بررسی موزه جدید حیاتی آرتور جافا یک نمایش ترسناک برای اعصار است

در یک سلف پرتره از سال 1988، آرتور جافا دوربین خود را به آینه می گیرد و به سمت بالا خیره می شود و هم زمان با چهره منعکس شده خود و هم با نگاه بیننده اش روبرو می شود. هنگامی که برای اولین بار در Artforum منتشر شد، این عکس سلف پرتره نام داشت. اما در مقطعی جافا آن را به Monster تغییر داد، عنوانی که امروز دارد.

تغییر نام Monster، به نظر من، ژست گویایی است، به خصوص به این دلیل که فیلم ها و ویدیوهای Jafa مملو از موجودات وحشتناک است. برخی انسان هستند، برخی نه، و بیشتر آنها به هر دلیلی توسط منتقدان و متصدیانی که درباره آثار یافا می نویسند، نادیده گرفته می شوند، که ممکن است به عنوان تأثیرگذارترین مجموعه آثار تولید شده توسط هر هنرمند زنده فعال امروزی به حساب آید.

به عنوان مثال به عشق پیام است، پیام مرگ است (2016) فکر کنید، ویدیویی که به درستی به عنوان کار بزرگ یافا در نظر گرفته می شود. در طول هفت دقیقه، جافا مجموعه‌ای شگفت‌انگیز از مواد بصری مرتبط با زندگی سیاه‌پوستان در ایالات متحده را مونتاژ می‌کند، از قتل والتر اسکات توسط پلیس گرفته تا فیلم‌های دانه‌دار Notorious B.I.G. رپ کردن این قطعه که با «پرتو فوق‌العاده» اثر کانیه وست تنظیم می‌شود، معمولا به‌عنوان درود بر بقای سیاه‌پوستان آمریکایی با وجود مرگ‌ها و فاجعه‌های بسیار در نظر گرفته می‌شود.

اما Jafa همچنین شامل دو کلیپ فیلم اختصاصی است که به نظر می‌رسد در تضاد با این تصور است: یکی نمایش هیولا از کلاورفیلد، در حال ریختن زباله به شهر نیویورک. دیگری نشان می دهد که زنومورف از بیگانه قبل از اینکه طعمه خود را بجود، بزاق ترشح می کند.

هیولاهای بیشتری در APEX (2013) ظاهر می شوند که دارای 841 تصویر است که به سرعت در مدت هشت و نیم دقیقه پخش می شوند. در بین تصاویر سرهای نیمه مثله شده، سیارات دوردست، و نقاب های آفریقایی، عکسی از پوستر آرواره ها و عکسی از فیلم «ارباب حلقه ها» وجود دارد که گولوم را نشان می دهد که دیوانگی او را به یک غارنشین پوست پوسته پوسته و تیز دندان تبدیل کرده است. و حتی هیولاهای بیشتری را می‌توان در آثار مجسمه‌سازی مانند LeRage (2017) یافت، که نشان می‌دهد نسخه خاکستری از هالک شگفت‌انگیز مشت خود را به زمین می‌کوبد و زباله‌ها را به پرواز در می‌آورد.

آرتور جافا، هیولا، 2018. © آرتور جافا/ با احترام به هنرمند و گلادستون

با توجه به این انبوهی از موجودات، می توان هنر Jafa را نمایشی ترسناک نامید. مطمئنا، بررسی موزه جدید او که اخیرا افتتاح شده است، «من تونی هستم» (که تا 3 ژانویه قابل مشاهده است)، نشان می دهد که این توصیف منصفانه است.

کیوریتورهای ماسیمیلیانو جیونی و گری کریون مورایاری آثار هنری نزدیک به چهار دهه را در دو طبقه موزه نیویورک بسته‌اند و بخش اعظم نمایشگاه را در تاریکی جوهری قرار داده‌اند. به اندازه کافی عمیق به پرتگاه نمایش خیره شوید و ترکیبی از وحشت و تعالی را خواهید یافت که مناسب آثار Jafa است.

من فقط تا حدودی متعجب شدم که یک بار دیگر با زنومورف روبرو شدم، این بار در آخرین موج (2020)، یک نقاشی دیواری پر از دیوار که در آن بیگانه در کنار تصاویر خورشید گرفتگی، جلد آلبوم New Order، اجرای مایکل جکسون، بیلی هالیدی در تابوتش و چشم اندازهای بی شمار دیگر قرار گرفته است.

نمای نصب «Arthur Jafa: I Am Tony»، 2026، در موزه نیویورک، نیویورک. عکس داریو لازانی/کورتزی جدید موزه

این نمایشگاه که بزرگترین نمایشگاه او تا به امروز است، برای یافا که مسیرش به مرکز دنیای هنر غیرمتعارف بود، یک نمایشگاه حیاتی است. یافا که از دوران کودکی به فیلم علاقه داشت، در دهه 1990 نقش مهمی در تاریخ سینما ایفا کرد و از فیلم‌هایی به کارگردانی اسپایک لی، جولی دش (که زمانی با او ازدواج کرده بود) و جان آکومفره استفاده کرد. او همچنین به عنوان فیلمبردار واحد دوم در فیلم چشمان کاملا بسته استنلی کوبریک کار کرد.

اما نمایشگاه موزه جدید یافا، که کمتر یک بررسی معمولی است تا یک پروژه همه جانبه به خودی خود، نشان می‌دهد که او همزمان هنر می‌کرد، حتی زمانی که اکثر گالری‌های جریان اصلی آن را نمایش نمی‌دادند.

این نمایش تا حد زیادی بخش سینمایی کار او را حذف می کند و به جای آن بر هنر بصری او تمرکز می کند که به شیوه ای غیرخطی ارائه می کند. البته بازدیدکنندگان می توانند آثار شناخته شده ای از یافا را بیابند، از جمله آلبوم سفید (2019)، مقاله ویدئویی در مورد سفیدی که شیر طلایی را در دوسالانه ونیز 2019 به ارمغان آورد. اما این قطعات هسته نمایش را تشکیل نمی دهند. Love Is the Message، تحسین‌شده‌ترین اثر او، آنقدر مورد توجه قرار نمی‌گیرد که به یک گالری کوچک کناری منتقل می‌شود، جایی که آهنگ پیروزمندانه آن در میان فریادها و غوغای ویدیوهای دیگر او به سختی شنیده می‌شود.

آرتور جافا، نوت بوک، 1980-2007. © آرتور جافا/ با احترام به هنرمند و گلادستون

مکاشفه بزرگ این نمایشگاه، کارهای اولیه یافا است، که انگیزه‌ای به سمت وحشت را آغاز می‌کند که در آثار اخیر او دیده می‌شود. دفترچه یادداشت (1988-2007)، مجموعه‌ای از کلاسورها که تصاویری از کتاب‌ها، مجلات و سایر منابع چاپی را نشان می‌دهد، راهرویی برای خود دارد. یکی از کلاسورها تبلیغاتی برای آلبوم MF DOOM و عکسی از سیندی شرمن را ترکیب می‌کند که نشان می‌دهد هنرمند در حالی که ماسک نقره‌ای به چهره دارد به طرز دیوانه‌واری لبخند می‌زند.

این کولاژ یک پویایی نژادی ناراحت کننده را به نمایش می گذارد: MF DOOM یک خواننده رپ سیاه پوست بود که به خاطر پوشاندن چهره خود به فلز معروف بود، در حالی که شرمن یک هنرمند سفیدپوست است که لباس های مبدل او شامل صورت سیاه نیز می شد.

احساس تهدید در سال 2002 با My Black Death ادامه یافت، که برای آن جافا Pontiac Trans Am خود را به نمایش گذاشت، بخشی از آن را له کرد و در کنار نیمه جلوی خودرو ترک کرد. این قطعه به ندرت به نمایش گذاشته شده و در اینجا با Trans Am دیگری با عنوان MBD_Trans Am (2026) بازسازی شده است، این قطعه با صدایی مهیج شوم که هم جذاب و هم دافعه است، همراه شده است.

نمای نصب «Arthur Jafa: I Am Tony»، 2026، در موزه نیویورک، نیویورک. عکس داریو لازانی/کورتزی جدید موزه

این برخورد وحشت و زیبایی کلید کار یافا است که وحشت را شرط اساسی زندگی می داند. جافا یک بار به متصدی هلن مولزورث گفت: «برای من شخصا، فکر می‌کنم موجود سیاه به طور ذاتی با وحشت پیوند خورده است. "فکر نمی‌کنم بتوانید از آن دور شوید. نمی‌توان آن را آشتی داد، یا تئوری‌سازی کرد. فرد باید آن را بپذیرد، تا با آن زندگی کند." یا همانطور که سیمون وایت در کاتالوگ نمایش Jafa می‌گوید، این اثر نشان می‌دهد که «سیاهی بدون وحشت وجود ندارد.

از جمله ترور درون سیاه». (او همچنین خاطرنشان می کند که این تصور از سیاهی در میان بسیاری از متفکران «یک چیز ثابت نیست»، و در ادامه یافا را به دلیل «بوی بدی که در محافل قدرتمند انتقاد سیاه به راه می اندازد» تمجید می کند.)

اظهارات یافا به مولزورث ممکن است به توضیح ویدیوی مرموز او در سال 2021 AGHDRA کمک کند، که در آن اقیانوسی که توسط کامپیوتر تولید می‌شود بیش از یک ساعت در حال چرخش است و آب‌های آن پر از سنگ‌های شکسته شده است. این دریا که در زیر خورشیدی باشکوه در هنگام طلوع یا غروب غروب می‌کند، گهگاه لکنت می‌کند و قبل از اینکه دوباره به چرخش خود ادامه دهد، لکنت می‌زند. مانند MBD_Trans Am، این ویدیو هم برای امتیازش غوغا می‌کند، با این تفاوت که در این مورد وحشت حتی واضح‌تر است. با ارزش، در سال 2021، جافا به من گفت که این قطعه ریشه در فیلمی از گودزیلا دارد که او در توکیو با پسرش و یکی از دوستانش دید.

نمای نصب «Arthur Jafa: I Am Tony»، 2026، در موزه نیویورک، نیویورک. عکس داریو لازانی/کورتزی جدید موزه

AGHDRA در یک گالری بزرگ و کم نور در انتهای نمایش موزه جدید در کنار «واحد تصویر» ارائه شده است، ساختاری شبیه به پیچ و خم که دیوارهای آن با تصاویر ترسناک تری پوشانده شده اند، از جمله چشم اندازی از چشمان سفید که از فضای خالی بیرون می آیند. نه AGHDRA و نه "واحد تصویر" هیچ یک از هیولاهایی را که در جای دیگر نمایشگاه دیده می شوند، ندارند، اما آنها نیز نیازی به بیان نظر خود ندارند. آنها در مورد این احساس هستند که خطر همه جا در کمین است.

این احساسی است که یافا با یک پلاک فلزی که به دیواری نزدیک به انتهای نمایشگاه چسبانده شده است، آشکار می کند. وقتی به نمایش رفتم، به دلیل کمبود نور، تقریبا این کار را از دست دادم، اما وقتی مجسمه را دیدم، نتوانستم کلماتی را که در آن نوشته شده بود ببینم: "America IS A SATANIC CULT." هیولاهای واقعی در اطراف ما هستند. راه گریزی نیست.