بررسی روزهای مبارک - قهرمان افسونگر بکت ترس های وجودی خود را به خاک می سپارد
تئاتر فستیوال پیتلوکری در شرایطی که اکنون شبیه پیشگویی بحران آب و هوایی به نظر می رسد، سیوبهان ردموند قانع کننده است، زیرا هر زنی که چهره شجاعی را در منظره ای نابخشودنی به نمایش می گذارد، نمایش ساموئل بکت همیشه با درخششی درخشان روی صحنه می رود. آنقدر گرم است که می توان چتر آفتابی را روشن کرد. اگر در اولین نمایش آن در سال 1961، این موضوع با نگرانی مخاطبان درباره آرماگدون هسته ای طنین انداز شد، در سال 2026، به نظر می رسد…
تئاتر فستیوال پیتلوکری سیوبهان ردموند در چیزی که اکنون شبیه پیشآگاهی از بحران آبوهوایی به نظر میرسد، در نقش هر زنی که چهرهای شجاع در منظرهای نابخشودنی دارد، جذاب است.
نمایشنامه ساموئل بکت همیشه با درخششی درخشان روی صحنه می رود. آنقدر گرم است که می توان چتر آفتابی را روشن کرد. اگر در اولین نمایش آن در سال 1961 با نگرانی مخاطبان در مورد آرماگدون هسته ای طنین انداز شد، در سال 2026، به نظر می رسد پیشگویی از بحران آب و هوایی است. اینجوری تموم میشه؟
مجموعه اما بیلی تپهای از ماسه سفید سفید شده است، تودههایی از علفهای دریایی که به زور وارد محیطی سوخته میشوند که با نور کالین گرنفل پخته شده است. وقتی فوربس ماسون به عنوان ویلی از سوراخ خود بیرون میخزد و پشتش را به سمت ما نگه میدارد، چیزی بیش از گردن و شانههایش، خام و آفتابسوخته، سر زخمیاش که با یک دستمال محافظت میشود (استفاده شده) را نشان نمیدهد. ادامه مطلب...
متن اصلی (انگلیسی)
Happy Days review – Beckett’s bewitching heroine buries her existential fears
Pitlochry Festival theatre In what feels now like a premonition of the climate crisis, Siobhán Redmond is compelling as the everywoman putting on a brave face in an unforgiving landscape Samuel Beckett’s play is always staged with a radiant brightness. It is hot enough to set a parasol alight. If, on its premiere in 1961, that resonated with audience anxieties about nuclear Armageddon, in 2026, it feels like a…