بررسی حصارها - درام خانوادگی کلاسیک آگوست ویلسون به اندازه رنگ هوشمند است
تولید پویا لیدز Playhouse دانیل بیلی با جاز و لحظاتی از امکان در میان صحنههای فشرده از جاهطلبی خنثیشده و واقعیتهای خشن در آمریکای دهه 1950، پنج سال پس از ساخت عالی جیتنی، لیدز پلیهاوس و هدلانگ به چرخه نمایشنامههای کلاسیک پیتسبورگ آگوست ویلسون با احیای مجدد بازگشت. این یک درام دیگر از خانواده، مردانگی و جاه طلبی های خنثی شده است،…
خانه بازی لیدز تولید پویا دنیل بیلی با جاز و لحظاتی از امکان در میان صحنه های فشرده از جاه طلبی های خنثی شده و واقعیت های خشن در دهه 1950 آمریکا موج می زند.
پنج سال پس از تولید عالی جیتنی، لیدز پلیهاوس و هدلانگ به چرخه نمایشنامههای پیتسبورگ آگوست ویلسون با احیای حصارهای کلاسیک او در سال 1985 بازگشتند. این درام دیگری از خانواده، مردانگی و جاه طلبی های خنثی شده است که موضوعات ملی نژاد و نابرابری را بر روی بوم داخلی ترسیم می کند.
در دهه 1950، تمرکز خانواده ماکسون آفریقایی آمریکایی و پدرسالار آن، تروی است: یک جمع آوری زباله، محکوم سابق و یک بار بازیکن بیسبال که به دلیل رنگ پوستش موفقیت حرفه ای را ربوده است. ری فیرون در نقش این شخصیت غم انگیز به طرز وحشتناکی قانع کننده است، مردی که بر اساس شرایط هیولا ساخته شده است. به نظر میرسد خشم او از دنیا بر روی شانههای پهنش تابیده میشود که در برابر هجوم پیشبینیشده آماده میشود.
تروی که در سختی بزرگ شده و رویاهایش را انکار کرده است، همین سختی را بر دو پسرش میبارد و امکان آیندهای بهتر را برای فرزندانش فراهم نمیکند. ادامه مطلب...
متن اصلی (انگلیسی)
Fences review – August Wilson’s classic family drama is as smart as paint
Leeds Playhouse Daniel Bailey’s dynamic production fizzes with jazz and moments of possibility amid taut scenes of thwarted ambition and harsh realities in 1950s America Five years on from their excellent production of Jitney, Leeds Playhouse and Headlong return to August Wilson’s Pittsburgh cycle of plays with a revival of his 1985 classic Fences. It’s another drama of family, masculinity and thwarted ambitions,…