برخی از بیماران مبتلا به سرطان رکتوم ممکن است بتوانند از جراحی، شیمی درمانی و پرتو درمانی صرف نظر کنند.

—سباستین کاولیتزکی/کتابخانه عکس علمی—گتی ایماژ

درمان‌های مبتنی بر ایمنی برای سرطان به بزرگترین پیشرفت جدید در مقابله با تومورها تبدیل شده‌اند و آخرین تأییدیه می‌تواند تفاوت بزرگی برای برخی از افراد مبتلا به سرطان رکتوم ایجاد کند.

در 19 اکتبر، سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) داروی دوستارلیماب (نام تجاری: Jemperli) را برای درمان نوع خاصی از سرطان رکتوم به نام سرطان ناپایدار ریزماهواره بالا (MSI-H)/ترمیم عدم تطابق تأیید کرد. این سرطان به دلیل تجمع جهش های ژنتیکی خاصی ایجاد می شود که از ترمیم آسیب DNA سلول های رکتوم جلوگیری می کند و 5 تا 10 درصد از سرطان های رکتوم را تشکیل می دهد.

در مطالعه‌ای روی 154 فرد مبتلا به این نوع سرطان رکتوم که با دوستارلیماب درمان شده‌اند، 68 درصد پاسخ بالینی کاملی در یک سال داشتند که به این معنی بود که پزشکان نمی‌توانستند شواهدی از وجود تومورها در تصویربرداری یا روش‌های دیگر برای ردیابی تومورها ببینند. در این مطالعه که سازنده دارو، GSK، به FDA ارسال کرد، افراد 9 تزریق از این دارو را دریافت کردند: هر سه هفته یک بار به مدت شش ماه.

دکتر آندریا سرچک، سرپرست بخش سرطان کولورکتال در مرکز سرطان مموریال اسلون کترینگ و محقق اصلی این مطالعه، می گوید: «آنها نه تنها به پاسخ کامل بالینی رسیدند، بلکه آن را برای یک سال حفظ کردند. (برخی از اولین بیماران حتی برای مدت طولانی تری بدون تومور باقی می مانند.) "این واقعا نشان می دهد که پاسخ بادوام و واقعی است."

Dostarlimab یک مهارکننده ایست بازرسی است، به این معنی که ترمزهایی را آزاد می کند که سیستم ایمنی را از شناسایی و حمله به تومورها باز می دارد. این دارو به سلول‌های ایمنی اجازه می‌دهد تا سرطان را از بین ببرند و آن را به سلاحی قدرتمند برای جستجوی سلول‌های سرطانی بدون توجه به اینکه کجا پخش می‌شوند یا پنهان می‌شوند، تبدیل می‌کند.

دکتر لوئیس دیاز، سرپرست انکولوژی تومور جامد در Memorial Sloan Kettering و یکی از محققین کارآزمایی، می‌گوید: «ما با یک ایمونوتراپی ساده که تومور را ذوب می‌کند، کاملا از مراقبت استاندارد عبور کرده‌ایم.

مزایای اجتناب از درمان استاندارد سرطان رکتوم

درمان استاندارد سرطان رکتوم شامل شیمی‌درمانی، پرتودرمانی و جراحی برای برداشتن رکتوم است که بیماران باید تا آخر عمر از کیسه‌های کولوستومی استفاده کنند. تایید دوستارلیماب به این معنی است که تعداد بیشتری از بیمارانی که تومورهایشان دارای جهش‌های خاص هستند، می‌توانند از این درمان‌های تهاجمی به‌کلی اجتناب کنند. دیاز می‌گوید: «ما بیمارانی داریم که توانایی بچه‌دار شدن را از دست داده‌اند، زیرا این درمان جایگزین شیمی‌درمانی، پرتودرمانی و جراحی‌های تغییر دهنده زندگی در یک حرکت می‌شود.» "این یک معامله بزرگ است."

کلی اسپیل یکی از آنهاست. اسپیل که در سال 2020 و زمانی که 29 ساله بود، مدت کوتاهی پس از تولد اولین نوزادش تشخیص داده شد، نزدیک به نه ماه تلاش کرد تا بفهمد چرا همچنان یبوست دارد و ترشحات خونی در توالت مشاهده می کند. از آنجایی که او به تازگی زایمان کرده بود، پزشکان ابتدا این علائم را به بارداری او و زمانی که بعد از زایمان ادامه یافت، به هموروئید داخلی نسبت دادند. تا زمانی که یک پزشک دستور کولونوسکوپی را داد که تومور پیدا کردند.

اسپیل می گوید: "دکتر به من گفت که مرحله سوم سرطان روده بزرگ است و برنامه درمانی شامل شیمی درمانی، پرتودرمانی و جراحی خواهد بود. و دیگر هرگز نوزاد دیگری را حمل نخواهم کرد و به احتمال زیاد تا آخر عمر کیسه کولوستومی خواهم داشت." "تا زمانی که این جمله را شنیدم که قرار نیست بچه دیگری به دنیا بیاورم واقعی به نظر نمی رسید. فورا دیگر به خودم فکر نکردم و شروع کردم به فکر کردن به شوهرم و معنای آن برای پسرم. ما تازه زندگی مشترکمان را شروع کرده بودیم و قرار بود همه این بچه ها را داشته باشیم."

ساشا راث همچنین زمانی که در سال 2019 پس از مشاهده خون در مدفوع خود به سرطان رکتوم تشخیص داده شد، با اخبار ویرانگری مواجه شد. او که ساکن واشنگتن دی سی بود، دوستی با تشخیص مشابه داشت که شیمی درمانی، پرتودرمانی و جراحی دریافت کرده بود و جراح خود را در Memorial Sloan Kettering توصیه کرد. راث تصور کرد که از همان استراتژی پیروی خواهد کرد، اما متوجه شد که سرطان مرحله سوم دارد و کاندیدای مناسبی برای جراحی نیست، زیرا تومور در پایین روده راست روده قرار داشت. تومور او همچنین دارای جهش هایی بود که نشان می داد به شیمی درمانی به خوبی پاسخ نمی دهد.

او می‌گوید: «این یک ضربه مضاعف بود که مرا به زمین انداخت. اما جراح او را به سرچک معرفی کرد که منتظر بود از FDA درباره شروع آزمایش ایمونوتراپی برای بیمارانی مانند راث بشنود. آنها به من گفتند که من اولین بیمار در این مطالعه خواهم بود و شواهد علمی مبنی بر کارآمد بودن آن وجود نداشت. با این حال، راث می خواست تلاش کند. او موافقت کرد که اولین بیمار مموریال اسلون کترینگ در این مطالعه شود و سپس دو ماه منتظر بود تا FDA چراغ سبز آزمایش را بدهد تا بتواند دارو را شروع کند.

او می‌گوید: «من دائما با اسلون کترینگ تماس می‌گرفتم تا ببینم آیا FDA [مطالعه] را تأیید کرده است یا خیر». دومین باری که FDA مهر تایید خود را داد، تیم دکتر سرچک مرا به نیویورک فراخواند تا دور اول درمان را کمتر از یک هفته بعد شروع کنم.

اندکی پس از آن، در اولین قرار ملاقات اسپیل در مموریال اسلون کترینگ برای بحث در مورد شیمی درمانی، او متوجه شد که جهش های روی تومور او را به کاندیدای خوبی برای مطالعه ای تبدیل کرده است که تازه شروع کرده بودند. فقط سه بیمار قبل از او ثبت نام کرده بودند (از جمله راث)، بنابراین هیچ اطلاعاتی در مورد اینکه آیا واقعا سرطان او را درمان می کند یا خیر وجود نداشت. اسپیل که در قرار ملاقات با مادرش بود، به این نتیجه رسید که با پیوستن به دادگاه چیزی برای از دست دادن ندارد. اسپیل به یاد می آورد که مادرش گفته بود: «اگر خوب پیش نرود، می توانیم به گزینه A برگردیم.

اسپیل با تزریق دوم خود احساس کرد که تومور در حال کوچک شدن است زیرا دیگر یبوست عمده ندارد. در انفوزیون چهارم، اسکن ها نشان داد که تومور 50 درصد کوچک شده است. این مطالعه در ابتدا از بیماران خواست تا در صورت نیاز پس از شش ماه استفاده از داروی دوستارلیماب، شیمی درمانی، پرتودرمانی و جراحی را دریافت کنند. اما یک پرستار پس از آن قرار، مادر اسپیل را کنار کشید تا به او بگوید که سه بیمار اول در این مطالعه نیازی به درمان اضافی ندارند زیرا تومورهای آنها ناپدید شده است.

پس از نتایج راث، مطالعه مورد بازنگری قرار گرفت تا شیمی درمانی، پرتودرمانی و جراحی را تنها در صورت نیاز به گزینه ای تبدیل کند: اگر تومورها از بین نرفتند. او می‌گوید: «این تضمینی نبود که اسپیل نتایج مشابهی با بیماران اول داشته باشد، اما «این به من امید داد و تمام چیزی که می‌توانستم به آن فکر کنم این بود که شاید بتوانم یک بچه دیگر داشته باشم».

پس از تمام تزریق های دوستارلیماب، اسپیل نیز دیگر هیچ توموری نداشت و عاری از سرطان اعلام شد. پزشکان او به او توصیه کردند که دو سال صبر کند تا دوباره باردار شود تا مطمئن شود سرطان عود نمی کند. پس از ترخیص، باردار شد و در سال 2023 یک دختر به دنیا آورد و بعدا در سال 2025 یک پسر به دنیا آورد. او می گوید: «من اکنون پنج سال بدون سرطان هستم و سپتامبر گذشته چکمه را از یادبود اسلون کترینگ گرفتم، به این معنی که دیگر نیازی به پیگیری با انکولوژیست هایش در آنجا ندارد. او اکنون هر دو سال یک بار برای انجام کولونوسکوپی به پزشک مراقبت های اولیه مراجعه می کند.

اسپیل می گوید: «من زیبایی را در همه چیز در زندگی می بینم.

آنچه در آینده برای dotarlimab پیش می آید

به نظر می رسد نه تنها ایمونوتراپی در درمان این سرطان های رکتوم به خوبی کار می کند، بلکه عوارض جانبی نسبتا کمی نیز دارد. حدود 20 درصد از افرادی که در این مطالعه شرکت کردند، خستگی، بثورات پوستی، اسهال و خارش غیرقابل کنترل را گزارش کردند. راث که در دوران قرنطینه کووید دمنوش های خود را دریافت کرد، برای معالجه خود از دی سی رانندگی کرد و توانست در یک روز این سفر را انجام دهد. او می‌گوید: «این فقط نشان می‌دهد که شما واقعا می‌توانید کارهایی را که می‌خواهید انجام دهید. من بعد از [درمان] احساس خستگی یا بیماری نکردم، و هرگز زمانی نبود که در خانه در حال بهبودی باشم».

"من مادر و پدرم را تماشا کردم که تحت شیمی درمانی و پرتو درمانی استاندارد قرار می گرفتند و پیش بینی می کردم که درمان من مانند آن باشد. هیچ چیز شبیه به آن نبود."

سرک می‌گوید نتایج به یک مدل بالقوه جدید برای مدیریت برخی سرطان‌های رکتوم اشاره دارد که ممکن است شامل تکیه بر ایمونوتراپی مانند دوستارلیماب و نظارت دقیق‌تر بیماران قبل از روی آوردن خودکار به شیمی‌درمانی، پرتودرمانی یا جراحی باشد. برخی از بیماران حاضر در کارآزمایی که تحت درمان با دوستارلیماب قرار گرفتند، پس از اتمام انفوزیون تحت عمل جراحی قرار گرفتند، در صورتی که پزشکان هنوز احساس می‌کردند ممکن است تومورهایی باقی مانده باشد. سرچک می‌گوید در میان آنها، علی‌رغم شک پزشکان، 80 درصد شواهدی از وجود تومور در نمونه‌های خود نداشتند.

Dostarlimab قبلا برای درمان سرطان‌های آندومتر با همان جهش‌ها تأیید شده است و برای هر دوز 10000 تا 12000 دلار هزینه دارد، اگرچه GSK یک برنامه پس‌انداز تولیدکننده برای پوشش این هزینه برای برخی بیماران دارد.

او می‌گوید: «ما هنوز اطلاعات زیادی در مورد معنای پاسخ بالینی کامل داریم، و با ایمونوتراپی، این ممکن است به معنای رویکرد فردی بیمار محورتر باشد که مستلزم زمان بیشتری برای پاسخگویی سیستم ایمنی به ایمونوتراپی و آموزش برای حمله به سرطان باشد. "اگر به نظر می رسد که تومور پاسخ می دهد، باید با تکنیک های بهتر به آن زمان بیشتری بدهیم تا مشخص شود که آیا تومور واقعا از بین رفته است یا خیر."

سرچک و تیم او در حال مطالعه بهترین راه‌ها برای نظارت بر واکنش تومورها به دوستارلیماب با بررسی تکه‌هایی از اطلاعات ژنتیکی هستند که تومورها در خون می‌ریزند، یا تصویربرداری پیشرفته‌تر برای ثبت دقیق اندازه‌های در حال تغییر تومور. ما باید در این تکنیک‌ها پیشرفت کنیم، اما همچنین به جامعه سرطان‌شناسی آموزش دهیم که احتمال ناپدید شدن تومور بسیار بسیار زیاد است، حتی اگر در شش ماهگی شبیه آن نباشد. ما باید به تماشا و انتظار ادامه دهیم و به آن زمان بدهیم.»