بررسی خطوط لزبین: فیلم زیبای کارا هولمز بسیار لذت بخش است
هولمز ما را به راه اندازی خط کمک ویژه در اواخر دهه 1970 خاکستری و مرطوب کشور می برد.
در اینجا یک مستند خوب است که علیرغم اینکه ریشه در گوشه ای اغلب ناخوشایند از گذشته ایرلند دارد، می تواند خنده دار و الهام بخش باشد.
کارا هولمز، ساکن کورک، ما را به راهاندازی خط کمکی در اواخر دهه 1970 خاکستری و مرطوب کشور میبرد. نه فقط یک خط کمک داوطلبان مطمئنا آنجا بودند تا اطلاعات مفیدی را به لزبین های اغلب منزوی منتقل کنند. اما آنها برای چت کردن، تغییر مسیر و تقویت هم آنجا بودند. این فیلمی است که گروهی منصفانه از شنوندگان اصلی را گرد هم می آورد، این فیلمی است که با شادی گذشته نگر همراه است.
مشارکت کنندگان از نامرئی بودن مجازی خود در دهه های قبل از رونق ببر سلتیک صحبت می کنند. یکی می گوید: «خطوط مانند چراغ های امید بودند. "در حال ارسال یک سیگنال و یک پرتو. ما اینجا هستیم."
به سختی نیازی به گفتن نیست که نمایش دیرهنگام نقشی را ایفا می کند. جونی کرون که اکنون یک نمایشنامه نویس است، در سال 1980 در برنامه حاضر شد تا درباره تجربیات خود صحبت کند. هیچ چیز واضح تر از این خبر که گی بیرن - کاملا مؤدبانه، توضیح داد که قرار است فقط نام کوچکش را به ما بگوید، وضعیت موجود را به وضوح بیان نمی کند.
چرا؟ او یک سارق بانک یا یک افشاگر KGB نبود. در این حذف، همه چیز به اندازه طرح مسئله موش مونتی پایتون، طنزی که یک دهه پیش از آن پخش شد، پوچ به نظر می رسد که نگرش های مشابهی در بی بی سی دارد.
لزبینهای پر جنب و جوش به سختی میتوانند اشتراکات کمتری با دست فشار دادن شایستهای داشته باشند که پایتون با خوشحالی آن را تقلید کرد. فیلم هولمز به عنوان یک رکورد مفید از زمان های تلخ و چگونگی ذهن های پر جنب و جوش توانسته اند ملت را به سمت روشنایی روز نشاط آور سوق دهند.
اما این خلاصهای از کلههای سخنگو نیست. ترکیبی از فیلمهای بایگانی و بازآفرینیهای حیلهگر دوران را به زیبایی تداعی میکند: دود سیگار، تلفنهای چرخشی، لامپهای Anglepoise و مقدار زیادی قهوهای نارنجی.
تصویر یک زن جوان تنها در جعبه تلفنی که در شرایط آب و هوایی منفجر شده است به ما یادآوری میکند که تماسگیرندگان اغلب برای حفظ حریم خصوصی کافی برای آشکار کردن مشکلات خود تلاش میکردند. برخی تلفن میکردند و فقط سکوت عصبی میکردند. کارگردان همچنین ایده روشن این را دارد که در پایان، اعضای جوان بازیگر را با زنانی که تمام آن سالها پیش به تلفنها پاسخ میدادند، گرد هم آورد.
چیزی که بیش از همه آدم را جلب می کند تداوم روح است. یکی از کهنه سربازان می گوید: «به نظر می رسید که داریم دنیا را تغییر می دهیم. شاید هم بودند.
از پنجشنبه 8 مهر در سینماها
متن اصلی (انگلیسی)
Lesbian Lines review: Cara Holmes’ fine film is much at home to retrospective joy
Holmes takes us back to the establishment of the titular helpline towards the close of the nation’s damp, grey 1970s