بررسی Apple MacBook Pro OLED (2026): بهترین ها با قیمت تمام می شوند

اپل اغلب نظر خود را تغییر نمی دهد. تاریخچه آن یکی از چسبیدن به اسلحه های خود است، حتی زمانی که بر روی تصمیمات خاص طراحی یا فناوری فشار وارد می شود. و با این حال، من در چند روز گذشته روی یک مک بوک پرو با صفحه نمایش لمسی کار کرده ام - دستگاهی که هرگز فکر نمی کردم به وجود بیاید.

با نادیده گرفتن استدلال های (بسیار معقول) در مورد ارگونومی ضعیف لپ تاپ های لمسی ساخته شده در گذشته، اپل چنین نمایشگری را به غیر اپلی ترین شکلی که می توانستم تصور کنم برای مک بوک پرو آورده است. من مطمئن نیستم که چرا اینجاست، اما هست.

با ورود مک بوک پرو OLED، اپل اکنون دو مدل از لپ تاپ های پریمیوم پرچمدار خود را ارائه می دهد. گزینه استاندارد Mini-LED اکنون با پردازنده M6 با گرافیک و عمر باتری بهبود یافته ارائه می شود، اما در غیر این صورت تا حد زیادی مانند قبل به نظر می رسد.

اما MacBook Pro OLED بزرگترین تغییر از سال 2021 است. شما بلافاصله آن را در خارج متوجه نخواهید شد. گزینه های رنگی همچنان نقره ای و مشکی فضایی هستند. شما هنوز هم بین 14 و 16 اینچ انتخاب دارید. پورت ها هم همینطور. آن را باز کنید و صفحه کلید و صفحه نمایش آشنا را خواهید دید. همه چیز همانطور که انتظار دارید وجود دارد.

تنها نشانه بصری که نشان می دهد از چیزی متفاوت استفاده می کنید، لوگوی درخشان اپل روی درب آن است. به عنوان یک ویژگی که فقط در MacBook Pro OLED بسیار گران قیمت موجود است، این یک نماد وضعیت خالص و بی‌عیب است. و من آن را دوست دارم. حتی با روشنایی صفحه نمایش همخوانی دارد، بنابراین در اتاق تاریک حواسش را پرت نمی کند.

یکی دیگر از تفاوت های قابل تشخیص در مک بوک پرو OLED چیزی است که به جای چشمان خود با دستان خود متوجه خواهید شد. مدل 16 اینچی که من آزمایش کردم اکنون فقط 4 پوند وزن دارد که بیش از نیم پوند سبک تر از معادل غیر OLED است. بیشتر کاهش وزن از OLED حاصل می شود که از لایه های بسیار نازک تر و سبک تر استفاده می کند (در آینده بیشتر در مورد OLED توضیح داده خواهد شد). این یک لپ‌تاپ بسیار بزرگ است، اما کاهش وزن باعث می‌شود حمل آن در یک کیف بسیار آسان‌تر شود.

و شکاف از بین رفته است! هیچ ویژگی طراحی اپل بیشتر از این بریدگی بزرگ در بالای صفحه، که وب کم و سنسورها را در خود جای داده است (در مدل غیر OLED باقی می ماند) مرا آزار نداده است. دوربین پانچ سوراخ پیشرفت بزرگی است. به‌عنوان کسی که از زمان معرفی این بریدگی چشم‌نوازی کامل پیدا کرده است، ممکن است این تغییری باشد که بیشتر از همه از آن هیجان‌زده شده‌ام. مانند آیفون‌های جدیدتر، مک‌بوک پرو نیز از Dynamic Island بهره می‌برد که باعث می‌شود دوربین سوراخ‌دار مفیدتر باشد. می‌تواند فعالیت‌های زنده تعاملی، مانند تایمر یا موسیقی در حال پخش را نشان دهد.

تصور می‌کنم زیاد استفاده نخواهد شد، اگرچه کار خود را با پنهان کردن سوراخ پانچ و نشان دادن آن حاشیه‌های باریک انجام می‌دهد.

ترفندهای ظریف تری وجود دارد. پایه های لاستیکی در پایین لبه های نرم تر و گردتری دارند. حاشیه های اطراف صفحه نمایش کمی کوچکتر است.

بیش از دو سال از زمانی که اپل برای اولین بار نمایشگرهای OLED پشت سر هم خود را به iPad Pro آورد می گذرد. در آن زمان، کاربران مک بوک پرو صبورانه از همان صفحه نمایش Mini-LED استفاده می کردند. با این وجود، MacBook Pro OLED بالاخره وارد بازار شد و اپل پنل OLED پشت سر هم را بیش از هر زمان دیگری پیش برد. این روشن‌ترین نمایشگر لپ‌تاپی است که من تا به حال آزمایش کرده‌ام، با قابلیت رسیدن به 1000 نیت در SDR. این در محتوای روزمره در سراسر سیستم عامل و در همه برنامه ها است. با این حال، صفحه نمایش می تواند 2000 نیت روشنایی داشته باشد - اما فقط در شرایط خاص.

به عنوان مثال، در نور بسیار روشن یا در فضای باز، حسگر نور محیطی که در ماژول وب‌کم تعبیه شده است، این شرایط را تشخیص داده و نمایشگر را فراتر از حد بالای 1000 نیت تنظیم می‌کند. آن را با صفحه نمایش نانوبافت اختیاری ترکیب کنید و بدون شک بهترین لپ تاپ برای کار در خارج از منزل را خواهید داشت. با توجه به اینکه تابش خیره کننده یک مشکل بزرگ در صفحه نمایش لپ تاپ های OLED معمولی است، این موضوع بسیار چشمگیر است.

(شما باید تنظیمات «تنظیم خودکار روشنایی» را روشن کنید، که من معمولا این کار را نمی‌کنم.) اپل OLED را با شیشه استاندارد برای آزمایش برای من فرستاد که دارای یک پوشش ضد انعکاس است که شرکت آن را «شکستن» می‌نامد. در کنار مک بوک پرو غیر OLED M6، تقریبا منعکس کننده به نظر می رسد. اگر واقعا می خواهید از این چیز در خارج استفاده کنید، ارتقاء بافت نانو ارزش آن را دارد.

محتوای HDR دومین وضعیتی است که در آن صفحه نمایش می تواند حداکثر روشنایی را تا 2000 نیت افزایش دهد. در اینجا، ایده این نیست که چشمان خود را با روشنایی منفجر کنید. در مورد جزئیات است در عکس‌ها، ویدیوها، فیلم‌ها و بازی‌های رندر شده با HDR، 2000 نیت به اندازه‌ای روشن است که عمق جزئیات و رنگ‌های باورنکردنی را ارائه دهد. من هرگز HDR را به این شکل روی لپ‌تاپ ندیده‌ام، و واقعا باید آن را تجربه کنید تا واقعا آن را دریافت کنید. در تست HDR من، OLED MacBook Pro من هرگز به 2000 نیت نرسید و حداکثر به 1849 نیت رسید.

اما به طرز شگفت انگیزی، حتی می تواند این را در یک پنجره 25 درصدی و 1025 نیت با روشن شدن هر پیکسل تولید کند. تنها جایی که می‌توانید OLED روشن‌تر پیدا کنید، در جدیدترین تلویزیون‌های OLED است.

اکنون، این در واقع تنها 12 درصد روشن‌تر از مینی ال‌ای‌دی مک‌بوک پرو است که برای انجام این مقایسه مجددا آزمایش کردم. اما وقتی یک صفحه نمایش OLED روشن‌تر را با رنگ‌های مشکی عمیقی که می‌تواند تولید کند جفت می‌کنید، HDR کاملا فوق‌العاده‌ای خواهید داشت که به محتوا دامنه‌ای از عمق می‌دهد که قبلا در لپ‌تاپ دیده نشده بود.

من تعدادی فیلم حرفه ای HDR را در کنار مک بوک پرو Mini-LED تماشا کردم. این تفاوت بسیار محسوس است. آیا این چیزی است که فقط افراد و فیلمبرداران تلویزیون به آن اهمیت می دهند؟ شاید. مینی ال ای دی مک بوک پرو در حال حاضر یک لپ تاپ عالی برای تماشای فیلم است. تنها چیزی که می توانم بگویم این است که مدل OLED به طور قابل توجهی بهتر است. و برای کسانی که به طور حرفه ای با فیلم های HDR کار می کنند، این باید فرصت های جدیدی را ایجاد کند. امید من این است که با تکثیر این دستگاه‌های دارای HDR، شاهد تولید ویدیوهای HDR بیشتری باشیم - حتی فقط برای وب.

بلندگوها همچنین MacBook Pro OLED را به دستگاهی برای تماشای فیلم بهتر تبدیل کرده است. اپل می‌گوید که سیستم صوتی با شش بلندگو 50 درصد بیس عمیق‌تر دارد. اندازه‌گیری آن سخت است، اما مانند صفحه نمایش، وقتی آن را کنار هم با مدل نسل قبلی مقایسه می‌کنید، متوجه تفاوت می‌شوید. بیس واقعا برجسته تر است و صدای کامل تری را هم برای گوش دادن به موسیقی و هم برای تماشای فیلم به شما می دهد. و فقط برای روشن شدن: اپل قبلا بهترین اسپیکرها را در بازی داشت.

در مدت زمانی که تا کنون با صفحه لمسی مک بوک پرو سپری کرده ام، سعی کردم قدرت های جدید آن را به خودم یادآوری کنم. اما وقتی عمیقا در کار هستم، صفحه لمسی را کاملا فراموش می کنم. فقط جایی در گردش کار من ندارد. اگرچه این بدان معنا نیست که هرگز مفید نیست. گاهی اوقات، کشیدن یک اعلان با انگشت بصری به نظر می رسد. یا اگر روی کاناپه دراز کشیده اید و از انگشت شست خود برای پیمایش در فید اینستاگرام خود مانند iPad استفاده می کنید، کار می کند. اما آن زمان‌ها بسیار اندک است.

مطمئنا نمی‌خواهم سه انگشتم را به سمت صفحه بکشم تا بین Spaces بکشم در حالی که می‌توانم این کار را روی صفحه ترک بدون حتی بلند کردن دستم انجام دهم.

وقتی از iPad Air یا iPad Pro متصل به Magic Keyboard استفاده می کنم، متوجه همین تمایل شده ام. فقط راحت تر و سریع تر است که دستان خود را در جایی که هستند نگه دارید. تفاوت اینجا در مک بوک پرو در نرم افزار است. رابط دقیقا شما را به سمت لمس آن نمی کشاند. اکنون می‌توانید هر چیزی را که می‌توانید کلیک کنید، لمس کنید، اما ضربه زدن روی نمادها و کنترل‌های کوچک با انگشت مانند همیشه دست و پا چلفتی به نظر می‌رسد. در ویندوز 11 نیز همین مشکل وجود دارد. اگر منصف باشیم، اپل تلاش بیشتری نسبت به مایکروسافت انجام داده است و macOS را برای بهینه سازی برای لمس بهینه سازی کرده است – نه بر خلاف iPadOS.

یکی از بهینه‌سازی‌های مورد علاقه من زمانی اتفاق می‌افتد که روی کنترل‌های پنجره (سه دکمه برای بستن، کوچک کردن یا تمام صفحه) ضربه بزنید. پس از ضربه زدن، ظاهر می شود و به شما امکان می دهد یکی از سه مورد را با دقت بیشتری انتخاب کنید. بازشوهای نوار منو نیز فاصله بیشتری دارند و می‌توانید برای انتخاب آسان‌تر گزینه‌ها، انگشت خود را ضربه بزنید و بکشید. این لمس‌های بصری مفید هستند و برخی از برنامه‌های اپل راه‌هایی برای انجام برخی کارها بر اساس لمس پیدا کرده‌اند.

اعتراف می‌کنم که از لپ‌تاپ‌های لمسی سود زیادی نمی‌برم، اما اپل همچنین هیچ تغییر سخت‌افزاری برای طبیعی‌تر کردن لمس صفحه نمایش ایجاد نکرده است. آیا اپل هرگز یک لولای 180 یا 360 درجه ای روی مک بوک قرار می دهد؟ فکر می‌کردم نه، اما هرگز فکر نمی‌کردم مک‌بوک از ابتدا صفحه‌نمایش لمسی داشته باشد. حتی Apple Pencil در اینجا پشتیبانی نمی‌شود (نه اینکه استفاده از آن در زاویه راحت باشد).

مشکل بزرگتر این است که برنامه های شخص ثالث باید برای لمس بهینه شوند. حتی اگر کلیک برای لمس در همه برنامه‌ها کار کند، همه توسعه‌دهندگان تلاش نمی‌کنند. همچنین، متوجه شده‌ام که برخی از برنامه‌های ترجمه شده از طریق Rosetta (که به نرم‌افزار مبتنی بر اینتل اجازه می‌دهد روی سیلیکون اپل اجرا شود، مانند Steam) از برخی ویژگی‌ها مانند کنترل‌های پنجره بزرگ‌نمایی پشتیبانی نمی‌کنند. نمی‌توانم ببینم که رفتارم را تنظیم می‌کنم، وقتی نمی‌توان به طور قابل اعتماد انتظار ثبات در این برنامه‌ها را داشت.

اپل قابلیت‌های لمسی OLED MacBook Pro را به حرفه‌ای‌های خلاق می‌فروشد - کاربرانی که از این لپ‌تاپ استفاده می‌کنند. ایده‌ها کمی جالب هستند، چه طراحی مستقیم روی صفحه با Pixelmator Pro یا اعمال بافت‌های قلم مو بر روی مدل‌های سه بعدی در ZBrush. من یک هنرمند نیستم، اما از Logic Pro استفاده می کنم. اکنون می‌توانید صفحه را لمس کنید تا درامز را مستقیما روی صفحه پخش کنید، یا اتوماسیون‌ها را به Remix FX بکشید. اما از آنجا بود که من شروع به فکر کردم که اینها ترفندهای بیشتری نسبت به ویژگی های واقعی هستند که خلاقان واقعا از آنها بهره می برند.

حتی نوازندگان آماتور همیشه یک صفحه کلید MIDI فیزیکی دارند و نواختن آلات موسیقی روی صفحه کلید لپ تاپ (یک ویژگی منطقی که همیشه وجود داشته است) طبیعی تر از ضربه زدن به صفحه نمایش است. منتظر می مانم تا Adobe به من ثابت کند که اشتباه می کنم.

نکته اینجاست: در تمام گفتگوهایم با اپل در مورد صفحه نمایش لمسی، هرگز این تصور را نداشتم که لمس قرار است جایگزین صفحه کلید و ترک پد به عنوان روش ورودی اولیه شود. اگر هدف این باشد که قایق را زیاد تکان ندهید، یک بازی ایمن و هوشمندانه است. برای سال‌های متمادی، اپل عقب نشسته و مایکروسافت را تماشا می‌کرد که پیاده‌سازی لمسی خود را از طریق فاجعه‌ای که ویندوز 8 بود انجام می‌داد. مطمئنا درست است که در دنیای امروز، عجیب است که نمی‌توانید صفحه مک‌بوک را با انگشتان خود کنترل کنید. مک بوک من به عنوان کسی که بچه دارد، از اثر انگشت آنها در امان است.

این بیشتر شبیه یک ویژگی «تصاویر» است که مدت‌هاست از آن بی بهره بوده‌ایم، اما امیدوارم اپل بیشتر متعهد شود که آن را لمس کند و روش منحصربه‌فردتری برای ادغام آن مهندسی کند.

MacBook Pro 2026 OLED از همان تراشه های نسل قبلی استفاده می کند: M5 Pro و M5 Max. این اولین باری است که اپل از زمان معرفی Apple Silicon در سال 2020 این کار را انجام می دهد. هر نسخه جدید از هر مک همیشه با یک تراشه به روز شده عرضه می شود. یا سرعت اپل کاهش می یابد، یا این شرکت فکر می کند که صفحه نمایش لمسی OLED به اندازه کافی قوی خواهد بود تا خریداران را متقاعد کند که به روز شوند.

اگر منصف باشیم، M5 Max و M5 Pro قبلا در صدر بازی خود بودند. حتی در مقایسه با لپ‌تاپ‌های جدید Nvidia RTX Spark مانند Microsoft Surface Laptop Ultra، M5 Max در قدرت کلی برتری دارد. فکر می‌کنم زمان استراحت است. شایعات حاکی از آن است که اپل به طور کلی از M6 Pro و M6 Max صرف نظر می کند و این تنظیمات قدرتمندتر را برای نسل M7 حفظ می کند. باز هم، این اولین مورد برای Apple Silicon از زمان معرفی آن خواهد بود.

از سوی دیگر، اپل ادعا می کند که قطعات داخلی مک بوک پرو OLED به طور کامل برای پشتیبانی از صفحه نمایش PROLED XDR بازطراحی شده اند. هدف برابری عملکرد با M5 Pro و M5 Max MacBook Pro غیر OLED است – نه چیزی بیشتر. و در آزمایش من، این دقیقا همان چیزی است که من دیدم. امتیازات بسیار شبیه به مک بوک پرو نسل قبلی در Cinebench 2026 و همچنین در بازی هایی بود که من آزمایش کردم. من در اینجا خیلی عمیق نمی‌روم - اگر می‌خواهید تجزیه و تحلیل عملکرد بیشتری داشته باشید، بررسی من از M5 Max MacBook Pro قبلی را بررسی کنید.

اگر قبلا M5 Pro یا M5 Max MacBook Pro دارید، توجیه ارتقا به نسخه OLED بسیار دشوار است، حتی اگر بتوانید آن را با قیمت مناسب بفروشید. اگر مورد استفاده خاصی برای صفحه نمایش OLED نداشته باشید، می توانم ببینم بسیاری از افراد می خواهند تا سال آینده برای ارتقای عملکرد صبر کنند. از طرف دیگر، اگر می‌خواهید از M1 Max یا M2 Max ارتقا پیدا کنید، با یک تصمیم دشوار بین MacBook Pro OLED و غیر OLED روبرو خواهید شد. در حال حاضر، اپل همچنان هر دو مدل را در خط تولید خود می فروشد.

امید کمی وجود دارد که قیمت ها به زودی کاهش یابد، زیرا کمبود حافظه همچنان در حال کاهش است. اگر صفحه نمایش لمسی OLED چیزی است که شما را به سمت این دستگاه ها می کشاند، M5 Pro 14 اینچی راهی برای رفتن است. فقط بدانید که با انتخاب نکردن M5 Max عملکرد مناسبی را روی میز باقی می گذارید.