بررسی پارادوکس انگلیسی و آلمانی: بیش از 300 سال همکاری و درگیری

اندکی پس از همه پرسی 2016 برگزیت که آغازگر خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا بود، اکونومیست «عدم درک متقابل» بین آلمان و بریتانیا را عامل نتیجه همه پرسی دانست. این «یکی از ویژگی‌های غم‌انگیز و همیشگی» روابط آن‌ها بود که بریتانیایی‌ها و آلمانی‌ها محکوم به مخالفت در مقاطع تاریخی مهم به نظر می‌رسیدند. این مجله نوشت: اگرچه «دو کشور از نظر منافع و چشم‌انداز بسیار اشتراک دارند... فرهنگ‌های سیاسی آنها با یکدیگر بسیار بیگانه است».

یان روگر، استاد تاریخ در کالج بیرکبک لندن، در تاریخ عالی جدید خود از روابط انگلیس و آلمان بین سال‌های 1714 و 2018، با این حکم مخالف است. او می‌نویسد، اگرچه بریتانیایی‌ها و آلمانی‌ها اغلب خود را در تقابل با یکدیگر تعریف می‌کردند، اما در ارتباطی با «وابستگی متقابل» نیز گرفتار شدند.

به گفته روگر، "در قلب روابط آنها، "تجربه پایدار هم همکاری نزدیک و هم درگیری خشونت آمیز بوده است. می توان آن را پارادوکس انگلیسی و آلمانی نامید: این که دو ملت که اینقدر نزدیک به هم درگیر شده اند می توانند به طور همزمان سرسخت ترین دشمنان یکدیگر باشند."

قدرت های بزرگ داستان این رابطه آشفته را در طول 300 سال، از اوایل قرن 18 تا به امروز روایت می کند. این کتاب در سپتامبر 1714 آغاز می شود، زمانی که گئورگ لودویگ از هانوفر به لندن سفر کرد تا به عنوان پادشاه جورج اول در کلیسای وست مینستر تاج گذاری کند. او بدین وسیله پایه‌های یک سلسله انگلیسی-آلمانی را بنا نهاد که هنوز بر بریتانیا حکومت می‌کند.

پادشاه چارلز سوم به اندازه پدرش آلمان دوست نیست، اما او هنوز هم می تواند در طول بازدیدهای دولتی خود از آلمان و سخنرانی در بوندستاگ، به زبان آلمانی کاملا قابل قبولی برای مخاطبانش صحبت کند.

تاریخ روابط انگلیسی و آلمانی و درهم تنیدگی های فرهنگی روگر در سه بخش سازماندهی شده است - متحدان، مخالفان و آشتی - و نشان می دهد که روابط انگلیس و آلمان ممکن است در تاریخ اروپا مهمتر از رابطه بین فرانسه و آلمان بوده باشد.

روگر به ویژه در دوره بلافاصله پس از 1871 پس از اتحاد آلمان توسط بیسمارک، و در سال های منتهی به جنگ جهانی اول قوی است. این به سختی تعجب آور است. کتاب‌های قبلی او همچنین بر دوره بین سال‌های 1871 و 1914 متمرکز شده‌اند، و شامل هلیگولند (2016) است، مطالعه‌ای چشم‌گشا از جزیره دریای شمال که زمانی کوچک‌ترین مستعمره بریتانیا بود قبل از اینکه در سال 1890 برای دسترسی بریتانیا به زنگبار بدون مخالفت با آلمان مبادله شود.

روگر بدون شک در این دوره متخصص برجسته جهان در روابط انگلیس و آلمان است و بخش‌های کتاب جدید او در مورد تنش‌های فزاینده‌ای که در نهایت منجر به آغاز خصومت‌ها در سال 1914 شد، به‌خوبی درک شده است.

در رابطه با سال 1914، روگر با استدلال کلیدی ظهور و سقوط قدرت های بزرگ پل کندی (1987) در تضاد است. کندی پیشنهاد می کند که، به عنوان یک قاعده کلی، کشورهایی که از نظر اقتصادی گسترش می یابند، ناگزیر به درگیری هستند، در حالی که کشورهای رو به افول سعی می کنند به وضعیت موجود بچسبند. به تعبیر او، این دقیقا همان چیزی است که در مورد بریتانیا و آلمان در سال 1914 اتفاق افتاد. هنگامی که آلمان از نظر اقتصادی از بریتانیا در اواخر قرن گذشته پیشی گرفت، ناگزیر بود که یک چالش نظامی را آغاز کند که در جنگ جهانی اول با تمام عواقب وحشتناکش به اوج خود رسید.

در مقابل، برای روگر، هیچ چیز اجتناب ناپذیر یا تصادفی در مورد سال 1914 وجود نداشت. در عوض، او بر نقش افراد متعدد و موارد احتمالی تأکید می کند و تأکید می کند که جنگ نتیجه تصمیمات عمدی اما پویا در آن زمان بود.

پادشاه جورج پنجم و قیصر ویلهلم دوم البته از طریق مادربزرگ مشترکشان، ملکه ویکتوریا، که به آلمانی تسلط داشت و با شاهزاده آلبرت آلمانی ازدواج کرده بود، پسر عموی اول بودند. ویکتوریا مدتها با ویلهلم به عنوان نوه مورد علاقه خود رفتار می کرد. با این حال، روابط خانوادگی مانع از ورود دو کشور به بزرگترین درگیری نظامی تاریخ قبل از سال 1939 نشد. جالب است که بسیاری از آلمانی ها در سال های بین دو جنگ، علی رغم خشم گسترده نسبت به مفاد پیمان صلح ورسای در سال 1919، به تحسین بریتانیا (بر خلاف فرانسه) ادامه دادند.

روگر خاطرنشان می‌کند که این تحسین تا حدی مبتنی بر احساس خویشاوندی مداوم است، «بر پایه پیوندهای تاریخی و سلسله‌ای با «ملت برادر» بریتانیا، و همچنین ایده‌های نژادی درباره ریشه‌های قومی مشترک آلمانی‌ها و بریتانیایی‌ها.

به همان اندازه مهم این اعتقاد بود که هیتلر از دهه 1920 تبلیغ کرد، مبنی بر اینکه مقدر است بریتانیا و آلمان یک اتحاد استراتژیک ژئوپلیتیکی تشکیل دهند، "به اولی اجازه می دهد بر منافع امپریالیستی جهانی خود تمرکز کند و دومی برای دستیابی به هژمونی در قاره اروپا".

هیتلر اولین سیاستمدار آلمانی نبود که چنین دیدگاهی داشت. برای نسل‌ها دولتمردان آلمانی تلاش می‌کردند انگلیسی‌ها را متقاعد کنند که منافع آنها با منافع آلمان همسو است. از بیسمارک تا قیصر، رهبران برلین از بریتانیا به‌عنوان «متحد طبیعی» خود درخواست کرده بودند، که به خوبی توصیه می‌شود از جنگ‌های اروپای قاره‌ای دوری کند. حتی در اوایل سال 1945، با ویران شدن رایش، هیتلر و رهبر اس اس، هاینریش هیملر، معتقد بودند که صلح جداگانه با بریتانیا و اتحاد علیه اتحاد جماهیر شوروی امکان پذیر است.

اما برای چرچیل، اتحاد با هیتلر هرگز یک گزینه نبود.

جنگ جهانی دوم روابط بین دو کشور را تغییر داد، اما نه همیشه برای بدتر شدن. سربازان بریتانیا بخش‌هایی از آلمان را اشغال کردند، اما رژیم اشغالگر آن‌ها بسیار خوب‌تر از اشغال شرق آلمان توسط شوروی تلقی می‌شد.

در طی 10 سال پس از فروپاشی آلمان نازی، بریتانیا و آلمان غربی شرکای ناتو بودند و اتحادی را تشکیل دادند که آنها را ملزم به همکاری نزدیک در مخالفت با اتحاد جماهیر شوروی و متحدان آن از جمله آلمان شرقی کرد. مبادلات دانشجویی از سر گرفته شد، همچنان که مشارکت های تجاری و روند تدریجی آشتی آغاز شد. کاونتری و درسدن که هر دو در طول جنگ جهانی دوم به شدت آسیب دیدند، به شهرهای دوقلو تبدیل شدند و در نتیجه مشارکت و صلح را بر نفرت ترجیح دادند.

هنگامی که آلمان در سال 1990 پس از پایان جنگ سرد دوباره متحد شد، در بریتانیا نسبت به ظهور مجدد قدرت هژمونیک آلمان در اروپا ناراحتی وجود داشت. مارگارت تاچر فعالانه تلاش کرده بود تا اتحاد مجدد آلمان را خراب کند، اما در آن زمان، مهمترین تصمیمات ژئوپلیتیکی در واشنگتن گرفته شد، نه در لندن، و جورج هربرت دبلیو بوش، رئیس جمهور ایالات متحده، به شدت طرفدار آلمان متحد و غرب محور بود.

شک و تردید تاچر در مورد اتحاد مجدد آلمان با جانشینان او موافق نبود. تا ژوئن 2016، در زمان برگزاری همه پرسی جدایی ناپذیر درباره عضویت بریتانیا در اتحادیه اروپا، دو کشور بیش از هر زمان دیگری به یکدیگر نزدیک شده بودند. بیش از یک چهارم میلیون آلمانی در بریتانیا بیش از هر کشور اروپایی دیگری زندگی می کردند. روابط تجاری نزدیک بود و انگلیسی ها بیشتر از هر جای دیگری از آلمان وارد می کردند.

آشتی تاریخی که بریتانیا و آلمان پس از جنگ جهانی دوم به دست آوردند، فرآیندی تدریجی بود، حتی یک لحظه نمادین قابل مقایسه با لحظه ای که صدراعظم ویلی برانت در مقابل بنای یادبود قیام گتو ورشو در سال 1970 زانو زد، یا زمانی که هلموت کهل و رئیس جمهور فرانسه، فرانسوا میتران، قبر را در دستان خود نگه داشتند، مقایسه کرد.

هلموت کهل: غول اروپای اواخر قرن بیستم که بر اتحاد آلمان نظارت داشت

فرانسوا میتران - همیشه با آگاهی از تاریخ، مرگ یک "موفقیت" بود.

روگر ادعا می کند که اگر چنین لحظه ای وجود داشته باشد، نسبتا دیر اتفاق افتاده است، یعنی در 11 نوامبر 2018. در صدمین سالگرد پایان جنگ بزرگ، رئیس جمهور آلمان، فرانک والتر اشتاین مایر، به لندن پرواز کرد تا در مراسم بزرگداشت آتش بس بریتانیا در سال 1918 شرکت کند. پیشینیان، اشتاین مایر تاج گلی را در پله های قنوتاف گذاشت. او اولین رئیس دولت آلمان بود که چنین کاری کرد. این تاج گل حاوی پیامی دست‌نویس بود: «مفتخرم که در کنار هم به یاد بیاورم. سپاسگزار آشتی.

به امید آینده ای در صلح و دوستی.»

با این حال، بدون شک، برگزیت بر روابط انگلیس و آلمان تأثیر گذاشته است. بسیاری از آلمانی‌هایی که سال‌ها در بریتانیا گذرانده‌اند - از جمله این منتقد - وقتی اکثریت مردم بریتانیا به برگزیت رای دادند و به اروپای قاره‌ای پشت کردند، احساس خیانت کردند. در سال 2016، من واقعا از نتیجه همه پرسی شگفت زده شدم. اما باز هم زمانم را در بریتانیا در حباب های لیبرال آکسبریج و لندن گذراندم. و به نظر می‌رسید که من ساده‌لوح بودم که فکر می‌کردم دیدگاه انترناسیونالیستی که در آنجا تجربه کردم، نشان‌دهنده حال عمومی در کشور است.

اگرچه این بسیار بیشتر از یک ماقبل تاریخ برگزیت است، خوانندگانی که به دنبال توضیحی تاریخی از رابطه بریتانیا با آلمان هستند، بهتر است با کتاب روگر شروع کنند. گزارش او از روابط انگلیس و آلمان از قرن هجدهم تا کنون، از طیف چشمگیر منابع اولیه برای توضیح چگونگی وارد شدن بریتانیا و آلمان به یک رابطه غیرمعمول نزدیک اما مبهم استفاده می کند. چرا در دو جنگ جهانی به دشمنان سرسخت تبدیل شدند. و چگونه آنها در دهه های پس از 1945 آشتی کردند.

چرا یونان در بازسازی اروپا اهمیت دارد؟

این به طرز ماهرانه‌ای تاریخ سیاسی، فرهنگی و فکری را با هم ترکیب می‌کند تا نشان دهد - با وجود برگزیت - طبقات حاکم و سیاسی بریتانیا به روابط نزدیک با آلمان و بقیه اروپا ادامه خواهند داد. در واقع، بخش آخر کتاب طنین‌های مهمی برای همبستگی بریتانیا و اروپا دارد، زیرا اروپا با انواع تهدیدات اقتصادی و سیاسی خارج از منطقه مواجه است.

رابرت گروارث استاد تاریخ مدرن در دانشگاه کالج دوبلین و مدیر مؤسس مرکز مطالعات جنگ آن است.

در ادامه مطلب

مطالعه کلاسیک روابط انگلیس و آلمان، که اکنون با کار روگر پیشی گرفته است، کتاب ظهور تضاد انگلو-آلمانی، 1860-1914 پل ام کندی است (ویرایش جدید، کتاب های پرومتئوس، 2001). نیل فرگوسن در حیف جنگ (پنگوئن، 1998) برداشت بسیار متفاوتی را ارائه کرد، که در آن او استدلال کرد که بریتانیا باید از جنگ خارج می‌شد، جنگی که فقط هژمونی قاره آلمان را با هژمونی فرانسوی جایگزین کرد و بریتانیا روابط اقتصادی و فرهنگی بسیار نزدیک‌تری با آلمان داشت تا با فرانسه.

کتاب آرام‌تر و تا حدی خودزندگی‌نامه‌ای بر اساس مشاهدات آلمانی ساکن بریتانیا در بریتانیای مدرن، فیلیپ اولترمان، همگام با آلمان‌ها: تاریخچه برخوردهای انگلیسی و آلمانی است (فابر و فابر، 2012). برای یک تاریخچه بسیار عالی از رقابت امپراتوری بین آلمان و بریتانیا، به کتاب هلیگولند یان روگر: بریتانیا، آلمان و مبارزه برای دریای شمال (انتشارات دانشگاه آکسفورد، 2016) مراجعه کنید.