بررسی اولیه: سینتیا اریوو در فیلم مهمی درباره محاکمه های تجاوز جنسی شگفت انگیز است

درام حقوقی سوزانا وایت حول یک کنایه ناخوشایند می گذرد: قهرمان آن در از بین بردن گزارش های خشونت جنسی زنان متخصص است، تا زمانی که تبدیل به یکی از زنانی می شود که دوران حرفه ای خود را بی اعتبار کرده است.

سینتیا اریوو نقش تسا انسلر را بازی می‌کند، یک وکیل دادگستری فوق‌العاده درخشان از طبقه کارگر که تخصصش در دفاع از مردان متهم به جرایم جنسی به بازی کودکانه تبدیل شده است. برای او، بازجویی متقابل یک بازی است و قانون یک مکانیسم ظریف است که او می داند چگونه از قوانین آن استفاده کند. سپس یکی از همکارانش به نام جولیان (دانیل اینگز) هنگام قرار ملاقات به او تجاوز می کند و ماشینی که او با اطمینان از آن استفاده می کرد علیه او قرار می گیرد.

این فیلم که توسط سوزی میلر از بازی یک زن بسیار موفق او (که جودی کامر در دوبلین اجرا کرد) اقتباس شده است، چیزهای مهمی در مورد عدم تعادل وحشتناک محاکمه های تجاوز جنسی دارد، جایی که شاکیان خود را با بی رحمی به اندازه متهم مورد بررسی قرار می دهند. در Prima Facie، لباس زیر زنانه و شراب جزییات وحشتناکی هستند.

اوج دادگاه آن فوری و دیوانه‌کننده است و پیش‌داوری‌های نهفته در سیستمی را به تصویر می‌کشد که استانداردهای تقریبا غیرممکن اثبات را می‌طلبد و در عین حال قربانیان را برای رفتار، خاطرات آسیب‌دیده، ناقص و اعتبارشان پاسخگو می‌سازد.

تماشای Erivo در غرفه عمیقا تأثیرگذار است. تماشای رسیدن او به آنجا تأثیر کمتری دارد. اغلب آنچه که به عنوان یک مونولوگ تئاتری پایدار رشد کرد، در تلاش است تا شکل خود را در پرده بزرگ پیدا کند.

این فیلم به دنبال داستان‌های آشنا، از جمله میان‌آهنگ‌های موسیقی عجیب و غریب و مکان‌های کارت پستالی لندن است. دیالوگ سربی است. برخی از شخصیت‌های فرعی آنقدر سبک طراحی شده‌اند که بیننده فراموش می‌کند که بین ظاهر وجود دارند.

Erivo فوق‌العاده باقی می‌ماند، و هم استفاده متناقض فیلمنامه از مونولوگ داخلی و هم تغییر تسا از آسیب‌ناپذیری حرفه‌ای گام‌به‌گام به سرگشتگی و ویرانی را دنبال می‌کند.

کسی نمی تواند کمک کند که ای کاش او تنها با نمایشنامه برنده جایزه میلر، به جای اینکه برای این اقتباس درهم و برهم، صحنه را اداره می کرد.

از جمعه 22 آبان در سینماها