برای کنترل قند خون شاید بهتر است به همراه دیگران غذا بخورید

پژوهش تازه نشان می‌دهد تنهایی هنگام صرف غذا می‌تواند با افزایش بیشتر قند خون و بازگشت کندتر آن به سطح عادی همراه باشد.

بیشتر توصیه‌هایی که درباره‌ی کنترل قند خون می‌شنویم، روی نوع غذا، مقدار کربوهیدرات یا زمان خوردن تمرکز دارند. اما پژوهشی تازه نشان می‌دهد عامل دیگری هم ممکن است در این میان نقش داشته باشد: اینکه هنگام غذا خوردن تنها هستیم یا فردی نزدیک کنارمان حضور دارد.

در مطالعه‌ جدید، پژوهشگران از ۱۰۸ نفر خواستند حدود ۱۰۰ گرم نان سفید گندمی مصرف کنند. سپس تغییرات قند خون آن‌ها را در طول دو ساعت بعد بررسی کردند. هر فرد این آزمایش را در دو وضعیت تجربه کرد: یک بار به‌تنهایی و بار دیگر در حضور فردی نزدیک و صمیمی.

به گزارش ساینس‌آلرت ، نتایج نشان داد وقتی شرکت‌کنندگان در کنار فردی آشنا غذا می‌خوردند، افزایش قند خون آن‌ها کمتر بود و سطح قند خون نیز سریع‌تر به مقدار اولیه بازمی‌گشت. به‌گفته‌ی پژوهشگران، این تفاوت نشان می‌دهد تنظیم قند خون فقط به نوع و مقدار غذایی که می‌خوریم وابسته نیست و محیط اجتماعی نیز می‌تواند در آن نقش داشته باشد.

حضور فرد نزدیک هنگام غذا خوردن می‌تواند باعث شود قند خون پس از وعده‌ی غذایی کمتر افزایش پیدا کند

پژوهشگران یافته‌های خود را نمونه‌ای از مفهومی به نام «فیزیولوژی اجتماعی» می‌دانند که می‌گوید بدن انسان به‌صورت کاملاً مستقل عمل نمی‌کند و حضور دیگران می‌تواند مستقیماً بر بعضی فرایندهای زیستی اثر بگذارد. به بیان ساده، بدن ما ممکن است در کنار افراد مورداعتماد، برای حفظ تعادل داخلی انرژی کمتری مصرف کند.

برای بررسی این موضوع که آیا حضور فرد نزدیک فقط به تنظیم قند خون محدود می‌شود یا نه، تیم پژوهشی آزمایش‌های دیگری نیز انجام داد. در یکی از آن‌ها، ۱۱۶ نفر در معرض سرما قرار گرفتند. زمانی که همراه آن‌ها در نزدیکی‌شان حضور داشت، بدن بهتر می‌توانست دمای خود را تنظیم کند. این اثر وقتی دو نفر تماس فیزیکی داشتند بیشتر بود، اما حتی بدون تماس نیز مزیت‌هایی دیده شد.

در مجموعه آزمایش دیگری، ۱۱۵ بزرگسال و ۵۶ جفت مادر و نوزاد در موقعیتی استرس‌زا قرار گرفتند. وقتی فرد دیگری در کنار شرکت‌کننده حضور داشت، واکنش فیزیولوژیک به استرس ضعیف‌تر بود. همچنین بدن پس از پایان موقعیت استرس‌زا سریع‌تر به حالت عادی بازمی‌گشت. این نتایج نشان می‌دهند حضور فردی نزدیک، حتی بدون لمس‌کردن، ممکن است به تنظیم بهتر برخی فرایندهای بدن کمک کند.

پژوهش‌های قبلی روی حیوانات نیز نشان داده‌اند انزوای اجتماعی می‌تواند روی متابولیسم اثر بگذارد. برای مثال، در موش‌ها، انزوا با اختلال در پیام‌رسانی انسولین و کاهش عملکرد متابولیکی ارتباط داشته و می‌تواند خطر چاقی را افزایش دهد.

در انسان نیز مطالعات جمعیتی نشان داده‌اند تنهایی با کنترل ضعیف‌تر قند خون و افزایش احتمال ابتلا به دیابت نوع ۲ ارتباط دارد. بااین‌حال، پژوهش جدید نکته‌ی متفاوتی را بررسی کرده است. بیشتر مطالعات قبلی روی آسیب‌های انزوای اجتماعی تمرکز داشتند، اما این مطالعه تلاش کرده مزیت مستقیم حضور دیگران را اندازه‌گیری کند.

هنوز مشخص نیست این تغییرات کوتاه‌مدت در قند خون، تنظیم دما و پاسخ به استرس در بلندمدت چه اثری بر سلامت دارند. بااین‌حال، نتایج با مجموعه بزرگی از شواهد قبلی هم‌خوانی دارند که نشان می‌دهند روابط اجتماعی قوی‌تر معمولاً با سلامت بهتر، شادی بیشتر و طول عمر بالاتر همراه هستند.

انزوای اجتماعی در پژوهش‌های مختلف با اختلالات متابولیکی، بیماری‌های قلبی‌عروقی، کندترشدن ترمیم زخم، خواب ضعیف‌تر و افزایش خطر مرگ ارتباط داشته است. مطالعات بلندمدت درباره‌ی سلامت و شادی نیز بارها نشان داده‌اند روابط نزدیک از عوامل مهم مرتبط با کیفیت زندگی هستند.

حضور همراه صمیمی به تنظیم بهتر دمای بدن و کاهش واکنش به استرس هم کمک کرد

یافته‌ی تازه نشان می‌دهد حضور فردی صمیمی ممکن است حتی در موقعیت‌های روزمره، مانند غذا خوردن، مواجهه با سرما یا تجربه‌ی استرس، بر نحوه‌ی واکنش بدن اثر بگذارد.

البته نتایج به این معنا نیست که غذاخوردن به‌تنهایی مستقیماً باعث دیابت یا بیماری می‌شود. مطالعه فقط نشان می‌دهد در شرایط آزمایشگاهی، حضور همراه نزدیک با پاسخ متابولیکی بهتر همراه بوده است. بنابراین فعلاً نمی‌توان از این پژوهش نسخه‌ی درمانی یا توصیه‌ی پزشکی مشخصی استخراج کرد؛ اما یافته‌ها نشان می‌دهند سلامت انسان فقط به غذا، خواب و ورزش وابسته نیست و کیفیت روابط اجتماعی نیز می‌تواند بخشی از معادله باشد.

پژوهش در ژورنال Science Advances منتشر شده است.