برای این طرفدار یهودی راک، "فلسطین آزاد" دیگر احساس آزادی نمی کند - نظر دهید

یادم می آید که در اواخر دهه 1970 به دیدن بروس اسپرینگستین رفتم، زمانی که در پایان ماراتن های طاقت فرسا سه ساعته اش که به استقبال از زندگی اختصاص داشت، قبل از مسابقه فریاد می زد: «به یاد داشته باشید، هیچ کس برنده نمی شود مگر اینکه همه برنده شوند. رول اینجاست که بماند، بیا داخل، خوب، اشکالی ندارد.» من آلبوم No Nukes را در سال 1980 خریدم، برای دیدن فیلم پول پرداخت کردم و علیه نیروگاه های هسته ای در سیبروک، نیوهمپشایر مبارزه کردم.

من شعار «ساندنیستا» را همراه با The Clash سر دادم، حتی با وجود اینکه به سختی می‌دانستم که کل درگیری نیکاراگوئه در مورد چیست. راک اند رول و عدالت اجتماعی دست به دست هم دادند و من خانه ای دوست داشتنی پیدا کردم. این وعده مشارکت، امنیت و اجتماع برای این صهیونیست یهودی اسرائیلی در میان تلاقی گیج کننده "فلسطین آزاد" با ارزش های لیبرالی که در بزرگ شدن با آنها در ایالات متحده گرامی داشتم، به طور فزاینده ای در هم شکسته شد. مورلو، یک خودی اسپرینگستین

با رهبر سابق گروه آژیت-راکرها، Rage Against the Machine، اجراکنندگان به درستی از سیاست‌های مخرب رئیس‌جمهور آمریکا، دونالد ترامپ، وحشیگری ICE، و تهدید نفوذ فاشیسم به آمریکا انتقاد کردند. یک پیام ویدئویی از پیش ضبط شده ارائه کرد که "قدرت برای مردم" را به عنوان مبارزه با بحران های بشردوستانه در سراسر جهان، از جمله "و در نهایت، فلسطین آزاد" تعریف می کرد.

فورمنس، چاک دی، خواننده اصلی، «فلسطین آزاد، هائیتی را آزاد کن، و لطفا یک ذهن بسته را آزاد کن» فریاد زد. «به حذف اد شیران از ترکیب رای داد» و خود مورلو، در حالی که مستقیما «فلسطین آزاد» را صدا نمی‌زد، وقتی به جمعیت تشویق‌کننده اعلام کرد که هنرمندان جشنواره «به حذف اد شیران از خط مستقیم رأی داده‌اند» وارد صحنه شد. اخراج از تور شیران. در همان هفته، زک برایان، فوق ستاره کانتری، ظاهرا با رابرت کرافت، مالک ورزشگاه نیوانگلند پاتریوتز و ژیلت، که مروجین را تحت فشار قرار داد تا مککلمور را کنار بگذارند، انگشت وسط بزرگی داشت.

e از تور شیران، در هر دو شب نمایش های فروخته شده خود در استادیوم، یک تی شرت سیاه "فلسطین آزاد" (به همراه یک نشان راست افراطی کنجکاو "توسل به بهشت") به تن داشت. نوازنده طبل او پیراهنی به نام هند رجب، یک دختر فلسطینی، به همراه یک سرباز اسرائیلی در سن 25 سالگی در غزه کشته شد. به نظر می‌رسد که «فلسطین آزاد» و شعار خواهری به همان اندازه ساده و شوم آن «نسل‌کشی» به پیش نیازی برای سرگرمی‌کنندگان تبدیل شده است، اگر آنها به اندازه مورلو یا برایان راست‌گرا باشند.

خانواده‌های یهودی در نمایش‌های شیران نباید ناراحت باشند – یا تلاش برای توضیح اینکه داستان اسرائیل-فلسطین دو طرف دارد، اینکه شاید نسل‌کشی در کار نبوده است، یک واقعیت واقعی که توسط دستگاه تبلیغاتی قطر اختراع شده است، بلافاصله مورد تمسخر قرار می‌گیرد و مورد طرد قرار می‌گیرد. یارمولکه

و «فلسطین آزاد»، مانند «ساندنیستا» حدود 45 سال پیش، راهی آسان و بدون احساس گناه است تا احساس کنید که از نظر سیاسی فعال هستید، بدون اینکه تلاشی انجام دهید. و برای یک کنسرت کنسرت یهودی شنیدن آواز خواندن آن با ذوق، نه تنها ناراحت کننده است. ترسناک است...

و خطرناک. این عبارت ساده اما پرباری که تنها چند روز قبل از 7 اکتبر، سومین سالگرد حمله وحشیانه تروریست های حماس فلسطینی سر داده می شود، تحریف وحشتناک تاریخ و درست و غلط بود. این هفته، اسرائیلی ها برای تلفات وصف ناپذیر خود در 7 اکتبر و از آن زمان، چنان تازه که گویی دیروز اتفاق افتاده است، سوگواری کرده اند.

حکایت‌های قهرمانی باورنکردنی در تضاد با خاطرات وحشیگری باورنکردنی حماس است. طرفداران «فلسطین آزاد» این روایت را نادیده می‌گیرند و با اسرائیلی‌ها نه به‌عنوان قربانی، بلکه به‌عنوان متجاوزان متکبر رفتار می‌کنند که عمدا کودکان فلسطینی را برای ورزش از بین می‌برند. همانطور که در اینجا می دانیم، اما ظاهرا تعداد کمی از افراد دیگر این کار را انجام می دهند، هیچ چیز نمی تواند دور از واقعیت باشد. چند هنرمند - مطمئنا یک گروه متفاوت - آن را دریافت می کنند.

آن‌ها در کنار اسرائیل ایستاده‌اند، از جری ساینفلد، ستاره A-lister و دیوید درایمن ستاره تثبیت شده از Disturbed گرفته تا ستاره پاپ دهه 80، بوی جورج (که به تازگی سالن Menorah Mivtachim Arena در تل آویو را در نوامبر فروخت و نمایش دیگری به آن اضافه کرد)، خواننده/ترانه‌سرا در دهه 2000 (ترانه‌سرا و راک، Boy George برای فولنک). داماد) پیتر هیملمن، و بازیگر/کمدین مایکل راپاپورت. اما اکثر افراد دیگر، خواه از کاهش تعداد طرفداران و درآمد خود می ترسند و یا صرفا مردد هستند که وارد آب های مرگبار درگیری اسرائیل و فلسطین شوند، سکوت کرده اند. با این حال، سکوت چیزی نیست.

یک گزینه غزه ویران شده است و هزاران نفر با نزدیک شدن به زمستان در چادرها غوطه ور هستند. هر مرگ غزه، مانند هر مرگ اسرائیلی، در این درگیری را می توان زیر پای حماس قرار داد. غزه باید از چنگال های مرگبار خود و امتناع از خلع سلاح و کنار گذاشتن کنترل سرزمینی که ویران کرده است رها شود تا امکان بازسازی آن فراهم شود. این همان چیزی است که "فلسطین آزاد" باید به معنای جعل اهانت آمیز باشد که در حال حاضر در صحنه های کنسرت، جشنواره های فیلم و جوایز در حال گسترش است.

افزایش موضعی حملات یهودی ستیزانه علیه یهودیان. آن وقت است که احساس می کنم محیط امنی است برای رفتن دوباره به کنسرت در ایالات متحده یا اروپا - زمانی که درامر زک برایان نیز می تواند تی شرتی با نام های آریل و کفیر بیباس بپوشد که عمدا توسط حماس به قتل رسیده اند، و با سن آنها، چهار و نه ماهگی که به شدت در آغوش گرفته شده است. هند رجب، در جنگی که برای آزاد کردن گروگان‌ها تلاش می‌کرد توسط ارتش اسرائیل کشته شد. آن وقت است که احساس می‌کنم شنیده می‌شوم و شامل آن می‌شوم - زمانی که تماشاگران و اجراکننده با هم شعار می‌دهند، در یک ندای عادلانه برای آزادی و عدالت.

در بهترین راک اند رول که همیشه از آن دفاع کرده است: «فلسطین را آزاد کن... از حماس!» اسپرینگستین و جوآن بائز زمانی که در کنسرت Power to the People هفته گذشته یک دونوازی آکوستیک قدرتمند را از آهنگ نمادین دیلن اجرا کردند، به بهترین نحو بیان کردند. بدتر و برای هر آویزان در سراسر جهان و ما به زنگ آزادی خیره شدیم. وقتی دردمندان و زخم هایشان به غزه ها و اسرائیلی ها اشاره دارد که خیلی از دست داده اند، آن وقت است که

همه می توانند دوباره برنده شدن را شروع کنند.