بحران مه در جنوب شرقی آسیا تا زمانی که آلاینده‌ها نپردازند ادامه خواهد داشت

تحلیلگر ارشد امور بین الملل در موسسه اقدام استراتژیک و اقتصادی اندونزی.

در سراسر آسیای جنوب شرقی، مه با یک ظلم آشنا بازگشته است. مالزی مدارس را به دلیل بدتر شدن کیفیت هوا تعطیل کرده است، سنگاپور سطوح خطرناکی از آلودگی هوا را تجربه کرده است، و حتی بخش‌هایی از فیلیپین نیز تحت تأثیر قرار گرفته است، که نشان می‌دهد دود چقدر مسافت را طی کرده است. در همین حال، در اندونزی، آتش‌سوزی‌های جنگل‌ها و زمین‌های ذغال سنگ نارس، که منبع اصلی مه آلود منطقه است، جوامع و معیشت مردم را به‌ویژه در بخش‌هایی از کالیمانتان تهدید کرده است. چیزی که با سوزاندن زمین در یک کشور شروع می شود، می تواند به یک اورژانس بهداشت عمومی در کل منطقه تبدیل شود.

واکنش فوری قابل پیش بینی است: خاموش کردن آتش، توزیع ماسک و جستجوی همکاری منطقه ای. همه ضروری هستند، اما هیچ کدام توضیح نمی دهند که چرا اورژانس همچنان برمی گردد. کودکان مالزیایی که مدرسه را از دست می دهند، ساکنان سنگاپور که هوای آلوده را تنفس می کنند، جوامع فیلیپینی در معرض دود متحرک و خانواده های اندونزیایی که در نزدیکی زمین های در حال سوختن زندگی می کنند، همه هزینه های متفاوتی از یک شکست منطقه ای متحمل می شوند.

هوای خشک و ال نینو می تواند آتش سوزی را تشدید کند، اما بسیاری از آنها عمدا شروع به پاکسازی زمین برای کشاورزی کرده اند. سوال عمیق‌تر این است که چرا شیوه‌هایی که خسارات عمومی زیادی ایجاد می‌کنند می‌توانند برای کسانی که از آنها سود می‌برند جذاب باقی بمانند. هنگامی که منافع حاصل از آماده سازی ارزان زمین متمرکز می شود در حالی که هزینه های دود در سراسر جوامع و مرزهای ملی پراکنده می شود، سیگنال بازار مخدوش می شود و فرار از مسئولیت سیاسی آسان تر می شود.

بنابراین، مه فقط یک وضعیت اضطراری محیطی یا آزمون حسن نیت دیپلماتیک نیست. این امر زندگی عادی را مختل می کند، خدمات عمومی را تحت فشار قرار می دهد و نشان می دهد که چگونه به راحتی می توان هزینه های زیست محیطی را از کسانی که این هزینه ها را ایجاد می کنند، دور کرد. این یک شکست در پاسخگویی اقتصادی است. تا زمانی که آسیای جنوب شرقی تغییری در پرداخت هزینه خسارت، نحوه نظارت بر تصمیمات پاکسازی زمین و پیامدهای ناشی از تخلفات اثبات شده ایجاد نکند، هر فصل خشک دور دیگری از اقدامات اضطراری را به همراه خواهد داشت و به دنبال آن استدلال های آشنا در مورد سرزنش وجود دارد.

آتش‌سوزی می‌تواند راهی ارزان برای پاکسازی پوشش گیاهی باشد، به‌ویژه در جاهایی که حاکمیت زمین ضعیف است، روش‌های جایگزین پرهزینه هستند و اجرای آن نامشخص است. محاسبه خصوصی ساده است: برای آماده سازی زمین کمتر خرج کنید و بازده را بدست آورید. آتش سوزی باعث بیماری تنفسی، از دست دادن روزهای کاری، تعطیلی مدارس و اختلال در حمل و نقل و همچنین آسیب رساندن به اکوسیستم و انتشار گازهای گلخانه ای می شود. این هزینه ها به ندرت به طور کامل توسط کسانی که مسئول سوختن هستند پرداخت می شود.

این رقم قیمتی برای آتش سوزی های 2026 نیست. این مقیاس تلفاتی را که یک بحران مکرر می تواند تحمیل کند نشان می دهد. برآوردهای جدیدتر مساحت سوخته شده در اندونزی در سال جاری را بین 637000 تا 900000 هکتار نشان می دهد، در حالی که داده های وزارت بهداشت تا 13 اکتبر 283270 مورد بیماری تنفسی مرتبط با آتش سوزی ها را در هفت استان ثبت کرده است. مدتها قبل از رسیدن دود به کشورهای همسایه هزینه می کند.

این تحریف اصلی اقتصادی است: هزینه سوختن به طور کامل در تصمیم برای سوزاندن منعکس نمی شود. هنگامی که منافع خصوصی به دست می آید، اما هزینه های بهداشتی، درآمد از دست رفته و آسیب های زیست محیطی توسط جامعه متحمل می شود، آتش سوزی می تواند از نظر اقتصادی جذاب بماند حتی زمانی که هزینه کل آن بسیار زیاد باشد. کشاورزان کوچک به جایگزین های مقرون به صرفه و عملی برای سوزاندن نیاز دارند. شرکت ها باید با مسئولیت قابل اعتمادی روبرو شوند که شواهد آنها را به آتش سوزی مرتبط می کند. و پیتلندها به بازسازی و مدیریت آب پایدار نیاز دارند، نه توجه اضطراری تنها زمانی که دود از نظر سیاسی شرم آور شود.

دود از مرزها عبور می کند، اما مسئولیت و اجرای آن عمدتا ملی است. ردیابی آلودگی در یک آتش سوزی خاص، شناسایی مسئولین و اثبات آسیب بین مرزی می تواند دشوار باشد. هات اسپات ماهواره ای یک سیگنال هشدار است، اما به خودی خود دلیلی نیست که نشان دهد چه کسی آتش سوزی را آغاز کرده است یا اینکه آیا یک شرکت مسئول است یا خیر.

اتحادیه کشورهای جنوب شرقی آسیا (آسه آن) بدون قوانین نیست. موافقتنامه آن در مورد آلودگی مه فرامرزی در سال 2002 امضا شد و در سال 2003 لازم الاجرا شد. اندونزی آن را در سال 2014 تصویب کرد. این منطقه همچنین دارای یک نقشه راه بدون مه و یک استراتژی برای مدیریت پایدار تورب زمین برای 2023-30 است. اما توافق‌ها نمی‌توانند جایگزین اجرای مداوم، اجرای شفاف یا مشوق‌هایی شوند که پیشگیری را از نظر اقتصادی منطقی می‌کنند.

این بدان معنا نیست که هر آتش‌سوزی توسط یک شرکت بزرگ ایجاد می‌شود یا همه آلودگی‌های کوالالامپور یا سنگاپور از اندونزی منشا می‌گیرد. انتشار گازهای گلخانه ای محلی و شرایط آب و هوایی مهم است و آتش سوزی ممکن است شرکت ها، خرده مالکان یا سایر بازیگران را درگیر کند. پاسخگویی مستلزم تحقیقاتی است که مسئولین را شناسایی کرده و تخلفات اثبات شده را از سوء ظن متمایز کند. سرزنش عمومی به مجرمان اجازه می دهد تا در بحث های مربوط به حاکمیت ناپدید شوند، در حالی که فقدان شواهد شفاف اعتماد بین همسایگان را از بین می برد.

قرار است وزرای خارجه آسه آن در نشست های مقدماتی قبل از نشست نوامبر این اتحادیه در مانیل درباره بحران مه گفت و گو کنند. بحث های آنها باید بر اساس اینکه آیا آنها منطقه را از مدیریت مه به سمت جلوگیری از آن سوق می دهند، قضاوت شود.

ابتدا، کشورهای عضو باید داده های قابل مقایسه در مورد مناطق سوخته، تکرار آتش سوزی، امتیازات و نتایج اجرایی را منتشر کنند. تشخیص های ماهواره ای باید با بررسی های میدانی بررسی شود و نقشه های امتیاز باید برای بررسی دقیق توسط جوامع و محققان مستقل در دسترس باشد. شفافیت بیشتر پنهان کردن مسئولیت از طریق ادعاهای رقیب را دشوارتر می کند.

دوم، دولت ها باید اصل آلاینده می پردازد را عملی کنند. در جایی که تحقیقات مسئولیت را مشخص می کند، مجازات ها و احکام ترمیم باید منعکس کننده آسیب ناشی از آن باشد، در حالی که نقض مکرر باید عواقب شدیدتری را به همراه داشته باشد. مسئولیت زیست محیطی باید مبتنی بر شواهد باشد و به طور مداوم اعمال شود، نه اینکه به عنوان یک سلاح سیاسی استفاده شود. همچنین مجازات ها باید به اندازه کافی قابل توجه باشند تا از تخلفات جلوگیری کنند تا اینکه صرفا به هزینه انجام تجارت تبدیل شوند.

سوم، پیشگیری باید از نظر اقتصادی مقرون به صرفه باشد. مالکان کوچک به ماشین آلات، کمک های فنی، اعتبار و دسترسی به بازارها نیاز دارند تا جایگزین های سوخت را مقرون به صرفه کنند. خیس‌کردن مجدد پیت‌لند، آتش‌شکن‌ها و نظارت مبتنی بر جامعه، به جای بودجه‌های موقت پس از گسترش آتش‌سوزی، به بودجه قابل پیش‌بینی قبل از فصل خشک نیاز دارد. چارچوب سرمایه‌گذاری آسه‌آن می‌تواند به بسیج منابع کمک کند، اما دولت‌ها باید محل مصرف منابع مالی را افشا کنند و تأثیر آن‌ها را بر کاهش آتش‌سوزی و قرار گرفتن در معرض دود ارزیابی کنند.

در نهایت، آسه آن باید یک کارت امتیازی منطقه ای مرتبط با هدف بدون مه 2030 خود منتشر کند. این نه تنها باید نقاط داغ و هکتارهای سوخته شده را ردیابی کند، بلکه باید آتش سوزی های تکراری، زمان واکنش، اجرای قانون، احیای زمین های گلخانه ای، تعطیلی مدارس و قرار گرفتن جمعیت در معرض هوای خطرناک را ردیابی کند. هیچ مکانیسم منطقه ای نمی تواند جایگزین مسئولیت اندونزی برای جلوگیری از آتش سوزی در قلمرو آن شود. اما حاکمیت نمی تواند به این معنا باشد که هزینه های تصمیمات داخلی استفاده از زمین به محض عبور دود از مرز نادیده گرفته می شود.

این اصل باید ساده باشد: کسانی که از اقدامات مخاطره آمیز سود می برند نباید اجازه داشته باشند که صورت حساب را به کودکانی که از مدرسه باز می مانند، کارگرانی که دستمزد خود را از دست می دهند، خانواده های بیمار یا ایالت های همسایه منتقل کنند.

برای بیش از دو دهه، ASEAN توافقنامه ها، استراتژی ها و نقشه های راه داشته است. بازگشت مه این تلاش ها را بی ارزش نمی کند. این نشان می دهد که پیشگیری ناکافی است. اگر رهبران جلسات نوامبر را با بیانیه دیگری ترک کنند، اما معیارهای شفاف، اجرای معتبر و بودجه برای جایگزین‌ها نداشته باشند، منطقه یک بار دیگر علائم را درمان خواهد کرد و در عین حال انگیزه‌هایی را که آنها را ایجاد می‌کند حفظ خواهد کرد. مسئولیت‌پذیری اقتصادی افزودنی برای سیاست‌های ابهام نیست. شرط اجرای آن سیاست است.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.