بررسی چشم انداز: نمایشنامه اغان کوین حرف های زیادی برای گفتن دارد. اما به ندرت تا این حد از یک لامپ خواسته شده است

چشم اندازها

صحنه طاووس، تئاتر ابی

★★☆☆☆

در اوایل Visions، راوی به ما می گوید که نمایشنامه در زیرزمین یک ساختمان قدیمی گرجی در دوبلین اتفاق می افتد. با این حال، صحنه یک اتاق تمرین کم مبله است. و یک لوستر عظیم بالای آن آویزان است. بنابراین، دقیقا کجا هستیم و در چه نقطه‌ای چیزی که تماشا می‌کنیم تبدیل به یک نمایشنامه می‌شود؟ این سوالات مانند یک چراغ روشنایی بزرگ و نمادین بر روی نمایشنامه ایگان کوین آویزان است.

Visions به عنوان یک تمرین ارائه می شود که بازیگران از روی یک فیلمنامه می خوانند. دنیز (دربهله کروتی) پروژه ای را مدیریت می کند که بازسازی محلی را که زمانی یک سالن رقص در شمال شهر بود، مدیریت می کند. او بخشی از نسل ساندویچی است که بین مراقبت از والدین و رابطه شرم آورش با یک مرد جوان گیر کرده است.

او برای انجام این کار، دوست پدر فقیدش، تادگ خشن و در عین حال احساساتی (مارک لمبرت) را به صورت خیرخواهانه استخدام کرده است، که علاقه کمتری به حفظ و نگهداری دارد – او خاطرات زیادی از چنین سالن هایی دارد که واقعا کار را تمام نمی کند. بدتر از همه، اتاق در حال بازسازی است برای یک برادر فنی سی و چند ساله (الیور فلیتکرافت). یک فعال هزاره به نام ایمی (لورن لارکین) ترجیح می دهد آن را به فضایی برای خلاقان تبدیل کند.

سالن رقص محو شده به صحنه ای برای تصورات رقابتی از دوبلین تبدیل می شود، در حالی که شهر واقعی بیرون توسط تجمعات راست افراطی، اعتراضات به اتهام آب، حملات تروریستی و، شاید خطرناکتر از همه، طرفداران راگبی لنستر متلاطم شده است.

پس از اینکه دنیس یک جلسه تمرکز حواس موثر را برای گروه رهبری کرد، Visions به طور رسمی شروع به تغییر می کند. اتاق تمرین تبدیل به فضایی می‌شود که رویاهای گذشته و چشم‌اندازهای آینده در آن آشکار می‌شوند و با هم برخورد می‌کنند.

راوی (غالیاه کانروی) سعی می کند تا قبل از از بین رفتن مرزهای بین شخصیت، متن و مجموعه، ساختاری را از طریق کلمات و حرکت حفظ کند. این کمتر یک نمایشنامه در یک نمایشنامه است تا یک نمایشنامه بدون نمایش.

به‌عنوان کارگردان، کلر اوریلی ماهرانه ما را در این دگردیسی راهنمایی می‌کند، که به کمک مجموعه‌ای سبک کیتی داونپورت و طراحی نورپردازی فریبنده جان گانینگ کمک می‌کند.

Visions حرف‌های زیادی برای گفتن دارد و در دستان O’Reilly به خوبی نکات خود را بیان می‌کند. شاید خیلی خوب هیچ لحظه یا تکیه‌گاهی از پر شدن معنای زندگی در دوبلین یا مکانیک تئاتر در امان نیست. به ندرت تا این حد از یک لامپ خواسته شده است. اگر مجموعه عمدتا پراکنده باشد، فیلمنامه فشرده است. متن کوین سوالات بزرگی در مورد آنچه که در شهر و در خودمان حفظ می‌کنیم و آنچه را که دوباره اختراع می‌کنیم مطرح می‌کند.

همچنین شامل مشاهدات زیادی درباره زندگی در دوبلین معاصر است که بیشتر شبیه یک بازی شبیه لوتوی داغ است تا یک نمایشنامه. صندوق های کرکس؛ بدون فضا برای خلاقان؛ مردان ایرلندی نمی توانند احساسات خود را بیان کنند: همه چیز وجود دارد. مشاهدات مربوط به شکاف‌های نسلی، که از انواع افراد مسن‌تر، مشکل استفاده از تلفن‌های هوشمند دارند، نیز آشنا هستند.

ویژن اجراهای قوی دارد، به ویژه از کروتی و کانروی، و گاهی اوقات خنده دار است. اما با همه چیز در خدمت مضمون و ایده، نمایشنامه شماتیک می شود. به نظر می‌رسد شخصیت‌های آن فقط برای بیان یک نکته وجود دارند و هرگز فراتر از چیزی که قرار است نشان دهند رشد نمی‌کنند.

با وجود تمام ابداعات رسمی اش، نتیجه نمایشنامه ای است که در نهایت دقیقا مجموع اجزای آن است. Visions همه دراماتورژی است، بدون درام.

ویژنز، که به عنوان بخشی از جشنواره تئاتر دوبلین روی صحنه می رود، تا شنبه، 14 نوامبر در ابی است.