بررسی نگاه اول: در السینور، اندرو اسکات نشان می دهد که چرا یکی از بازیگران بزرگ عصر ما است

با توجه به مبتذل بودن نزدیک شدن به یک اثر هنری جدی از منظر پتانسیل جوایز، گریزی از هیاهوی کر کننده اسکار در مورد بازی اندرو اسکات در نقش ایان چارلسون، در حال مرگ بر اثر ایدز در حین بازی در نقش هملت، در این فیلم یخی متحرک از سایمون استون نیست.

جان مالکوویچ، عجیب و غریب در «اسب وحشی نه» به کارگردانی مارتین مک‌دونا، در حال حاضر تنها کسی به نظر می‌رسد که می‌تواند دوبلین را به بهترین بازیگر مرد در مدت پنج ماه غلبه کند. اگر آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک مطابق با کنوانسیون مورد علاقه خود عمل کند، جسی باکلی - شخص دیگری که برای فیلمی که طولانی‌ترین نمایشنامه شکسپیر را به تصویر کشیده تحسین شده است - کسی است که این جایزه را اهدا می‌کند. وهم انگیز

السینور که به خاطر صحنه نمایش هملت نامگذاری شده است، با قرار دادن عنوان خود بر باروهای ممنوعه مدرنیستی تئاتر ملی در کرانه جنوبی تیمز در لندن آغاز می شود. این قلعه ای است که قهرمان فعلی با مرگ و میر در آن مکان های خود را می سازد. استون به طور خلاصه لحظه معروفی را ترسیم می کند که دانیل دی لوئیس، رهبر اصلی اثر تاریخی ریچارد ایر در سال 1989، در صحنه افتتاحیه کنار می رود. این بازیگر هرگز به آن صحنه یا هر صحنه دیگری بازنگشت.

چارلسون، نوازنده اسکاتلندی که یک دهه پیش از آن به عنوان بازیگر اصلی در ارابه های آتش شناخته می شود، در عین حال در حال سربازی در یک حرفه نسبتا موفق است. کسی در مورد معروف ترین اجرای خود می گوید: «تمام چیزی که هر کسی می تواند به خاطر بیاورد موسیقی است.

شنیده می شود که ایر دوست دارد چارلسون جانشین دی لوئیس شود، اما کارگردان هنوز نمی داند که نقش اصلی او با ایدز زندگی می کند. در واقع، کشف اخیر چارلسون از سارکوم کاپوزی، یک ضایعه مشخصه این بیماری، حاکی از وخامت قابل توجهی است.

ایر با احتیاط مایل است ادامه دهد. دکتر مارگارت جانسون (اولیویا کولمن)، پزشک پیشگام این بازیگر، با این حال، نگرانی شدیدی در مورد استرسی که این امر بر بدن بیمارش وارد می کند دارد. او بعدا می گوید: «من ترجیح می دهم بر اثر هملت بمیرم تا ایدز. فیلمنامه استفن برسفورد یک امر خطی است که از اولین خوانش به تمرین و اجرای پیروزمندانه حرکت می کند. در طول راه، فیلم پرتره‌ای جذاب و گاه لزوما مضطرب از زندگی همجنس‌گرایان در آخرین سال مدیریت مارگارت تاچر ارائه می‌کند.

دیوید داوسون در نقش درک جارمن، کارگردان مشهور آوانگارد ظاهر می‌شود که چارلسون را در بازی پانک رامپ Jubilee انتخاب کرد تا قهرمان ما را به خاطر عدم اعلام عمومی تشخیصش تنبیه کند. چارلسون، از پیشینه طبقه کارگر، پاسخی قوی ارائه می دهد که نکات انکارناپذیری را در مورد سلسله مراتب اجتماعی سرسخت بریتانیا بیان می کند.

همه اینها توسط مایک الی در سایه های زمستانی گرفته شده است که با دغدغه های فانی داستان همخوانی دارد. تئاتر ملی واقعا مانند یک توده غول پیکر قرون وسطایی است.

هیچ‌کدام از این آثار قوی اهمیت چندانی نمی‌دادند، اگر یک اجرای شجاعانه در مرکز پرتنش فیلم وجود نداشت. اسکات، که همیشه با خشک ترین کنایه ها خوب است، به چارلسون خود اجازه می دهد تا حتی در دلخراش ترین مکالمات هم از طنز استفاده کند.

در اینجا خطراتی وجود دارد. از بسیاری از مخاطبان - حتی کسانی که می دانند این یک داستان واقعی است - می خواهند که باور کنند هر اجرا می تواند ارزش ریسک هایی را داشته باشد که این بازیگر به نظر می رسد. جانسون با اخم می‌گوید: «هیچ‌وقت هیچ‌کس از هملت خارج نشد و گفت: «چه شب کوتاهی از سرگرمی‌های سبک است».

اما اسکات اهمیت انتقال انگیزه بازیگر را به عنوان یک نیاز و نه به عنوان یک خواسته درک می کند. نمایشنامه بارها و بارها به تفسیر تلخی از وضعیت او می پردازد. هملت می گوید: «زمان را تلف کردم و اکنون زمان مرا تلف می کند.

در یک فیلم سینمایی، نمی توان به طور کامل زوال جسمانی را که با مرگ ناشی از ایدز همراه است، منتقل کرد. اما اسکات، نزدیک به پایان، اجازه می دهد تا همه موانع مؤدبانه فرو بریزند، زیرا چارلسون به طرز تروماتیکی دور می شود.

بیلی پایپر به عنوان کارگردان بازیگری که در کنار او می ماند، حمایت قوی ارائه می کند. پیتر مولان که به طرز غم انگیزی شکست خورده است، به عنوان پدرش، با سه یا چهار خط، بیشتر از آنچه برخی بازیگران با همه 4000 هملت انجام داده اند، انجام می دهد.

فیلم کبودی که اسکات را به عنوان یکی از بزرگان عصر ما تایید می کند.

السینور هفتادمین جشنواره فیلم لندن را افتتاح کرد. از 29 ژانویه 2027 در سینماهای ایرلند اکران خواهد شد