بررسی مایک نلسون - کابوس بیداری از تپه های شنی متروک و ناامیدی جزیره بیابانی
هنر مدرن آکسفورد آنتروپی و ناامیدی در این نمایش جاه‌طلبانه که استودیوی نلسون، کلبه‌ها و تپه‌های ماسه‌ای را به شکلی مخروبه بازسازی می‌کند، به طرز هیجان‌انگیزی درگیر می‌شود. هر چه که باشد، آخرین نمایشگاه مایک نلسون، هنرمند انگلیسی در ناامیدترین، ترسناک ترین، درونگراترین و شخصی ترین اوست. این نمایشی است پر از پوسیدگی و تباهی، جنون…
هنر مدرن آکسفورد آنتروپی و ناامیدی در این نمایش جاه‌طلبانه که استودیوی نلسون، کلبه‌ها و تپه‌های شنی را به شکلی ویران بازسازی می‌کند، به طرز هیجان‌انگیزی با هم درگیر می‌شوند.
این یا فریاد کمک است یا فریاد در فضای خالی. هر چه که باشد، آخرین نمایشگاه مایک نلسون، هنرمند انگلیسی در ناامیدترین، ترسناک ترین، درونگراترین و شخصی ترین اوست. این نمایشی پر از پوسیدگی و تباهی، جنون و مهجوریت است. این بزرگ، جاه طلب، غوطه ور، پیچیده و بسیار بسیار خوب است.
این اولین باری نیست که نلسون در هنر مدرن آکسفورد حضور دارد. او آخرین بار در سال 2004 اینجا بود، با یک کلبه در حال فرو ریختن در حال بلعیدن توسط تپه های شنی صحرا. کلبه برگشته است، در همان گالری بازسازی شده است، به گونه ای که گویی در واقع هرگز آنجا را ترک نکرده است - فقط به طور موقت چشمک می زند و از وجود موقتی خارج می شود. اما اکنون فرق کرده است، فرسوده تر، شکسته تر. و آن توده وسیع ماسه نیز متفاوت است - می توانید ببینید که یک تپه شنی واقعی نیست، این یک لایه نازک شن است که روی فرش ها نگه داشته شده و یک قاب فلزی زنگ زده است. همه چیز یک توهم است. همیشه همینطور بود، ما فقط نمی توانستیم آن را ببینیم. ادامه مطلب...
متن اصلی (انگلیسی)
Mike Nelson review – a waking nightmare of derelict dunes and desert island despair
Modern Art Oxford Entropy and hopelessness become thrillingly confrontational in this ambitious show, which recreates Nelson’s studio, shacks and sand dunes in dilapidated form It’s either a cry for help or a scream into the void. Whichever it is, Mike Nelson’s latest exhibition is the English artist at his most frustrated, scared, introspective and personal. This is a show filled with rot and dilapidation, insanity…