برای مدتی طولانی، یک فرئوی پیشرو و مستضعف، آماده ادعای اولین پرچم است

پنجشنبه، 3 سپتامبر، 20:10، امتیاز نهایی، داکرز 40، هاکس 72

جمعه، 4 سپتامبر، 19:40، امتیاز نهایی، Cats 107، Blues 74

شنبه، 5 سپتامبر، 15:15، امتیاز نهایی، Swans 141، Lions 88

شنبه، 5 سپتامبر، 7:35 بعد از ظهر، امتیاز نهایی، Crows 90، Bulldogs 68

جمعه، 11 سپتامبر، 20:10، امتیاز نهایی، Dockers 120، Cats 106

شنبه، 12 سپتامبر، 19:35، امتیاز نهایی، Lions 144، Crows 91

جمعه، 18 سپتامبر، 7:40 بعد از ظهر، امتیاز نهایی، سوانز 71، داکرز 83

شنبه، 19 سپتامبر، 17:15، امتیاز نهایی، هاکس 122، لاینز 131

شنبه، 26 سپتامبر، 2:30 بعد از ظهر، بازی شروع نشده است، Dockers در مقابل Lions

فصلی پر از تسلط دو طرفه، Fremantle را در پرتگاه اولین قهرمانی AFL خود قرار داده است. (گتی ایماژ: مایکل ویلسون)

هواداران فوتبال در شکوه متحد می شوند، اما پیوندهای هواداری اغلب در شکست ایجاد می شود.

منصفانه است که بگوییم هواداران فرمنتل از زمان ورود باشگاهشان به AFL بیش از همه آسیب دیده اند. همچنین منصفانه است که بگوییم، در نتیجه، طرفداران Dockers برخی از پرشورترین و فداکارترین در لیگ هستند. به همین دلیل است که چیزی مانند Wharfie Time به جای جذاب، دوست‌داشتنی است. ارتش بنفش چیزی است که باید به آن اعتقاد داشت.

تجربه Fremantle اغلب تجربه ای از مبارزه بوده است. مبارزه با برادر بزرگتر آبی و زرد. مبارزه با ظلم دوری در لیگی که در آن سوی قاره قرار دارد. مبارزه با سنگینی تاریخ خود.

لنگر گاهی اوقات کمتر موتیفی از نام آنهاست و در عوض وزنه ای است که انتظارات آنها را به هم متصل می کند.

اما امسال همه چیز متفاوت به نظر می رسد. امسال فریمانتل از جلو رهبری کرده است، اغلب بدون اینکه به عقب نگاه کند.

حتی وقتی بسته برای Dockers آمد، آنها تحت فشار جمع نشدند. در عوض، آنها خم شدند و به نوعی بهتر شدند.

جاستین لانگمویر، مربی فریمانتل هفته گذشته توضیح داد: "روش پیروزی در مسابقات برتر، بردن بازی های فوتی است، و شما با بردن لحظات بیشتری نسبت به حریفان، در بازی های فوتی پیروز می شوید."

"بنابراین همه ما می دانیم چه چیزی در خط است، اما فقط باید مطمئن شویم که در هر لحظه بهترین کار را انجام می دهیم و لحظه بعد مهمترین لحظه است."

داکرها انعطاف‌پذیری را نشان دادند که اغلب فقط به بهترین تیم‌ها وابسته است. آن را نیز به هویت طرف خود پخته شده است.

Fremantle فقط با چنگال‌های پرطرفدار پر نمی‌شوند. Dockers همچنین پر از بازیکنانی است که توسط دیگران نادیده گرفته شده و دور انداخته شده اند. تقریبا نیمی از تیم‌هایی که روز شنبه تمام می‌شوند در آن دسته‌بندی‌ها قرار می‌گیرند، با چند نفر تازه‌کار برای بوت کردن. اگر این بازیکنان در اولین مردودی تسلیم شده بودند، در لیگ نبودند.

مهم تر از آن، فریمانتل بدون بسیاری از این نام ها در رقص بزرگ حضور نخواهد داشت.

اگر طرفداری و طرفداری فرامانتل تا حدی غیر متعارف باشد، موفقیت او در زمین چیزی جز این نیست. مانند بسیاری از تیم های موفق سال های گذشته، آنها بر روی یک پایگاه دفاعی مستحکم ساخته شده اند، با قدرت ستاره ای کافی برای درخشیدن در صورت نیاز. مانند بسیاری از تیم های بزرگ، آنها بیشتر از مجموع اجزای خود هستند.

مانند بسیاری از تیم‌های بزرگ، آن‌ها بهترین بازی خود را در زمانی که مهم‌تر است، بازی می‌کنند. هفته گذشته، فرمنتل بهترین فصل فصل خود را برای رسیدن به فینال بزرگ گرد هم آورد.

کاپیتان الکس پیرس بلافاصله پس از پیروزی هفته گذشته گفت: "ما بهترین بازی خود را در کوارتر آخر بازی کردیم، زمانی که همه چیز بر علیه ما بود... من به همه افتخار می کنم."

سیزده سال پس از اولین فینال بزرگ، Dockers در نهایت به نظر می رسد آماده شکستن خشکسالی برتر خود هستند. در راه آنها تیمی وجود دارد که تنها بازیکن باقیمانده فرمانتله از آن باخت سال 2013 را نشان می دهد: لاچی نیل.

الکس پیرس (سمت راست) نقش اصلی یک واحد دفاعی قدرتمند برای Fremantle است. (تصویر AAP/ریچارد وین رایت)

اغلب رهبران یک طرف هویت و سبک یک طرف را دیکته می کنند.

خط دفاعی فرامنتل با هدایت کاپیتان و الکس پیرس کاملا استرالیایی، ممکن است به اندازه سایر واحدهای دفاعی در سراسر لیگ پر ستاره نباشد، اما به همان اندازه قوی است. آنها در هر چهار محل تقلا می کنند، هیاهو می کنند و می جنگند. به طور منظم در طول سال، تیم‌ها از بین می‌رفتند زیرا Dockers قوی بودند.

داکرز بهترین دفاع لیگ را در تمام جنبه های بازی داشته است. برخی از خطوط پشتی سر خود را با شروع جزر و مد می اندازند - نه فریمانتل.

Fremantle در دفاع قبل از شروع خطر عالی است. خط هافبک این تیم سخت کار می کند تا مانع از خروج تمیز از توقف ها و رقابت های اطراف زمین شود. اگرچه داکرها بهترین دیفرانسیل فاصله یا توانایی برای بردن توپ های زمینی در قوس میانی را ندارند، اما در جلوگیری از گلزنی تیم های حریف از این منابع استثنایی هستند.

هنگامی که آنها مالکیت توپ را در نیمه جلوی خود از دست می دهند، داکرها مشتاق هستند تا توپ را در دستان خود بگیرند. آنها بهترین تیم لیگ در کسب توپ در یک سوم میانی زمین هستند.

اگر توپ در 50 خط دفاعی آنها قرار گیرد، هیچ تیمی در دفع مهاجمان حریف بهتر نیست. خسیس در مورد نحوه دفاع فرمنتل دست کم گرفته شده است. این بزرگترین دلیل زنده بودن داکرها در فصل 2026 است.

هنگامی که آنها توپ را پس می گیرند، می توانند جت ها را روشن کنند و طرف های مخالف را از بین ببرند.

بازیکنانی مانند لوک جکسون (چپ) و شای بولتون (راست) اطمینان می‌دهند که فرمانتل می‌تواند تیم‌ها را در تهاجمی و همچنین دفاعی شکست دهد. (تصویر AAP/ریچارد وین رایت)

تعداد کمی از هواداران برای دفاع قوی به سمت پای خود می آیند. این عمل در انتهای دیگر است که هیپنوتیزم می کند.

علیرغم DNA دفاعی، فرئو برای سلاح های خود کم نیست. آنها به لطف تعداد زیادی از بازیکنان خلاق، دفاع را به حمله به حمله تبدیل می کنند.

Fremantle می‌تواند نمایشی مانند تعداد کمی از افراد دیگر را در زمانی که همه چیز در حال شلیک است به نمایش بگذارد، با داشتن توانایی جمع کردن گل پس از گل روی صفحه امتیاز. در حالی که دفاع آنها اغلب دست کم گرفته می شود، حمله آنها چیزی جز این نیست.

تعداد کمی از بازیکنان نسبت به شای بولتون نکات برجسته‌تری را خلق می‌کنند، با برنده سابق نشان سال که به طور معمول طرفداران بنفش را از لبه صندلی‌های خود دور می‌کند. با این حال بولتون تنها نیست.

طرف Dockers مملو از بازیکنانی است که به خوبی از توپ استفاده می کنند.

مورفی رید به سرعت خود را به عنوان یک خط شکن هجومی تثبیت کرد، در حالی که کالب سرونگ، جردن کلارک و کوری واگنر به راحتی جایگاه خود را به دست می آورند.

لوک جکسون همچنین به عنوان تواناترین راک در سطح زمین در لیگ یک چالش برای هر حریفی است. جکسون در این سال بیشترین امتیاز را در بین سایر بازی‌ها دارد.

داکرها اغلب در خطوط مستقیم حمله می کنند و از بلندترین چوب لیگ به نفع خود استفاده می کنند.

اما وقتی طرف‌هایی مانند سیدنی این راه‌ها را از بین می‌برند، Fremantle از تغییر زوایای حمله دوری نمی‌کند و به صورت جانبی نیز نگاه می‌کند.

این توانایی برای برنده شدن در مسابقات هوایی یک مزیت دیگر دارد. این تمایل دارد که بازیکنان حریف را تشویق کند که بیشتر از آنچه باید پرواز کنند، و باعث می‌شود که تعداد Fremantle در سطح زمین بیشتر شود. این اجازه می دهد تا فضای بیشتری را برای باند زمینی کار کنند.

رو به جلو، Dockers می تواند شما را از هر طریقی شکست دهد. افرادی مانند Hye Amiss، Patrick Voss و Josh Treacy می توانند کلک ها را بگیرند و آنها را به امتیازهای مطمئن تبدیل کنند. در سطح زمین، مایکل فردریک، آیزایا دادلی و شای بولتون مرتبا به اسکوربورد ضربه می زنند و ترس را به دل مدافعان کوچک حریف می اندازند.

مردان بزرگ آنها عاشق بمب از بالای قوس هستند، اما فرئو تمایلی به گلزنی زیاد از بیرون ندارند. این باعث می‌شود که قهرمان‌های نهایی اولیه هیدن یانگ بیش از پیش قابل توجه باشد.

شاید بزرگترین نقطه قوت فرمنتل یکنواختی آنها در سراسر صفحه باشد. در مقابل هاثورن فقط ستارگانی مانند بولتون و لوک جکسون نبودند که دیر ایستادند، بلکه بازیکنانی مانند جاد مک وی و فردریک نیز ایستادند. واضح است که به این تیم اعتقاد و تعهد برای یک هدف واحد وجود دارد.

لاچی نیل (مرکز) و شیرهای بریزبن بین Fremantle و اولین نخست‌وزیر آن ایستاده‌اند. (گتی ایماژ: کوین رونی)

اگرچه Fremantle بهترین تیم در طول سال بوده است، اما در اوج قدرت خود در میانه فصل به فینال بزرگ نمی آید. داکرز در سه فینال خود تاکنون تنها سه کوارتر پیروز شده است - شاهکاری که هیچ تیم دیگری قبلا به آن دست نیافته است.

داکرها در اواخر سالی که توپ در مقابل تیم های خوب به عرشه برخورد کرد، با مشکل مواجه شده اند و برخی از بهترین هافبک ها بر واحد هافبک هجومی آنها غلبه کرده اند. اینها ممکن است مسائل جزئی به نظر برسند، اما برای پیروزی در یک فینال بزرگ مقابل دو بار مدافع عنوان قهرمانی، همه چیز باید درست باشد.

اما شیرها طرفی هستند که داکرها در طول سال بر آن ها پیروز شده اند. در دور 12، داکرز در یکی از تاثیرگذارترین بردهای خود در سال به برد 25 امتیازی دست یافت. داکرها تسلط شیرها را جذب کردند و در عین حال از برتری آنها در نبرد نشانه گذاری جلوگیری کردند. Fremantle راهی برای نفوذ به تمام خط دفاع زمینی شیرها، به دست آورد و 52 امتیاز از نیمه دفاعی آنها به دست آورد.

اما این یک تیم بریزبن نیز بود که لانگمویر اذعان داشت که در بهترین حالت خود به بازی نمی‌آمد.

Fremantle در تنها دیدار دو طرف در فصل خانگی و خارج از خانه امسال از بریزبن برتری پیدا کرد. (گتی ایماژ: راسل فریمن)

او گفت: "احساس می‌کردیم که فرصت‌هایی در آنجا وجود دارد. می‌دانید، فاجس [کریس فاگان مربی شیرها] به اینجا می‌آمد و می‌گفت که آنها در بهترین فرم نیستند."

من فقط نمی‌خواهم با آن بی‌احترامی کنم، زیرا آنها در سه فینال بزرگ گذشته حضور داشتند.»

لانگمویر و فاگان هر دو می‌دانند که در ماه می، مقام‌های برتر کسب نمی‌شوند. شیرهای فصل اولیه با تیمی که فریمانتل باید در فینال بزرگ شکست دهد بسیار متفاوت است.

اما در غرب این امید وجود دارد که نتیجه یکسان باشد و خشکسالی سه دهه داکرز به پایان برسد.