برای افراد عجیب و غریب، ورزش اجتماعی می تواند نجات دهنده باشد

استوارت بونر با چشمانی اشکبار در اتاق تعویض یک مرکز ورزشی محلی نشسته است.

این مرد 31 ساله اهل گلاسکو، ظاهری تازه دارد، به قول خودش "یک اسکین هد" و می داند که می تواند با لهجه غلیظش "به عنوان یک مرد اسکاتلندی عصبانی" ظاهر شود.

اما هر چهره‌ای از این نوع از بین می‌رود که صدایش در حین صحبت درباره باشگاه فوتبالش که اکنون رئیس آن است، می‌شکند.

او به ABC Sport می گوید: "فکر نمی کنم اگر فوتبال نبود، هنوز اینجا بودم. من سابقه افکار خودکشی، افکار آسیب رساندن به خود و اقدام به خودکشی دارم."

"بدون حمایت و دوستانی که به طور خاص در ملبورن روورز پیدا کردم، خدا می داند که چه چیزی می تواند متفاوت باشد."

بونر یکی از بسیاری از همجنس‌بازان در سراسر جهان است که در دوران رشد احساس تعلق به ورزش کرده است، اما از آن زمان در بزرگسالی از طریق یک باشگاه ورزشی عجیب و غریب احساس تعلق پیدا کرده است.

استوارت بونر در گلاسگلو بزرگ شد، جایی که به گفته او، فوتبال بازی کردن به عنوان یک فرد عجیب و غریب سخت است. (ABC: Danielle Bonica)

وقتی بزرگ شد، پس از اینکه یکی از دوستانش در دبیرستان او را مورد آزار و اذیت قرار داد، "بی امان" مورد آزار و اذیت قرار گرفت.

او می‌گوید: «بچه‌بودن خیلی سخت بود و مدرسه بودن خیلی سخت بود.» او می‌گوید که برای بسیاری از بازیکنانی مثل خودش، فوتبال «مکانی برای همجنس‌بازی واقعا سخت است».

او این ورزش را «واقعا مردانه» یافت، جایی که تلاش برای جا افتادن، اغلب به عنوان نوعی محافظت از خود، طاقت‌فرسا بود.

او می‌گوید: «برای پنهان کردن شخصیت شما تلاش زیادی می‌طلبد.

«تنها راهی که می‌توانم امتحان کنم و به آن ربط بدهم، اگر روحیه‌ات بد است و باید سر کار بروی، می‌دانی که باید لبخند بزنی و چهره‌ای به‌جا بیاوری.

«تصور کنید که مدام این کار را انجام می‌دهید، سعی می‌کنید این حقیقت را که همجنس‌گرا هستید پنهان کنید یا سعی می‌کنید مردانه‌تر باشید یا سعی می‌کنید راهی خاص را طی کنید، یا صدایتان را عمیق‌تر کنید.

«حتی در حال حاضر، وقتی با افراد جدیدی آشنا می شوم، صدایم را عمیق تر می کنم. اما وقتی وارد روورز می شوید، می گویید: "اوه، من واقعا دیگر نیازی به این کار ندارم."

ملبورن روورز یک باشگاه LGBTQIA+ همه شامل فوتبال (فوتبال) است. (ABC: Danielle Bonica)

در اسکاتلند، افراد LGBTQ+ بیش از دو برابر سایر ورزش‌ها از فوتبال محروم شده‌اند، و در استرالیا، بیش از نیمی (53 درصد) از جوانان LGBTQIA+ شاهد تبعیض در ورزش اجتماعی بوده‌اند و 40 درصد آن را شخصا تجربه کرده‌اند.

رایان استور، عضو کمکی دانشگاه ویکتوریا و یکی از بنیانگذاران Proud2Play، می‌گوید که بسیاری از مردان دگرباش به دلیل سطوح بالای همجنس‌گرا هراسی و تبعیض، که می‌تواند کلامی و گاهی فیزیکی باشد، از باشگاه‌های ورزشی رایج اجتناب می‌کنند.

دکتر استور به ABC Sport می‌گوید: «به‌ویژه فوتبال، به‌خاطر ریشه‌های تاریخی، و به دلیل اینکه برای مدت طولانی بازی می‌شود، آن‌ها تبعیض جنسی، همجنس‌گرا هراسی، و تبعیض را به طور کلی در هسته اصلی ورزش قرار داده‌اند.

"این به ویژه ورزشی است که به نوعی مردانگی را در مورد نحوه انجام آن از نظر ورزش تهاجمی، ورزش بدنی، [و به ویژه] هواداران به ویژه دربرمی گیرد."

رایان استور می گوید بسیاری از مردان دگرباش از باشگاه های ورزشی رایج اجتناب می کنند. (ABC Sport: آماندا شالالا)

استور شعارهای تاریخی هوموفوبیک در لیگ برتر را مثال زد.

اتحادیه فوتبال در سال‌های اخیر تاتنهام هاتسپر، وستهم، لوتون تاون و لیدز یونایتد را به دلیل شعارهای همجنس‌گرا هراسانه جریمه کرده است و به گروه‌های هوادار دگرباشان جنسی به دلیل نگرانی‌های ایمنی توصیه شده است که در مسابقات جام جهانی روسیه و قطر شرکت نکنند.

این تا حد زیادی با ورزش زنان که اغلب ریشه در جوامع دگرباشانه دارد، و تعداد زیادی از بازیکنان آشکارا دگرباشان جنسی، چه در سطح جامعه و چه در سطح نخبگان یا ملی، متفاوت است.

استور می‌گوید در حالی که با چالش‌های منحصربه‌فرد خود روبه‌رو هستند، «زنان [دگرباش] عموما در مکان‌های امنی در ورزش زنان بوده‌اند و بنابراین لزوما نیازی به حضور در فضاهای جداگانه نبودند»، و اشاره می‌کند که انواع کوئیر فوبیا، و به‌ویژه ترنس‌فوبیا، هنوز هم می‌توانند مردم را از ورزش‌های اجتماعی بازدارند.

استوارت بونر می‌گوید جامعه‌ای که او با بازی در روورز پیدا کرد به نجات جان او کمک کرد. (ABC: Danielle Bonica)

روورز دو تیم مردانه در لیگ های متروی فوتبال ویکتوریا دارد: یکی در مترو 7 و دیگری در مترو 9.

پس از شنیدن بازخوردها مبنی بر اینکه بسیاری از تیم‌های زنان در سراسر ایالت احساس می‌کنند از سوی باشگاه‌های اصلی خود حمایت نمی‌شوند، روورز در سال 2027 یک تیم زنان اضافه می‌کند.

Aisling Haugh یکی از بازیکنان مترو 9 است، تیمی متشکل از افراد جدیدتر به این ورزش.

او از اوکلند به ملبورن نقل مکان کرد به این امید که به یک تیم ورزشی محلی بپیوندد تا دوستانی پیدا کند و یک جامعه جدید بسازد.

آیسلینگ هاگ از پیوستن به یک تیم زنان واهمه داشت اما می خواست از طریق ورزش جامعه ای پیدا کند. (ABC: Danielle Bonica)

به عنوان یک ترنس زن، از پیوستن به یک تیم ورزشی نگران بود.

او می‌گوید: «بدیهی است که چند چیز در مورد خودم کشف کرده‌ام که در دبیرستان به آن‌ها پی نبرده بودم... که مشکلات جالبی ایجاد می‌کند و کمی خطر را در مورد تیم‌هایی که می‌خواهم بپیوندم، به همراه دارد.

بعلاوه، همه چیز در مورد ورزش ترنس زنان و زنان نیز وجود دارد."

هاو 26 ساله بود که شروع به دیدن دکتر کرد و مسیر انتقال را طی کرد. وقتی از او می‌پرسند چه اصطلاحی را به کار می‌برد، می‌گوید: «من خودم را یک زن می‌دانم و ترنس‌جندر تنها بخشی از این هویت است».

با این حال، بدون تیم زنان امسال، هاگ پس از اطمینان از ماهیت فرا فراگیر به تیم مردان پیوست. به علاوه، او می‌گوید، ایده پیوستن به تیم زنان «کمی بیش از حد» بود، زیرا او قبلا نگران بازگشت به ورزش به عنوان یک فرد عجیب و غریب بود.

او می گوید: «افراد عجیب و غریب، به خصوص اگر جامعه نداشته باشند، خود را به حداقل می رسانند و خود را کوچک می کنند و به نوعی در بدن آنها نیز منعکس می شود.

"مثل اینکه تنش می کنید و خود را درگیر می کنید و ورزش اجتماعی فقط یک راه عالی برای زندگی مجدد در بدن شما است.

"من می‌توانم آزاد و بدنی باشم و به اطراف بدوم، فقط مثل یک بچه دوباره با افرادی رفتار می‌کنم که احساس امنیت می‌کنم و با آنها می‌بینم... خیلی باورنکردنی است. من با لبخندی بزرگ روی صورتم تمرین می‌کردم."

استوارت بونر و آیسلینگ هاو در سال 2027 یک تیم زنان را در روورز راه اندازی می کنند. (ABC: Danielle Bonica)

هاگ می‌گوید که از شکل ظاهری چهره‌اش، صدایش و شیوه‌ای که خودش را به نمایش می‌گذارد، از اینکه در انظار عمومی چه تأثیری از خود می‌گذارد، بسیار آگاه است. اما وقتی بازی می کند، می تواند فقط روی بازی، توپ و دوستانش تمرکز کند.

وقتی بازی می‌کنم احساس ناراحتی نمی‌کنم و این دیوانه‌کننده است، زیرا حتی بازی در تیم مردانه، فقط من و بدنم هستیم.»

برای Bonner فراموش نمی‌شود که ورزشی که باعث می‌شود او به‌عنوان یک فرد عجیب و غریب در حال بزرگ شدن احساس جدایی کند، اکنون چیزی است که برای او و هم‌تیمی‌هایش حس اجتماعی عالی به ارمغان می‌آورد.

این موضوع زمانی به ذهنش خطور کرد که نمایشگاه «خانه فوتبال است: تعلق به فوتبال استرالیا» را در موزه مهاجرت ملبورن دید، جایی که او در کنار آنج پستکوگلو، لیدیا ویلیامز، و بازیکنانی از تیم‌های مختلف، از جمله پناهندگان و پناهجویان، در سراسر کشور حضور دارند.

وقتی برای اولین بار وارد خانه می‌شوید، نقل قول روی دیوار این است: «فوتبال دلیل آمدن ما است، دوستی‌هایی که برقرار می‌کنیم دلیل ماندن ما است»، و من فکر می‌کنم... همه ما برای این کار انجام می‌دهیم.»

تحقیقات نشان می دهد که جوانان LGBTQIA+ استرالیا به دلیل تبعیض از ورزش اجتماعی دور می شوند. (گتی: مورگان هنکاک)

یکی از بزرگترین نبردهای بونر در حال حاضر این است که مردم باشگاه را به عنوان یک نیروی رقابتی جدی نمی گیرند.

او می‌گوید: "یک چیزی که ما سعی کرده‌ایم واقعا به مردم تقویت کنیم این است که ما دقیقا همان تیمی هستیم با همان جاه‌طلبی‌هایی که شما در زمین دارید. ما می‌خواهیم برنده شویم. برای پیروزی تمرین می‌کنیم."

"ما همه را می پذیریم... اما این بدان معنا نیست که روحیه رقابتی وجود ندارد زیرا کاملا وجود دارد."

تیم مترو 7 این باشگاه در این فصل با 11 پیروزی از 18 بازی خود و به ثمر رساندن 87 گل سوم شد.

استوارت بونر و آیسلینگ هاو می گویند که ملبورن روورز به آنها این امکان را می دهد که در ورزش اجتماعی احساس تعلق داشته باشند. (ABC: Danielle Bonica)

روورز اخیرا به عنوان بخشی از تورنمنت پراید فوتبال استرالیا به پرت سفر کرد و بازی خود را باخت.

بونر می‌گوید: "دل‌خراش بود. خردکننده بود... و این یک چیز کاملا ورزشی است. بنابراین ما هنوز هم مانند دیگران آن را جدی می‌گیریم."

بخشی از اینکه چرا اینقدر زیر پوست او می رود این است که موفقیت باشگاه شخصی است.

او می گوید: «ما واقعا زندگی مردم را تغییر می دهیم.

"ما امسال 68 عضو داریم و نظرسنجی‌ها و مواردی از این دست را انجام می‌دهیم و مردم حس تعلق را بالاترین از همه معیارهایی که سعی می‌کنیم و پیگیری می‌کنیم ارزیابی می‌کنیم.

"فقط آرزو می‌کنم که مردم کمی اعتبار بیشتری برای آن قائل شوند... من واقعا آن را جدی می‌گیرم، و فکر می‌کنم این برای من به این دلیل است که سعی می‌کنم بیشتر از وزن خود ضربه بزنم."

بونر می‌داند که این می‌تواند به افرادی تبدیل شود که وارد باشگاه می‌شوند و ظاهری سخت را درک می‌کنند.

اما زمانی که کسی به اندازه کافی در اطراف باشد تا او را بشناسد، به سرعت متوجه می‌شود: «مردم می‌دانند که من بسیار نرم و بسیار مرکب هستم».