بررسی آبدره: برنده نخل طلا نقشه ای آتش زا برای لیبرال های هنری دارد

کریستین مونگیو، یکی از حیله گرترین کارگردانانی که در حال حاضر مشغول به کار است، اولین نخل طلای خود را برای فیلمی در مورد زنی که در تلاش برای سقط جنین غیرقانونی در رومانی نیکولای چائوشسکو است، برد. او 4 ماه، 3 هفته و 2 روز را با Beyond the Hills، درباره جن گیری بالقوه کشنده، و RMN، با نژادپرستی سازمان یافته در ترانسیلوانیا دنبال کرد. علاقه او به مکانیسم های نظام های استبدادی به سختی می تواند واضح تر باشد.

بنابراین می‌توان آن را تحریک‌آمیز دانست که آبدره، که در اوایل امسال دومین نخل مونگیو را به دست آورد، از داستان واقعی والدین پنطیکاستی الهام گرفته شده است، که اصالتا اهل رومانی هستند، که در سال 2015 خدمات اجتماعی نروژی فرزندانشان را از آنها گرفتند.

معترضان ادعا کردند که والدین متهم به "مک زدن" فرزندان خود، به دلیل ایمانشان مورد تبعیض قرار گرفته اند. چیزهای آتش زا برای شرکت کنندگان معمولا آزاده سینماهای هنری.

تعداد کمی از روش دقیقی که کارگردان روایت خود را می سازد ایراد می گیرند. رناته رینسو و یک سباستین استن نامشخص، لیسبت (مانند رینسوه، نروژی) و میهای (مانند استن، متولد رومانی)، یک کارگر خانه سالمندان و یک مهندس را بازی می کنند که پس از مرگ والدینش از کشور زادگاه شوهر به همسرش برمی گردند.

آیا عنوان فیلم تمثیلی است؟ آیا به زودی در شکاف ایجاد می شود؟

به هر حال، آنها در واقع به معنای واقعی کلمه خود را در میان آب های یخی و شیب های با افزایش سریع می بینند.

متس هالبرگ (مارکوس تونست)، مدیر مدرسه مجاور، با همسرش، میا (لیزا کارلهد)، یک وکیل، و فرزندانشان در همسایگی زندگی می کند. الیا (ونسا سبان)، دختر تازه وارد، به زودی با نورا (هنریکه لوند-اولسن)، فرزند متس از ازدواج قبلی دوست صمیمی می شود. همه چیز خوب به نظر می رسد. اما تمایل الیا به تبلیغ دینی زنگ هشدار اولیه را به صدا در می آورد.

همه اینها در مدیوم شات هایی با ترکیب بندی زیبا توسط تودور ولادیمیر پاندورو فیلمبرداری شده است که به ندرت به ما اجازه می دهد با شخصیت ها ارتباط صمیمی داشته باشیم. فاصله (احساسی و تحت اللفظی) مشابه همان چیزی است که در تئاتر با آن مواجه می شویم. بهترین کلمه برای آنچه که بعدا ایجاد می شود، "خشمناک" است. خدمات کودک با مجموعه‌ای از اسناد ظاهر می‌شود که از خواننده می‌خواهد زندگی پیچیده را به خلاصه‌هایی که به راحتی محصور می‌شوند کاهش دهد. کبودی‌هایی روی الیا در حین PE مشاهده شده است (که در آن کشتی‌های رقابتی زیادی مشاهده می‌کنیم)، و به نظر می‌رسد حرفه‌ای‌ها مصمم هستند که به بدترین نتیجه برسند.

شهادت الیا و برادرش - که به طور قابل درک گیج شده است - این قضیه را تقویت می کند و بچه ها تحت مراقبت قرار می گیرند. والدین اعتراف کرده‌اند که آنها را کتک زده‌اند، اما هر چیزی را که به‌طور منطقی می‌توان به عنوان سوءاستفاده طبقه‌بندی کرد را تکذیب کردند.

رنه رینسو: «ما نیز بلندترین سندرم خشخاش را داریم. ایرلند این را دارد، درست است؟

آنچه در ادامه می‌آید با سرعتی درخشان و پیوسته جذاب است. زبان تبدیل به یک سلاح می شود. آیا «کتک زدن» همان «کتک زدن» است؟ کلمات قطعا قدرت متفاوتی دارند. لیسبت و میهای قرار نیست به خاطر مذهبشان محاکمه شوند، اما به نظر می رسد که لیبرالیسم گاه به گاه آنها به عنوان یک جرم بالقوه در نظر گرفته می شود.

Stan و Reinsve اجرای خود را عالی اجرا می کنند. هیچ کس آنها را با ند و ماد فلاندرهای خوش حال و شاد اشتباه نمی گیرد. آنها افرادی جدی هستند که گرچه به روی دوستی باز هستند، اما زندگی را به عنوان یک آزمایش اخلاقی در نظر می گیرند. بازیگران به اندازه کافی شکاف باز می‌کنند تا بتوانیم کمی همدلی کنیم.

بسیار قانع کننده، بسیار تحریک آمیز، اما آیا مونگیو انگشت خود را روی ترازو فشار می دهد؟ فقط تا جایی که بیشتر داستان نویسان این کار را می کنند. نمی‌توانیم دقیقا بگوییم که پشت درهای بسته چه اتفاقی افتاده است، اما با وجود منطقی بودن زبان مقامات اسکاندیناوی، نمی‌توان انکار کرد که این روند، همانطور که در اینجا نشان داده شده است، یک کلاس راه‌آهن برتر است.

این فیلم در آرزوی آن است که جامعه نظرات حتی کسانی را که با آنها مخالف است تحمل کند. این بحث وجود دارد که بی عدالتی در عدالت خواهی هرگز قابل قبول نیست. با آن موفق باشید.

آبدره به همان اندازه که توطئه کند به خشم خود ادامه خواهد داد.

از جمعه 22 آبان در سینماها