"بدن من درد می کند": کریستا پایک آزمایش اعدام نادرست را توصیف می کند

کریستا پایک، که از اعدام با تزریق کشنده در ایالات متحده جان سالم به در برد، برای اولین بار این تجربه را شرح داده است.

قاتل محکوم قرار بود روز چهارشنبه 30 سپتامبر در تنسی اعدام شود اما از دو تلاش ناموفق جان سالم به در برد.

پایک (50 ساله)، پس از دریافت دو دوز باربیتورات پنتوباربیتال، در 30 سپتامبر، بیهوش اما زنده از اتاق اعدام تنسی به بیمارستان منتقل شد.

او در بیانیه‌ای به تیم حقوقی خود گفت که یک ماه پیش «به اتاق اعدام در زندان مردان ریوربند وارد شد و آماده مرگ شد.

"من صلح کرده بودم. به افرادی که مرا دوست داشتند، حمایتم کردند و در این سالها در کنارم ایستاده بودند، گفته بودم که از آنها سپاسگزارم. همچنین به افرادی که در اتاق بودند و شاهد اعدام من بودند گفته بودم که آنها را با مهربانی ترک می کنم.

«چند روز بعد من به تنهایی در بیمارستانی با سردرگمی و درد از خواب بیدار شدم. از آن شب هیچ لحظه ای نبوده که درد نداشته باشم.

"بدنم درد می کند. دست هایم درد می کند. دست هایم درد می کند. گلویم درد می کند. من هنوز برای صحبت کردن تلاش می کنم. و درد فقط فیزیکی نیست. در ذهن و روح من درد وجود دارد.

کریستا پایک: زندگی، مرگ و یک اعدام نادرست در تنسی

"من به زندگی فراتر از آن شب فکر نکرده بودم، و از بی کفایتی که افراد زیادی را در این موقعیت وحشتناک قرار داده است، عمیقا متضرر شده ام. من همچنان به خانواده قربانیم و درد و فقدان وحشتناکی که متحمل شده اند فکر می کنم.

من در حال بهبودی هستم و می دانم که قوی تر می شوم. اما شفا برابر با خوب بودن نیست.» زمانی که پایک 18 ساله بود و دوست پسرش 17 ساله بود که در سال 1995 کولین اسلمر 19 ساله، یکی از همکلاسی های خود را در ناکسویل Job Corps در تنسی کشتند.

به گفته دادستان، پایک نگران بود که اسلمر سعی می کرد دوست پسر، تاداریل شیپ را از او دور کند. آنها با هم، اسلمر را به یک منطقه جنگلی کشاندند، او را شکنجه کردند و کشتند.

شیپ در سال 1997 به قتل درجه یک محکوم شد و به حبس ابد با امکان آزادی مشروط محکوم شد. پایک هرگز دخالت خود در قتل اسلمر را انکار نکرده است.

او بعدا مبتلا به اختلال دوقطبی و اختلال استرس پس از سانحه شد، اما به دلیل اینکه 18 ساله بود، به اعدام محکوم شد و 30 سال است که در انزوا در انتظار اعدام است.

او در بیانیه‌ای به وکلایش گفت که از شب اقدام به اعدام، «تا حد زیادی در بهداری زندان، دور از افراد دیگر و ارتباطات انسانی که برای من اهمیت زیادی دارد، منزوی شده است.

«این انزوا درد خودش را به همراه دارد. من 28 سال را در سلول انفرادی گذراندم و بسیاری از آنچه امروز تجربه می کنم تکرار آن شرایط است.

"من به دنبال معنی چیزی هستم که برایم رخ داده است. چیزی که به من قدرت داده است عشق و حمایت فوق العاده ای است که از مردم سراسر جهان دریافت کرده ام. من تحت تأثیر مهربانی و دعاهای افرادی هستم که سال ها می شناسم و غریبه هایی که هرگز من را ندیده اند."

«دانستن این موضوع که بسیاری از مردم به من اهمیت می‌دهند و من را انسانی می‌بینند که زندگی‌اش مهم است، چیزی است که نمی‌توانم به طور کامل آن را در قالب کلمات بیان کنم. این تواضع است و عمیق‌تر از آنچه بتوانم توضیح دهم مرا تحت تأثیر قرار داده است.»

او در ادامه از اولین پاسخ دهندگان، پزشکان، پرستاران و "همه کسانی که در بیمارستان از من مراقبت کردند" تشکر کرد.

"آنها با من با شفقت، وقار و احترام رفتار کردند. من هرگز محبت آنها را فراموش نمی کنم. همچنین می خواهم از وکلای خود و همه کسانی که برای من جنگیدند، در کنار من ایستادند و حاضر به تسلیم شدن نشدند تشکر کنم. «نمی دانم چرا آن شب زنده ماندم. نمی دانم بعدش چه می شود. بعضی روزها، یافتن امید سخت تر از روزهای دیگر است. در حال حاضر، من در تلاش برای بهبودی، یک روز در یک زمان هستم. و من به محبت و مهربانی بسیاری از مردم که به من یادآوری کردند که تنها نیستم، چنگ می زنم.