بدتر می شود، کمدی ژنرال Z بزرگی است که منتظرش بودیم

از سمت چپ: امیلی فرن، اولیو گری و لئو رایش در فیلم بدتر می‌شود —Paramount+

لنا دانهام پشت میز در دفاتر شیشه‌ای و صورتی هزاره یک استارت‌آپ فناوری می‌نشیند و مانند کسی که به تازگی تمام Lean In را در یک نشستن بلعیده است، تک‌گویی می‌کند. شخصیت او اصرار دارد: "شما باید از خود دفاع کنید." زنان باید از عذرخواهی دست بردارند، به خصوص در محل کار.» چند دقیقه بعد، او از یک همکار در مورد اعمال جنسی خود سؤال می کند.

این صحنه ای از احیای Girls نیست که اخیرا اعلام شده است، اگرچه مطمئنا به نظر می رسد که می تواند باشد. دانهام ستاره این کمدی بریتانیایی نیست، بدتر می شود، که در 6 نوامبر در ایالات متحده در پارامونت + نمایش داده می شود. او فقط در چند صحنه به عنوان مدیر عامل نامناسب یک دلال داده با مارک دخترانه حضور دارد. حضور مهمان او هم به عنوان یک ژست خودآگاه از هزاره اصلی و هم به عنوان یک عبور ضمنی از مشعل آشفته-جوان-بزرگسال عمل می کند.

ما شاهد این هستیم که او یک موقعیت ابتدایی در "تیم مردمی" شرکتش (که او به عنوان "بسیار شبیه منابع انسانی، فقط شما نیازی به آموزش ندارید") به یک کارآموز، ابی (امیلی فرن) توصیف می کند. این شغل رویایی نیست این حتی شغلی نیست که به امید رسیدن به چیزی پردرآمد و رضایت بخش، تحمل می کنید. اما برای ابی، یکی از شخصیت‌های اصلی سریال طنزآمیز، این دستاوردی است که ارزش تجلیل دارد – زیرا او در سال 2026 یک جوان لندنی با تحصیلات بیش از حد است.

به زندگی 20-something معاصر خوش آمدید، همانطور که از طریق چشمان خسته یک 20-something واقعی دیده می شود: خالق و ستاره لئو رایش. جدیدترین مورد از سیل کمدی های پاتوق Gen Z، واضح ترین پرتره تلویزیون در این نسل است.

امیلی فرن و شان دیلینی در فیلم بدتر می‌شود —Paramount+

این سریال نیمی از فصل اول شش قسمتی خود را به معرفی هر یک از سه بازیگر اصلی خود می گذراند، بهترین دوستان دانشگاهی که از آپارتمان مشترکشان اخراج می شوند و باید چند هفته ای که طول می کشد به خانه های موقت پراکنده شوند تا مکان جدید خود را آماده کنند. رایش اتان یک همجنس گرا است که به آرامی لوس شده و به طرز انعکاسی خود را تحقیر می کند که جست و جوی عشق و جهت گیری او به دلیل بیزاری او از جدیت و این واقعیت که او نمی داند چه می خواهد، مانع می شود.

روایت صداپیشگی - از زادی اسمیت، چه انعطاف‌پذیر است - که ماجراهای ناگوار شخصیت‌ها را به شیوه‌ای نشخوارکننده و در عین حال بی‌دریغ ترسیم می‌کند، اشاره می‌کند که او «یکی از آسان‌ترین زندگی‌ها در تاریخ بشریت ثبت‌شده» را دارد. آبی معمولی است که در دنیای یقه سفیدها سخت کوشش می کند تا برای راحتی مادی دنیوی تلاش کند. بخش بزرگی از این تصویر، دوست پسر او، تام (شان دیلینی) است، مردی متصرف، بی دوست، اما خوش‌نیت در 30 سالگی که علاقه بیشتری به پختن گوشت بره میسو دارد تا رابطه جنسی. سرانجام، سام (زیتون خاکستری) وجود دارد.

نویسنده‌ای مشتاق که به بچه‌های ثروتمند آموزش می‌دهد تا قبض‌ها را بپردازند، او بلوغ می‌افزاید. اما وقتی او در یک اتاق موقت در قفس آنارشیستی که دوست دختر سابقش (ایندیا مولن) در آن زندگی می کند، می گیرد، نزدیکی او را محک می زند.

It Gets Worse برخی از داستان‌های دیررس را با همتایان خود در دوران دختران و قبل از آن به اشتراک می‌گذارد. روابطی وجود دارد که در مناطق خاکستری گیر کرده اند، مسیرهای شغلی که شبیه طرح های هرمی است، شب هایی که به بحران های وجودی تبدیل می شوند، والدینی که درک نمی کنند. (ایتان برای توضیح اینکه چرا نمی‌خواهد هفته‌های آینده را با مادر قضاوت‌گرش سپری کند، می‌گوید: «من در حالات بد و همجنس‌گرا هراسی اجاره می‌دهم.»

وقتی تحت فشار قرار می‌گیرد، او اعتراف می‌کند که او به‌خصوص همجنس‌گرا هراسی نیست.) اما همانطور که عنوان آن - ضربه‌ای آشکار به پروژه It Gets Better اثر Dan Savage، که وعده‌اش به جوانان LGBTQ در نگاهی به گذشته کمی کوته‌بین به نظر می‌رسد - نشان می‌دهد، این نمایش هیچ یک از خوش‌بینی‌هایی را که ژنرال Z به طرز افسرده‌کننده‌ای به نسل Z نسبت می‌دهد، در خود ندارد. یادآوری این سخنان شاد دوستان است که اوایل بزرگسالی زمانی است که دوستان شما خانواده شما هستند، این است که دوستان شما فقط خانواده شما می شوند زیرا خانواده واقعی شما بد است، قرار ملاقات یک کابوس است، شما نمی توانید به تنهایی زندگی کنید و هیچ کس دیگری شما را جدی نمی گیرد.

همچنین: هیچ کدام از اینها فاز نیست. برای رایش، کمدین و بازیگری که نقش کوچکی در فیلم مورد قدردانی نشده دانهام Too Mu داشت، زمانی که شما به اهداف خود دست پیدا می‌کنید، دوره پایانی پایان نمی‌یابد، زیرا این هرگز اتفاق نخواهد افتاد. تا زمانی که دنیا به پایان برسد ادامه می یابد و شاید به زودی این اتفاق بیفتد.

از چپ: India Mullen، Safia Oakley-Green، و Olive Grey در It Gets Worse —Paramount+

با این حال، با وجود همه چیزهایی که حس خزنده و عذاب پیش پاافتاده یک نسل را هدایت می کند، این Backrooms: The Series نیست. همچنین رایش بحران آب و هوا یا تأثیر هوش مصنوعی بر بازار کار را هر دو دقیقه یکبار اعلام نمی کند. کباب‌های گروه‌های قدیمی‌تر او، مانند عملکرد ورزشی خوب دانهام، خود را به این شکل اعلام نمی‌کنند. (یک ضربه خنده دار دیگر هزاره این است که وقتی شخصیت جوان‌تر عکس آنتونی بوردین را در قاب تام می‌بیند، اخم می‌کند).

رایش با فرستادن پیشکش‌های ترحم‌آمیز بزرگ‌ترش برای هم سن و سال‌های خود، از اتان می‌خواهد این احساس را به فردی حتی جوان‌تر منتقل کند: "این بدترین زمان برای هفت سالگی است."

این تعادل ظریف طنز و بینش است که سریال را از رگبار دیگر کمدی‌های پاتوق Gen Z (که بسیاری از آنها بدهی مشابهی به Dunham and Girls دارند) که در دو سال گذشته ظاهر شده‌اند متمایز می‌کند. با ارجاعات فرهنگی آنقدر مبهم که به سختی می توان تشخیص داد که قرار است این سریال چه زمانی اتفاق بیفتد، کمدی کمدی برتر Benito Skinner، Overcompensating مانند یک بازگشت به عقب بازی می کند. حتی قدیمی‌تر کتاب «مناسب برای کار» میندی کالینگ است، که به اندازه‌ای غیرتاریخی است که وانمود می‌کند که فارغ‌التحصیل شدن در نیویورک از دوران تلویزیونی که باید ببینید تغییر نکرده است.

کتاب I Love LA از ریچل سنوت احساس فعلی دارد و ممکن است شما را بخنداند، اما به درون نگری حساسیت دارد. تنها رقابت ارزشمند، تا کنون، بزرگسالان است، نمایشی پرانرژی‌تر و پرانرژی‌تر به سنت Broad City و Happy Endings - و مسابقه‌ای که در فصل دوم عالی امسال تا حدودی عمق پیدا کرد. احتمالا صحنه به صحنه خنده دارتر از بدتر شدن است. اما حتی سطح واقع‌گرایی را که دومی به‌طور متقاعدکننده‌ای به آن دست می‌یابد، هدف نمی‌گیرد.

من هرگز از ترس به وجود آمدن انقباض هزاره ای به رایش نمی گویم، اما ممکن است صدای دیگری از یک نسل در دستان ما باشد.