برای نخستین‌بار دارویی با قابلیت درمان عملکردی هپاتیت B تأیید شد
سازمان غذا و داروی آمریکا داروی جدیدی برای هپاتیت B تأیید کرده است که می‌تواند برخی بیماران را از مصرف مادام‌العمر داروهای ضدویروسی بی‌نیاز کند.
سازمان غذا و داروی آمریکا داروی جدیدی برای هپاتیت B تأیید کرده است که می‌تواند برخی بیماران را از مصرف مادام‌العمر داروهای ضدویروسی بی‌نیاز کند.
برای میلیون‌ها نفر از مبتلایان به هپاتیت B مزمن، درمان به معنای مصرف طولانی‌مدت داروهای ضدویروسی است؛ داروهایی که می‌توانند فعالیت ویروس را مهار کنند، اما معمولاً آن را به‌طور کامل از بدن از بین نمی‌برند. اکنون تأیید دارویی جدید در آمریکا، امید به کنترل پایدار بیماری بدون نیاز به مصرف همیشگی دارو را افزایش داده است.
به‌گزارش نیواطلس ، داروی تزریقی هیبساگو (Hibsago) با ماده‌ی مؤثره‌ی بپیرویرسن، در ۲۰ اکتبر ۲۰۲۶ برای درمان گروه مشخصی از بزرگسالان مبتلا به هپاتیت B مزمن تأیید شد. نتایج کارآزمایی‌های بالینی نشان می‌دهد که تقریباً یک نفر از هر پنج بیمار دریافت‌کننده‌ی دارو توانسته است پس از قطع درمان‌های ضدویروسی، بیماری را برای دست‌کم شش ماه تحت کنترل نگه دارد.
هپاتیت B نوعی عفونت ویروسی است که کبد را درگیر می‌کند و در صورت مزمن‌شدن، می‌تواند به سیروز یا نارسایی کبد و سرطان کبد منجر شود. این بیماری بیش از ۲۵۰ میلیون نفر را در جهان تحت‌تأثیر قرار داده و سالانه جان بیش از یک میلیون نفر را می‌گیرد.
داروهای ضدویروسی فعلی می‌توانند تکثیر ویروس هپاتیت B را مهار کنند، اما بسیاری از بیماران برای جلوگیری از فعال‌شدن دوباره‌ی عفونت ناچارند سال‌ها یا حتی تا پایان عمر به مصرف دارو ادامه دهند.
در آزمایش‌های بالینی، ۱۹ درصد از دریافت‌کنندگان داروی جدید توانستند دست‌کم شش ماه پس از قطع تمام درمان‌ها، عفونت را بدون مصرف دارو تحت کنترل نگه دارند
تفاوت مهم هیبساگو با درمان‌های رایج، فراهم‌کردن امکان دستیابی به «درمان عملکردی» است. در این وضعیت، پس از قطع داروها، DNA ویروس در خون قابل‌شناسایی نیست و پروتئین سطحی ویروس موسوم به HBsAg نیز برای دست‌کم ۲۴ هفته در آزمایش‌ها شناسایی نمی‌شود.
البته درمان عملکردی به معنای ریشه‌کن‌شدن کامل ویروس از بدن نیست؛ بلکه نشان می‌دهد عفونت بدون نیاز به مصرف مداوم دارو تحت کنترل باقی مانده است.
تأیید هیبساگو براساس نتایج دو کارآزمایی بالینی فاز سوم موسوم به B-Well انجام شده است. براساس داده‌های منتشرشده، ۲۴ درصد از بیماران دریافت‌کننده‌ی دارو شرایط لازم برای قطع درمان‌های ضدویروسی قبلی خود را به دست آوردند؛ درحالی‌که هیچ‌یک از دریافت‌کنندگان دارونما واجد این شرایط نشدند.
همچنین، ۱۹ درصد از دریافت‌کنندگان هیبساگو، ۲۴ هفته پس از قطع تمام درمان‌ها همچنان ویروس را تحت کنترل داشتند و پروتئین HBsAg در خون آن‌ها قابل‌شناسایی نبود. در گروه دریافت‌کننده‌ی دارونما، هیچ بیماری به این نتیجه نرسید.
هیبساگو نخستین داروی تأییدشده از گروه الیگونوکلئوتیدهای آنتی‌سنس برای هپاتیت B مزمن است. این دارو با هدف قراردادن RNA پیام‌رسان ویروس، تولید برخی پروتئین‌های ویروسی را کاهش می‌دهد و به سیستم ایمنی فرصت می‌دهد کنترل بهتری بر عفونت پیدا کند.
دوره‌ی تزریق هیبساگو تا ۲۴ هفته ادامه دارد و دارو باید همراه با درمان ضدویروسی موجود مصرف شود. بیمار همچنین باید دست‌کم ۲۴ هفته پس از آخرین تزریق، مصرف داروی قبلی خود را ادامه دهد. تنها پس از آن، در صورت مناسب‌بودن نتایج آزمایش‌ها، امکان قطع درمان وجود دارد.
هیبساگو درحال‌حاضر فقط برای گروه مشخصی از بزرگسالان مبتلا به هپاتیت B مزمن تأیید شده است. بیماران باید به سیروز کبدی مبتلا نباشند، دست‌کم شش ماه درمان ضدویروسی دریافت کرده باشند، میزان DNA ویروس در خونشان مهار شده باشد و سطح پروتئین HBsAg آن‌ها از ۳۰۰۰ واحد بین‌المللی در میلی‌لیتر بیشتر نباشد.
هیبساگو درمان قطعی هپاتیت B نیست و فقط برای گروه مشخصی از بیماران تجویز می‌شود، اما می‌تواند گامی مهم در درمان این بیماری مزمن باشد
داروی جدید همچنین خطراتی دارد که نباید نادیده گرفته شوند. سازمان غذا و داروی آمریکا درباره‌ی احتمال آسیب جدی کبدی، کاهش پلاکت‌های خون و افزایش خطر خون‌ریزی هشدار داده است. اختلال عملکرد کلیه و واکنش‌های التهابی شدید نیز از دیگر خطرات احتمالی هستند؛ بنابراین درمان باید زیر نظر پزشک و با آزمایش‌های منظم انجام شود.
تونی وود، مدیر ارشد علمی شرکت داروسازی GSK، سازنده‌ی هیبساگو، می‌گوید داروی جدید برای نخستین‌بار این امکان را فراهم می‌کند که برخی بیماران پس از یک دوره‌ی درمانی شش‌ماهه، به کنترل پایدار بیماری بدون مصرف همیشگی دارو دست یابند.
با اینکه درمان جدید برای همه‌ی بیماران مؤثر نیست، نتایج آن پیشرفتی در مقابله با هپاتیت B مزمن محسوب می‌شود. موفقیت در حدود ۱۹ درصد از بیماران نشان می‌دهد که کنترل طولانی‌مدت بیماری پس از قطع دارو امکان‌پذیر است؛ هدفی که دستیابی به آن با درمان‌های رایج بسیار دشوار بوده است.