برای مبارزه با تخریب آب و هوا نیاز به اقدام جمعی آب و هوا دارد

سیل های ناگهانی فاجعه بار در هیمالیا، تخریب آب و هوا در عمل است. این رویداد مرگبار با ذوب شدن یخچال‌های طبیعی - نتیجه مستقیم افزایش دما ناشی از افزایش استفاده جهانی از سوخت‌های فسیلی و سایر انتشارات است.

تصاویر روستاها، خانه ها و مردمی که توسط جریان های قدرتمند آب گل آلود شسته شده اند، وحشتناک است، اما این ویرانی تعجب آور نیست. مدافعان عدالت اقلیمی از نپال و سایر مناطق آسیب‌پذیر سال‌ها در مورد خطراتی که با آن روبرو هستند هشدار می‌دهند. در حالی که این فاجعه خاص بدون هیچ هشدار فوری ناگهانی بود، فروپاشی یخچال های طبیعی بخشی قابل پیش بینی از گرمایش جهانی است.

در حالی که ممکن است وسوسه انگیز باشد که به خود بگوییم ویرانی مشابه هرگز در اینجا اتفاق نخواهد افتاد، سیستم های زمین چنان بی ثبات شده اند که اثرات فاجعه بار آب و هوا اکنون در همه جا امکان پذیر است. در اینجا در ایرلند، سیل‌های مکرر و شدید، خشکسالی، گرما و طوفان فقط یک احتمال نیستند - اکنون یک امر قطعی هستند. با این حال، ما به اندازه کافی برای متوقف کردن تخریب آب و هوا انجام نمی دهیم، و به اندازه کافی جوامع خود را آماده نمی کنیم یا برای کاهش آسیب پذیری ها سرمایه گذاری نمی کنیم.

با کسب قدرت و نفوذ بیشتر شرکت‌های چندملیتی بر دولت‌ها در سراسر جهان، به نظر می‌رسد که سیاست‌گذاران در بسیاری از کشورها قادر به اولویت‌بندی کاهش تدریجی سوخت‌های فسیلی یا پاسخ‌های مبتنی بر جامعه به تهدیدات رو به رشد بی‌ثباتی آب و هوا نیستند. بسیاری از رهبران دولت سرمایه گذاری در امنیت ملی را برای کاهش تهدیدات نظامی درک شده به جای سرمایه گذاری در کاهش تهدیدات آب و هوایی در اولویت قرار می دهند. با این حال، از قضا، تخریب ویرانگر آب و هوا بسیار مطمئن تر از هر گونه تخریب نظامی احتمالی آینده است.

در این دوره جدید از تشدید ناامنی آب و هوایی، ما دیگر نمی توانیم پاسخ های ناکافی دولت را بپذیریم. برای کاهش سرعت تخریب آب و هوا (کاهش آب و هوا) و آماده شدن برای زمان های آشفته پیش رو (سازگاری با آب و هوا) چه کاری می توانیم انجام دهیم؟

ایرلند مسیر خطرناکی را دنبال می‌کند و با گسترش مرکز داده، زیرساخت‌های جدید سوخت‌های فسیلی و نظامی‌سازی، اتکا به سوخت‌های فسیلی را تسریع می‌کند.

شناخت قدرت کنش جمعی ضروری است. اگرچه بسیاری از رهبران سیاسی و شرکت‌های امروزی می‌خواهند که ما در مورد مسائل آب و هوایی احساس ناتوانی کنیم، همه با هم می‌توانیم درگیر باشیم، صحبت کنیم و از تغییر حمایت کنیم. کار مشترک برای هماهنگ کردن اقدام توانمند است - همچنین اضطراب در مورد آینده را کاهش می دهد.

حمایت از یک تعهد جمعی جهانی برای حذف تدریجی سوخت‌های فسیلی همچنان اولویت اصلی است. اگرچه جهان در حال حاضر از هدف 1.5 درجه فراتر رفته است، اما هر کسری از درجه اهمیت دارد، بنابراین سیاست ها و ابتکارات همسو با نوآوری به دور از سوخت های فسیلی برای کاهش شدت تخریب آب و هوا در آینده ضروری است.

سیاست‌های متمرکز بر تقویت جوامع و کاهش آسیب‌پذیری‌های مرتبط با غذا، انرژی و مسکن نیز حیاتی هستند. برای آماده شدن برای اختلالات پیش رو، باید خدمات عمومی را تقویت کنیم و در سازمان‌های مبتنی بر جامعه، ثروت‌سازی جامعه، و تأمین غذا و انرژی محلی مبتنی بر جامعه سرمایه‌گذاری کنیم. به‌جای ادامه سیاست‌هایی که از تأمین نیازهای اساسی شرکت‌ها و خصوصی‌سازی‌شده حمایت می‌کند، باید سازمان‌های تعاونی و جامعه‌محور را ارتقا دهیم تا بازده مالی محلی بماند و در جوامع محلی سرمایه‌گذاری مجدد شود.

متأسفانه، ایرلند مسیر خطرناکی را دنبال می‌کند و با گسترش مرکز داده، زیرساخت‌های جدید سوخت‌های فسیلی و نظامی‌سازی، اتکا به سوخت‌های فسیلی را تسریع می‌کند. سیاست‌های اقلیمی به‌طور نامتناسبی بر سطح فردی تمرکز می‌کنند – اما همانطور که پاتریک برزنیهان در این روزنامه نوشت، تعیین اقدامات اقلیمی به‌عنوان مسئولیت فردی به همان اندازه مضحک است که پیشنهاد می‌کنیم همه می‌توانند به صورت جداگانه خود را برای جنگیدن در جنگ تجهیز کنند.

علاوه بر تعامل مستقیم با نمایندگان سیاسی، ما می توانیم اقدامات عدالت جوی را در سازمان های اجتماعی، کتابخانه های عمومی و سایر فضاهای مدنی خود وارد کنیم.

درعوض، ما باید اقدام جمعی و هماهنگ را برای کاهش بی ثباتی آب و هوا و آماده شدن برای زمان های آشفته پیش رو بسیج کنیم. و ما باید شجاعت داشته باشیم و جسور باشیم.

همانطور که سالی رونی می گوید: "اگر می خواهیم فرزندان امروز آینده ای در این سیاره داشته باشند، نمی توانیم به رنگ آمیزی مطیعانه در خطوط ادامه دهیم."

علاوه بر تعامل مستقیم با نمایندگان سیاسی، می‌توانیم اقدامات عدالت جوی را در سازمان‌های اجتماعی، کتابخانه‌های عمومی و سایر فضاهای مدنی خود وارد کنیم. ما می توانیم طومارهایی را امضا کنیم - مانند طومار حقوق کودکان بر سر پروازها. ما می‌توانیم به جنبش رو به رشد مقاومت در برابر مراکز داده بپیوندیم، به یک معترض وجدان به هوش مصنوعی تبدیل شویم، از منابع فهرست مقاومت در برابر هوش مصنوعی استفاده کنیم و از طرح پیمان سوخت فسیلی حمایت کنیم. ما می‌توانیم به اتحادیه دانشگاه‌های عدالت اقلیمی بپیوندیم، یک مجموعه بین‌المللی که موسسات آموزشی را برای عدالت اقلیمی متحول می‌کند.

همانطور که خودمان را برای نوسانات آب و هوایی فوق‌العاده پیش‌بینی‌شده در طول ال نینو بی‌سابقه 2026-2027 آماده می‌کنیم، می‌توانیم انتظار اختلال، تخریب و مرگ بیشتر مرتبط با آب و هوا را داشته باشیم. برای بزرگ کردن بچه یک روستا لازم است. برای مبارزه با تخریب آب و هوا اقدامات جمعی انجام می دهد.

جنی سی استفنز استاد عدالت اقلیمی در مرکز تحقیقات آب و هوایی ICARUS، گروه جغرافیا در دانشگاه Maynooth، و یکی از اعضای اتحادیه دانشگاه‌های عدالت اقلیمی است.