برای آسوشیتدپرس، 7 اکتبر یادبودی برای نشان دادن درد و رنج فلسطینیان است - نظر

او به آسوشیتدپرس گفت، دگانیت بار هی، یک اسرائیلی بازمانده از کشتار 7 اکتبر تحت رهبری حماس، نمی تواند کباب کند زیرا بوی گوشت سوخته پس از گذشت سه سال هنوز محرک است. بگذارید آن فکر وحشتناک برای لحظه‌ای غرق شود. صدها هزار نفر از بازماندگان قتل، معلولیت، تجاوز، شکنجه، آدم‌ربایی، سوزاندن، و تخریب‌های حماس در صدمات روحی او شریک هستند. در اسرائیل، سه سال بعد، از هر پنج اسرائیلی یک نفر هنوز "در تلاش برای عملکرد" است، به دلیل یک سرویس جدید برای سلامت روان، ناتوانی‌های جدید پیدا شده است. ترومای مداوم دگانیت صرفا است

پاورقی چیزی است که خبرگزاری آن را داستان واقعی می داند: یعنی «تراژدی غزه». در آستانه 7 اکتبر 2026، سومین سالگرد مرگبارترین روز برای یهودیان از زمان هولوکاست، درد دلخراش دگانیت در بند هفتم مدفون شده است. تمرکز مقاله، همانطور که تیتر آن بیان می کند، این است: «بیشتر مردم جهان شاهد تراژدی در غزه هستند.

بسیاری از اسرائیلی‌ها که از 7 اکتبر زخمی شده‌اند، فقط یک تهدید می‌بینند.» ضربه‌ی روحی دگانیت صرفا وسیله‌ای برای بررسی چیزی است که خبرگزاری آن را به عنوان داستان واقعی در سالگرد این کشتار وحشتناک اسرائیلی‌ها می‌داند: «تراژدی در غزه». بنابراین، زمانی که اسرائیلی‌ها گرد هم آمدند تا قتل عام فلسطینیان را در جشنواره‌های بلند موسیقی و مردم خود در خانه‌هایشان جشن بگیرند. قربانی بودن. حتی بدتر از آن، در سالگرد کشتار بی‌سابقه غیرنظامیان اسرائیلی توسط حماس، آسوشیتدپرس قربانیان اسرائیلی را مقصر می‌داند که فراتر از درد خود را برای به اشتراک گذاشتن نگرانی خود نمی‌بینند.

یا سختی‌های فلسطینی‌ها. «بحث کمی درباره غیرنظامیان فلسطینی وجود دارد.» در واقع، در پاراگراف‌های ابتدایی که اسرائیلی‌ها را با دوربین‌های دوچشمی به سمت «شهر ویران‌شده غزه بیت حانون» می‌نگرند، AP به دروغ صحنه را طوری ترسیم می‌کند که اسرائیلی‌ها بی‌رحمانه‌ترین مکان‌های غیرنظامی را به سمت خود نشان می‌دهند. کارا آنا، خبرنگار آسوشیتدپرس، معتقد است که سرزمین فلسطین را دست اول، و برخی ویرانی آن را جشن می‌گیرند، و حماس را کاملا از معادله پاک می‌کند. او سپس به نقل از یکی از تماشاگران به نقل از یک مستند اسرائیلی می‌گوید: «وای، نابود کن.

در سخنان مغالطه‌آمیز او، اسرائیلی‌ها از درد غیرنظامیان شادی می‌کنند، نه از تخریب زیرساخت‌های تروریستی که باعث وحشت‌های غیرقابل توصیفی شد که جوامع خود در 7 اکتبر متحمل شدند و هنوز هم تا به امروز عذاب می‌کشند. انتخاب عکس تاسف بار این خبرگزاری روایت تحریف شده را تقویت می‌کند. پنج عکس و یک ویدیو که داستان 7 اکتبر را به تصویر می کشد، اولین تصویری که بینندگان با آن مواجه می شوند مربوط به سوگواری اسرائیلی ها برای مردگان خود یا بازدید از خانه های هنوز وحشیانه آنها نیست،

اسرائیلی‌ها با دوربین‌های دوچشمی به نوار غزه نگاه می‌کنند. «سه سال بعد، بازدید از جوامع مورد حمله در آن روز روشن کرد: برای بسیاری از ساکنان خیلی زود است که فلسطینی‌های همسایه را چیزی جز تهدید ببینند. اردوگاه‌های آلوده به موش‌ها یا در میان زباله‌ها، AP نوشت: «اما همدلی با آنها هنوز برای بسیاری در اسرائیل غیرقابل تصور است و خاطرات آن خام است.

سالگرد یک قتل عام را با برجسته کردن شکست ظاهری قربانیان در همدلی با مصیبت طرف مقابل گرامی می‌داریم؟ در زمانی که اسرائیلی‌ها یاد کشته‌های خود و مردگان زنده خود را گرامی می‌دارند - کسانی که به‌طور کامل قادر به برداشتن قطعات خرابه‌های زندگی‌شان در پی تروما، از دست دادن، ویرانی‌ها و جراحات جسمی‌شان نیستند - چرا فکر می‌کنند که آسیب‌دیدگی‌ها، ویرانی‌ها و آسیب‌های خود در جهان تبدیل می‌شوند. جمعیت؟ آیا سابقه ای در تاریخ یا روانشناسی بشر وجود دارد که قربانیان سالگرد روز وحشتناکی را که در آن زندگی و اجتماع خود در آن زندگی می کنند سپری کنند.

آنها با تأمل در سختی‌های بعدی طرف مسئول وحشت‌های غیرقابل توصیفی که متحمل شدند، نابود شدند؟ در مارس گذشته، زمانی که AP چهارمین سالگرد کشتار اوکراینی‌ها را در بوچا نزدیک کیف پوشش داد، خبرنگاران آن شکست قربانیان را در شناسایی درد و رنج روس‌ها که بر خلاف جنگی که خودشان با حمله به اوکراین آغاز کردند، زیر سوال نمی‌برند. به قربانیان اوکراینی خود، از جمله کشتار حداقل 400 نفر در بوچا: «مقامات می گویند که بسیاری از قربانیان به ضرب گلوله کشته شدند.

پایین در خیابان دست‌های برخی از آنها را از پشت بسته بودند و برخی دیگر نشانه‌های شکنجه یا تجاوز جنسی را نشان می‌دادند. بسیاری از قربانیان اسرائیلی – به ضرب گلوله یا سوخته – دست‌هایشان را از پشت بسته بودند. برخی از والدین و فرزندانشان را به هم بسته بودند. گاهی اوقات برهنه. آنها را شکنجه کردند و مورد تجاوز جنسی قرار گرفتند. تجاوز جنسی. درعوض، از اینکه اسرائیلی‌ها نشانه‌هایی از عدم حساسیت نسبت به رنج فلسطینی‌ها نشان می‌دهند ابراز تاسف می‌کند. آنا، یکی از ویراستارها، گفت: «بسیاری از اسرائیلی‌ها هنوز به سمت درون گرایش دارند.

پل بلوم، پروفسور روانشناسی در Against Empathy: The Case for Rriturational Reports, Paul Bloom در میز جهانی AP که از اوکراین گزارش داده است، می نویسد: «همدلی مغرضانه و جزئی است؛ شما را بر روی افراد خاصی به قیمت از دست دادن دیگران متمرکز می کند؛ و بی شمار است، بنابراین تصمیمات اخلاقی و سیاستی ما را به گونه ای تحریف می کند که به جای تسکین آن، باعث رنج می شود». تصمیمات

در تعصب ریشه‌دار همدلی آسوشیتدپرس، حتی 7 اکتبر لحظه‌ای برای نشان دادن رنج فلسطینیان است. بر اساس این ارتدوکس، حتی قربانیان 7 اکتبر که هنوز رنج می‌برند نیز از خم کردن سر در قربانگاه تغییرناپذیر قربانیان فلسطینی معاف نیستند. گزارش و تحلیل)، سازمان پیشرو در افشای و مقابله با روایت های ضد اسرائیلی در رسانه ها، آنلاین و در مدارس. در CAMERA.org و در رسانه های اجتماعی @CAMERA4Truth بیشتر بیاموزید.