بررسی ناخواسته - دیوید شویمر در اشتباه ناامیدکننده موبی در مجموعه LA گم شده است
آلوم Friends نیمی از یک درام کمدی آشفته و پرمدعا را تشکیل می دهد که دارای ویژگی های بصری است، اما با لحن گیج کننده ای به پایین کشیده می شود، با تماشای اولین صحنه Junk، می توان از این باور که این اولین ویژگی جسورانه، شاید نابخردانه، جرأت می کند صنعت را به طعنه آمیزش کند، ببخشید. در رستورانی مجلل در لس آنجلس، چهار نفر از خودبزرگ بینی می درخشند و به…
آلوم دوستان نیمی از یک درام کمدی به هم ریخته و پرمدعا را تشکیل می دهد که دارای قدرت بصری است اما با لحنی گیج کننده به پایین کشیده می شود.
با تماشای اولین سکانس Junk، می‌توانید ببخشید که باور کنید این اولین ویژگی جسورانه، شاید به‌طور نادرست، جرأت می‌کند صنعتی را که مدعی پیوستن به آن است، هجو کند. در رستورانی مجلل در لس آنجلس، چهار نفر از خودبزرگ بینی می درخشند و مراسم دیرینه بحث درباره فیلمنامه هایی را که روی آنها کار می کنند آغاز می کنند – به طور خاص، فیلمنامه مارتین (دیوید شویمر) که «روی آن کار می کند». این یک صنعت کلاسیک ناف است، که با تمرکز شدید روی صورت لطیف مارتین در حالی که او در یک بازی اعتماد به نفس ضعیف پاپ می کند، برجسته می شود.
البته شویمر هنوز بیشتر به خاطر ایفای نقش یک شخصیت کمدی کمدی که همیشه خشمگین است شناخته می شود. به سختی می توان آن صدای فوق العاده آشنا را با صدای تاریک مارتین تطبیق داد که چگونه «ژنرال زرهای معتاد به مواد مخدر» «به جنبه عمومی سینما احترام نمی گذارند»، سخنی ناپسند که کمی هم جذاب است – چه کسی در اینجا پرمدعا تر است، شخصیت عرق کرده یا تصویر که او را به شدت به خطر می اندازد؟ ادامه مطلب...
متن اصلی (انگلیسی)
Junk review – David Schwimmer is lost in Mubi’s frustrating LA-set misstep
The Friends alum makes up half of a messy and pretentious comedy drama that boasts some visual panache but is dragged down by a confused tone You could be forgiven, upon watching the first scene of Junk, for believing that this debut feature will boldly, perhaps ill-advisedly, dare to satirize the industry it’s purporting to join. At a swanky restaurant in LA, four people aglow with self-importance embark on the…