهداشتی وابسته است.

وقتی سیستم وقت پزشک را تلف می‌کند، این هزینه در نهایت از طریق انتظارهای طولانی‌تر، هزینه‌های بیشتر، کاهش دسترسی یا خسته شدن مراقبان به همه ما می‌رسد.

اکنون سیستمی را تصور کنید که در آن کارهای اداری معمول تا حد زیادی در پس‌زمینه انجام می‌شود، اطلاعات در صورت نیاز به پزشکان می‌رسد، و فرآیندهای استاندارد شده به هوش مصنوعی اجازه می‌دهد تا وظایف تکراری را در سراسر سازمان‌ها انجام دهد.

حرفه ای ها زمان بیشتری برای گوش دادن، تشخیص، درمان و اطمینان دادن دارند. بیماران به افرادی که برای دیدن آنها آمده اند دسترسی بیشتری دارند. بیمارستان ها پول کمتری را برای جایگزینی کارگران خسته و پول بیشتری را برای بهبود مراقبت خرج می کنند.

این آینده مستلزم اقدام است، نه دور دیگری از بحث. رهبران مراقبت‌های بهداشتی باید وظایفی را که بیشترین زمان بالینی را مصرف می‌کنند شناسایی کنند، پزشکان و متخصصان فناوری را گرد هم بیاورند و هوش مصنوعی را در برابر منابع قابل اندازه‌گیری زباله به کار گیرند.

سیاستگذاران باید استانداردسازی معقول را تسریع کنند. رهبرانی که منتظر شرایط عالی هستند، شرایط ایجاد کننده بحران را حفظ خواهند کرد.

راجیو شارما بنیانگذار و مدیرعامل Knack Systems با بیش از دو دهه تجربه در فناوری سازمانی و راهکارهای SAP است. نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.