بررسی شیاطین - داستان راهبه‌های تسخیر شده کن راسل در سال 1971 یک آریا دیوانه‌وار از رویارویی و هیستری است.

الیور رید و ونسا ردگریو در این فیلم که در اصل به دلیل فحاشی که خشونت قدرت را برجسته می‌کند توقیف شده بود، بازی‌های زندگی خود را انجام دادند.

من هرگز نمی توانستم پسر شیطان باشم. من آن تواضع را ندارم.» سخنران، پدر اوربان گراندیه، کشیش فرانسوی قرن هفدهمی است که متهم به جادوگری است، با بازی شیک الیور رید، در فیلم کلاسیک 1971 کن راسل. اکنون پس از سال‌ها سانسور به شکل کامل خود بازسازی و منتشر شده است. این از دورانی می‌آید که فیلم‌هایی که در سینماهای خیابانی پخش می‌شدند، هنوز این قدرت را داشتند که شوکه کنند، آن شوک را در جریان اصلی فرهنگی مودبانه قرار دهند و بحث جدی در مورد اینکه آیا آن شوک - یا برعکس، ممنوعیت - موجه بود یا نه.

شیاطین بر اساس یک داستان واقعی از هیستری توده ای با کارگردانی سیاسی ساخته شده است که توسط راسل از دو اثر ادبی اقتباس شده است: شیاطین لودون اثر آلدوس هاکسلی و نمایشنامه صحنه ای شیاطین جان وایتینگ. البته ناپسند است; وقاحت رنگ گوگردی درخشانی است که راسل روی بوم می‌کشد. این در مورد فحاشی است - اما این فحاشی در تصاویر جنسی مسیح مصلوب شده یا راهبه‌های برهنه که خودشان را بداخلاق می‌کنند، وجود ندارد. این خشونت اقتدار است که نشان داده می شود که زشت است.

این ایده که شهدا یا بدعت گذاران در آتش سوزانده می شوند، مدت هاست که یک واقعیت پذیرفته شده است که در درس های تاریخ گواهینامه U بازگو شده است، و مجازاتی است که تا روشنگری اروپایی به خوبی زنده مانده است. راسل به شما نشان می دهد که در واقع چه چیزی ممکن است به نظر برسد و آن شامل یک حمله تقابلی به سلیقه خوب است. ادامه مطلب...