بررسی بک: Ride Lonesome - به طرز هیپنوتیزمی، به طرز زیبایی مالیخولیایی

اگر کرت کوبین چهره و صدای عصبانیت دهه 1990 بود، پس بک هنسن تجسم کلیشه تعیین کننده دیگر این دهه بود: او با صدای رعد و برق بغض به عنوان یک تنبل عملکردی بی حال که در چشمان زندگی مرده به نظر می رسید و با یک خمیازه طولانی تفاوت پاسخ داد، ظاهر شد.

بک جنبه بسیار متفاوتی از شخصیت خود را در آلبوم جدید خود به نام Ride Lonesome که به طرز هیپنوتیزمی و زیبایی غم انگیزی دارد بررسی می کند. این فقط بهترین او در این چند سال نیست. همچنین ممکن است تاریک‌ترین و عمیق‌ترین ژرفای ترحمی باشد که حتی پیشینیان معنوی آن به دست نیامده‌اند، به‌اصطلاح نزول دوگانه‌اش در تغییرات دریا، از سال 2002، و فاز صبح، که 12 سال بعد ظاهر شد.

این هنرمندی نیست که وقتی بک را تصور می کنیم به او فکر می کنیم. آهنگ شکست‌خورده‌اش، «بازنده»، یک شانه بالا انداختن ژنرال ایکس بود که با یک گیتار بلوز و ضرب آهنگ هیپ‌هاپ لجن‌آمیز به‌نظر می‌رسید که به سختی می‌توان از رختخواب بیرون آمد.

گروه کر آن - "من یک بازنده هستم، عزیزم، پس چرا مرا نمی کشی؟" - شبیه چیزی اسکن شده بود که Radiohead ممکن است سرفه کرده باشد، با این حال بک بیش از آن که غمگین باشد صدای خنده‌دار به نظر می‌رسید. او آنقدر بی حال بود که حتی نمی توانست در مورد متنفر بودن از خودش کار کند.

با این حال، همیشه عنصر پانتومیم در بدبینی و بی علاقگی او وجود داشت. در زیر روکش جداشدگی دهه 1990، موسیقی او حاوی دنیایی از تاریکی بود، همانطور که او با شاید بهترین ترانه اش، Nobody’s Fault But My Own، تصنیف جدایی از سال 1998 که در آن تنفر از خود واقعی بود و هیچ گونه شادی دلقک-کارناوال-شوی کارناوال-بازی، دلقک-شوی را نداشت، به وضوح بیان کرد. این بک تاریک بود. آیا آن هم بک واقعی بود؟

این سوال یک بار دیگر توسط Ride Lonesome مطرح شده است. حس کوبنده پایان‌پذیری از ابتدای آلبومی که پس از پایان ازدواج 15 ساله بک با ماریسا ریبیسی نوشته شده بود، سنگین است. او در تیتراژ آهنگ می خواند: «او رفته است و شما نمی توانید دستان خود را دور یک خاطره قرار دهید. پشیمانی به گروهی از درد و دل در Failed Words تبدیل می‌شود، تصنیف سرسبز پیانویی که در آن بک انزوای خود را با اشعاری که چنان عمیق در ترکیب مدفون شده است، بیان می‌کند که به نظر می‌رسد در حال نفس نفس زدن به هوا است.

گوش شما را احاطه کرده است، نمی توانید دور شوید.» او زوزه می کشد.

اگر موسیقی آنقدر محکم در کنار هم قرار نگرفته باشد، چنین تاریکی – و بی وقفه است – مایوس کننده خواهد بود. اما حتی زمانی که بک بدبخت است، غریزه ترانه سرایی او پیروز می شود: ناپدید شدن یک عدد آکوستیک با ملودی بی وزن است. For Your Love یک آهنگ ارکسترال باشکوه است که آواز بک را با سیم های بلندی جفت می کند.

اگر LP یک قطعه مرکزی داشته باشد، آن حماسه حماسی خونین است که مانند نسخه بحرانی میانسالی از Pink Floyd’s Breathe، از The Dark Side of the Moon باز می شود. (نایجل گودریچ، تهیه‌کننده رادیوهد، یک جادوگر پروگ روز آخر در میکس به او کمک می‌کند.) اما در حالی که آهنگ بسیار زیاد است، درد بک خفه و کم رنگ است، و مانند بقیه آلبوم، احساسی که در غیاب آن نمایان است خشم است.

گرانش اضافه شده احتمالا نتیجه ناگزیر بودن گذر زمان است. بک در سن 56 سالگی در نقطه‌ای از زندگی‌اش قرار دارد که در آن گذشته کمتر کشوری بیگانه است تا میدان جنگی دور که با پشیمانی، فرصت‌هایی که از آنها استفاده نمی‌شود، و اشتباهاتی که هرگز اصلاح نشده‌اند.

آیا این بک واقعی است، مردی که پشت نقاب تنبل است؟ این سوال هرگز در Ride Lonesome به طور کامل پاسخ داده نمی شود، اما بدون شک خالص ترین تجلی شخصیت او به عنوان یک آهنگساز ضعیف است.

چقدر طعنه آمیز - شاید بگویید دهه 1990 چقدر وحشتناک است - که در دوران غم و اندوه و تحول عظیم در زندگی او باید شاهد تولید یکی از بهترین رکوردهای حرفه ای خود باشد. رسیدن به کف سنگ بهترین‌ها را در او به‌عنوان یک هنرمند به ارمغان آورده است - یک بازنده دیگر نه، فقط یک فرد دلسرد در سنگر میانسالی که همه چیز را دیده است و دیگر امکاناتی برای تظاهر به اهمیتی ندارد.