بررسی درس هارمونی توسط جاناتان کو – موسیقی چه چیزی می تواند در مورد هویت ملی به ما بگوید؟

دوستی بعید بین موریس راول و رالف وان ویلیامز آهنگساز فرانسوی و انگلیسی، الهام بخش رمانی لطیف و سخاوتمندانه است.

در سال 1907، رالف وان ویلیامز، آهنگساز، به منتقد ادوین ایوانز گفت که موسیقی خودش را «مختل و کثیف» می‌داند. تحصیلات موسیقی او در کالج سلطنتی موسیقی، و در واقع موسیقی کلاسیک در انگلستان به طور کلی در آن زمان، به سمت توتونیک ها - باخ، برامس، بتهوون، واگنر - گرایش داشت و سبک سنگین ضدپوستی آنها بر آثار او غالب بود. او به ایوانز گفت که برای رهایی خود، قصد داشت چند ماه را زیر نظر آهنگساز فرانسوی وینسنت دایندی که در کنسرواتوار پاریس تدریس می کرد، بگذراند. همکار ایوانز، میشل-دیمیتری کالوکورسی، ایده های دیگری داشت.

او پیشنهاد کرد که وان ویلیامز به جای سنت‌گرای دی ایندی، با دوست نزدیکش موریس راول، که در آن زمان یکی از تحسین‌برانگیزترین آهنگسازان جوان در فرانسه بود، درس بخواند.

این دو مرد به سختی می توانستند متفاوت تر از این باشند: راول ریزنقش، سخت کوش، به شدت خصوصی، یک کلکسیونر مشتاق اسباب بازی های مکانیکی پیچیده. وان ویلیامز حجیم، ژولیده، ناسازگار با بلوف، و دارای شیفتگی برای موسیقی محلی انگلیسی بود که راول آن را نامفهوم می دانست. اما اگرچه آنها شروع ضعیفی داشتند (راول در اولین درس خود وان ویلیامز را وادار کرد تا به سبک موتزارت آهنگی کوتاه بسازد، تمرینی که انگلیسی به هیچ وجه از بررسی آن خودداری کرد)، سه ماه که آنها با هم در پاریس گذراندند نشانگر شروع دوستی بود که به خوبی انجام شد.

هم مردان و هم موسیقی آن ها را لمس نمی کند. به خواندن ادامه دهید...