بررسی گزارش نیویورک تایمز مبنی بر اینکه دستیار ارشد سفارت ایالات متحده در اورشلیم اسناد اسرائیل را سرکوب کرده است - سرمقاله

نیویورک تایمز روز پنجشنبه یک اتهام جدی منتشر کرد: دیوید میلشتاین، مشاور ارشد مایک هاکبی، سفیر ایالات متحده در اسرائیل، گزارش های دیپلماتیک را سرکوب یا تغییر داد تا دولت بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر، برای واشنگتن مطلوب تر به نظر برسد. میلشتاین ارتباطات سفارت را درباره شهرک‌سازی‌های اسرائیل، خشونت شهرک‌نشینان و شرایط بشردوستانه در غزه به تأخیر انداخته، مسدود کرده یا بازنویسی کرده بود.

این سازمان گفت که تحقیقاتش بر اساس مصاحبه با 15 مقام آمریکایی و ده ها سند داخلی انجام شده است. اینها ادعاهای اساسی هستند که باید بر اساس شواهد آنها مورد بررسی قرار گیرند تا اینکه به دلیل سیاست های پیرامون آنها پذیرفته یا رد شوند. هاکبی با این گزارش مخالفت کرد. با توجه به پوشش تحقیقات، سفیر قاطعانه این اتهامات را رد کرد و مبنای واقعی آنها را به چالش کشید.

او در پاسخ علنی خود از نحوه برخورد روزنامه با نظرات خود انتقاد کرد. خوانندگان باید بتوانند شواهد، تفسیر و اختلافات را تشخیص دهند. این شکایت سؤالی متفاوت از صحت تحقیقات را ایجاد می کند: آیا خوانندگان محتوای پاسخ سفیر را دریافت کردند یا فقط گزیده هایی را دریافت کردند که عناصر مهمی را از قلم انداخته بود؟ وقتی گزارشی نشان می دهد که ایالات متحده به طور دقیق نشان می دهد که مقامات ایالات متحده در مورد همه موارد منتخب نماینده دقیق هستند. اصل پاسخ های آنها

خوانندگان باید بفهمند که چه چیزی رد شده است، چه توضیحی ارائه شده است، و آیا خبرنگاران به دنبال آزمایش این توضیح در برابر اسناد و گزارش هایی هستند که بر آن تکیه کرده اند یا خیر. انتشار یک تکذیب صرفا یک امر رسمی نیست که باید قبل از بازگشت به اتهام انجام شود. وجود منابع ناشناس و اسناد داخلی گزارش را تنها تا حدی تقویت می کند که از نتایج خاص آن پشتیبانی کند. نه تعداد مصاحبه ها و نه اجباری بودن تکذیب یک مقام موضوع را حل نمی کند.

آنچه مهم است این است که آیا خوانندگان می توانند شواهد دست اول، تفسیر، گزارش های مورد مناقشه و حقایقی را که ناشناخته مانده اند، تشخیص دهند. تایمز همچنین در مورد ارتباط میلشتاین با مفسر محافظه کار مارک لوین بحث کرد. میلشتاین پسرخوانده لوین است و لوین از حامیان برجسته اسرائیل و نتانیاهو است.

روابط آنها ممکن است زمینه مرتبطی داشته باشد، اما روابط خانوادگی نشان نمی‌دهد که لوین کار میلشتاین را هدایت کرده، ارتباطات سفارت را شکل داده یا بر اطلاعاتی که به دولت ترامپ رسیده است، تأثیر گذاشته است. ارتباطات مستند یا شهادتی که لوین را به تصمیمات خاص مرتبط می کند، بسیار مهم است.

بدون این ارتباط، قرار دادن روابط خانوادگی در کنار اتهامات مربوط به گزارش‌دهی دیپلماتیک تغییر یافته، تشویق به استنباط‌هایی است که اثبات نشده است. اسناد دیپلماتیک به طور معمول بررسی و بازنگری می‌شوند. منصوبان سیاسی و دیپلمات های شغلی ممکن است در مورد ارزیابی ها یا اولویت ها اختلاف نظر داشته باشند. چنین اختلاف نظرهایی به طور خودکار نادرست نیستند.

سرکوب عمدی اطلاعات مادی، به ویژه اگر باعث شود سیاستگذاران تصویری تحریف شده از شرایط موجود داشته باشند، موضوع بسیار جدی‌تری خواهد بود. بنابراین، هرگونه ارزیابی از رفتار میلشتاین باید ویرایش داخلی معمولی را از مواردی که ادعا می‌شود اطلاعات مهم به دست گیرندگان مورد نظر خود نرسیده است متمایز کند.

چه اختیاراتی داشت؟ کدام تغییرات درخواست شد و چرا؟ چه کسی آنها را تایید کرد؟ آیا ارزیابی‌های مرتبط در نهایت از طریق کانال‌های دیگر ارائه شد؟ این جزئیات به خوانندگان کمک می‌کند تا درباره سنگینی اتهامات قضاوت کنند. طبق گزارش، تایمز به عدم اطمینان در مورد اینکه آیا مداخلات ادعایی سیاست کاخ سفید را تغییر داده و هاکبی چقدر می‌دانست، اذعان کرد. این محدودیت ها باید برجسته باقی بمانند.

ادعاهایی مبنی بر اینکه شخصی به دنبال تأثیرگذاری بر گزارش های دیپلماتیک بوده است، به طور خودکار ثابت نمی کند که دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا یا مشاورانش تصمیماتی را بر اساس سوابق مخدوش گرفته اند. تحقیقات روزنامه ممکن است حاوی یافته های ارزشمندی باشد و انکار مقامات نباید به طور خودکار بر شهادت افراد آشنا با عملیات سفارت سنگینی کند. در عین حال، اعتراضات هاکبی در مورد استفاده از بیانیه خود مستلزم رسیدگی منصفانه است.

اعتبار هر یک از طرفین به کامل بودن سوابق اساسی بستگی دارد، نه اینکه کدام طرف انتقاد تندتری را ارائه می کند. گزارش در مورد اسرائیل و سیاست ایالات متحده وزن سیاسی غیرمعمولی دارد. خوانندگان نباید مجبور باشند از نزدیکی ارتباط را استنباط کنند، در جای دیگری به دنبال یک رد اصلی بگردند، یا انگیزه های احتمالی مقامات را با اثبات سوء رفتار خاص اشتباه بگیرند. منبع یابی روشن، زمینه معنادار، و نمایش صادقانه پاسخ ها، تضمین های اساسی در برابر این مشکلات هستند. ادعاهای منتشر شده کامل و اظهارات کامل هاکبی باید با هم ارزیابی شوند.

اتهامات جدی مستلزم شواهد قابل توجهی است و متهمان سزاوار این هستند که پاسخ هایشان به طور دقیق ارائه شود. روزنامه‌ای که از مردم می‌خواهد به تحقیقاتش اعتماد کنند، باید نه تنها نتیجه‌گیری‌هایش، بلکه نحوه رسیدن به آن‌ها را نیز ممکن کند.