بدهی 40 تریلیون دلاری آمریکا برای کیف پول شما می آید

بدهی ملی ایالات متحده اخیرا از 40 تریلیون دلار گذشت، رقمی به حدی که مغز انسان به سادگی از پردازش آن امتناع می کند. هنگامی که رئیس جمهور ترامپ در ژانویه 2025 برای دومین دوره ریاست جمهوری خود سوگند یاد کرد، ترازنامه 36.2 تریلیون دلار بود. از بین بردن نزدیک به 4 تریلیون دلار دیگر در این دوره زمانی نیازمند تلاشی واقعا اختصاصی برای به حداکثر رساندن کارت های اعتباری کشور است. قربانی اصلی این حمله مالی، خود بودجه فدرال است. ایالات متحده

دولت اکنون بیشتر از آنچه که برای دفاع از کشور یا تأمین مالی مراقبت‌های بهداشتی برای میلیون‌ها شهروند اختصاص می‌دهد، بابت بهره مرکب وام‌های گذشته، پول نقد می‌سوزاند. واشنگتن ساختار مالی را طراحی کرده است که در آن دولت عمدتا به عنوان وسیله ای برای پرداخت برای دارندگان اوراق قرضه جهانی عمل می کند. برگه های بدون پرداخت دیروز اکنون هزینه های عمومی فردا را مصرف می کنند. اگر اینقدر نگران کننده نبود، به نوعی پوچ خنده دار بود. در حالی که مردم مالیات‌دهنده تلاش می‌کنند تا این ارقام نامفهوم را هضم کنند، به نظر می‌رسد که خانواده‌ای که بر ترازنامه اداره می‌شوند دوران خوبی را سپری می‌کنند.

گزارش ها حاکی از آن است که ترامپ در دوره دوم ریاست جمهوری خود دارایی خالص شخصی خود را 2.2 میلیارد دلار افزایش داده است. پسران بزرگ‌تر او، اریک و دونالد جونیور، به شرکت‌های سرمایه‌گذاری پیوسته‌اند، در حالی که طبق گزارش‌ها، بارون ترامپ بیست‌ساله ۱۵۰ میلیون دلار ثروت از ارزهای دیجیتال انباشته کرده است. تماشای یک خانواده اجرایی در حال ساختن ثروت شخصی عظیم در حالی که خزانه داری عمومی تریلیون ها خونریزی می کند، نگاهی آموزنده به اولویت های مدرن ارائه می دهد. سیاستمداران هر دو حزب دهه ها را صرف ساختن این کوه از IOU ها، آجر به آجر کردند. با این حال، سرعت فعلی هر سابقه تاریخی را در کتاب‌ها شکسته است.

دولت های قبلی دهه ها را صرف تولید حجم بدهی هایی کردند که اکنون در عرض چند ماه انباشته می شود. تعهدات نظامی در حال انجام هر روز خسارت را تشدید می کند. جنگ طولانی با ایران ده‌ها میلیارد دلار را مستقیما از خزانه خارج می‌کند، در حالی که میلیون‌ها خانوار خانگی برای پوشش قبوض اولیه ماهانه آب و برق تلاش می‌کنند. بدهی بزرگ ملی مانند یک بازی حسابداری انتزاعی است که در ترازنامه در واشنگتن انجام می شود، درست تا زمانی که عواقب آن ناگزیر به زندگی روزمره سرایت کند. دولت فدرال طاق مخفی طلای جادویی ندارد.

پرداخت های سود هنگفت خود را یا با از بین بردن خدمات داخلی و یا با ایجاد ارز تازه از هوا پوشش می دهد. هنگامی که پرداخت های بهره بودجه فدرال را می بلعد، سیستم های بهداشت عمومی بودجه عملیاتی خود را از دست می دهند. زیرساخت‌های حمل‌ونقل از بین می‌رود، آژانس‌های واکنش به بلایا در اواسط فصل خشک می‌شوند و تحقیقات پزشکی حیاتی متوقف می‌شود. چاپ پول برای انجام تعهدات موجود، مستقیما قدرت خرید را افزایش می دهد. دلار آمریکا همچنان ارز ذخیره اصلی جهان است. اما صدور بی امان بدهی به طور سیستماتیک به ارزش واقعی آن آسیب می رساند.

زمانی که بانک مرکزی عرضه کلی پول را افزایش می‌دهد تا آژانس‌های فدرال را حلال نگه دارد، قیمت‌ها در فروشگاه‌های مواد غذایی محلی افزایش می‌یابند تا با کاهش قیمت مطابقت داشته باشند. این فرآیند به عنوان یک مالیات دائمی و غیرقابل مذاکره بر هر چک حقوقی در کشور عمل می کند، بدون اینکه حتی یک رأی داده شود. لایحه دهه‌ها اغماض سیاسی بالاخره رسید و طبقه سیاسی قصد دارد این برگه را مستقیما به شهروندان عادی تحویل دهد. افزایش هزینه های استقراض، تورم مداوم قیمت ها، و بدتر شدن خدمات عمومی، اقدامات تصادفی بدشانسی مالی نیستند.

پیشنهاد در غیر این صورت در نهایت ناصادقانه است. در عوض، آنها نتایج قطعی ریاضی سرمایه ای هستند که دولت در اختیار ندارد و توسط ارقامی مدیریت می شود که در حالی که ترازنامه عمومی می سوزد، به طور تصاعدی ثروتمندتر می شوند. تراژدی این پویایی در قابلیت پیش بینی کامل آن نهفته است. هر تریلیون اضافه شده به دفتر کل منابع را از شرکت مولد به نگهداری بدهی تغییر می دهد. زیرساخت‌های پیش‌فرض آمریکا همچنان در حال خراب شدن هستند. بیمارستان ها با کاهش بودجه مواجه می شوند در حالی که فروشندگان اولیه بازده خود را جمع آوری می کنند.

خانواده‌های معمولی ساعات طولانی‌تری فقط برای خرید کالاهای کمتر کار می‌کنند. در نهایت، محدودیت‌های استقراض مستمر به شیوه‌ای نسبتا وحشیانه مشخص می‌شود. تاریخ جهان شامل صفر نمونه از کشورهاست که راه خود را به سوی رفاه دائمی با سرمایه قرض گرفته شده خرج می کنند. توهم پول آزاد تنها تا زمانی ادامه دارد که بازارهای جهانی ارز اصلی را بپذیرند.

هنگامی که این اعتماد ناپدید شد، اعداد انتزاعی در صفحات گسترده واشنگتن تبدیل به مشکلات ساختاری فوری برای خانواده‌های روزمره می‌شوند. واشنگتن بدهی را انباشته می کند، اما کارگران عادی فاکتور را از طریق دستمزدهای از دست رفته و خدمات عمومی ضعیف پرداخت می کنند. این سیستم دقیقا همانطور که طراحی شده است عمل می کند و بدهی عمومی را به مزیت خصوصی تبدیل می کند و در عین حال ریسک نهایی را به افرادی که کمترین امکانات را برای تحمل آن دارند منتقل می کند. جان مک گلیون نویسنده و محققی است که فرهنگ، جامعه و تأثیر فناوری بر زندگی روزمره را بررسی می کند.