بررسی Surface، Echo & Sound: ویراستاران بازگشتی غیرقابل قبول به پست پانک دارند که آنها را به ستاره تبدیل کرد

آلترناتیو راک هرگز از بلای گروه‌های «مخاطب دفن زباله» که پرده گوش ما را در اوایل قرن بیست و یکم آسیب رسانده بود، بهبود نیافته است.

تا حد زیادی یک پدیده بریتانیایی بود. چیزی در مورد ترکیبی از منطقه‌گرایی بی‌نظیر و تشویق جنون‌آمیز یک مطبوعات موسیقی بریتانیایی که در آستانه انقراض بودند، برای ساختن صحنه‌ای توطئه کردند که تقریبا به محض ادغام به کیسه‌ی بوکس تبدیل شد. انگار وجود داشته تا بتوانیم از آن متنفر باشیم.

چرا وقتی از انفجار بریت پاپ یک دهه قبل با این همه با علاقه یاد می شود، ایندی دفن زباله اینقدر مورد تحقیر قرار گرفت؟ به نظر نمی رسید که موسیقی به خصوص وحشیانه ای باشد - بریت پاپ، در سال های آخر خود، به همان اندازه افتضاح بود. این سوال هنگام گوش دادن به آلبوم جدید ادیتورز، یکی از گروه‌های ایندی-خارجی که نسب خود را در آستین‌های خوب یا بد می‌پوشیدند، پیش می‌آید.

در مورد آنها، پیشینیان آشکار Joy Division بودند، که در آن مقطع هنوز به عنوان حامیان گیتار راک بریتانیا معرفی نشده بودند، اما وضعیت آنها به عنوان یکی از تأثیرگذارترین گروه های دوره پست پانک قبلا تضمین شده بود.

ژست ویراستاران بی‌نظیر این بود که آیا خوب است که چیزی جدید را دوست داشته باشیم، در حالی که به وضوح به گذشته تعلق دارد. زیرا اگر آهنگ‌هایی مانند Blood و Munich وحشیانه و جذاب بودند، از رشته‌های DNA Joy Division بافته می‌شدند، چه از طریق آوازهای تام اسمیت و چه از طریق نواختن تاریک، کریس اوربانوویچ، گیتاریست آن‌ها که به زودی می‌رود. بدیهی است که ویراستاران چیزی در مورد آنها داشتند، زیرا آنها از چسباندن انتقادی بازدید شده در گروه های گروه های دفن زباله-ایندی در امان بودند، لباس هایی که نام آنها - The Twang، The Pigeon Detectives، The Automatic - هنوز

برگرد تا نصف شب برخی از ما را شکار کند.

یکی از راه‌هایی که Editors زنده ماند، انجام کاری فراتر از بسیاری از همتایان خود بود - حتی گروه‌هایی که واقعا چیزی برای گفتن داشتند، مانند Libertines از Pete Doherty. و این توانایی تکامل موسیقی، تبدیل شدن به نوعی کولدپلی Stygian با The Weight of Your Love بود، آلبوم آنها از سال 2013 (در آن زمان Urbanowicz از آن خارج شد)، و سپس با EBM، بهترین LP آن‌ها، از سال 2022، الکترونیک کاملا نابود شده را به نمایش گذاشت.

با این حال، اکنون، 21 سال از اولین بازی خود، The Back Room، آنها با Surface، Echo & Sound به دور کامل رفته اند، رکوردی که به پست پانک بازمی گردد که در وهله اول آنها را به یک پدیده یک شبه تبدیل کرد. آن‌ها به منبع – یا اگر ترجیح می‌دهید، محل دفن زباله – بازگشته‌اند و سعی می‌کنند از میان شانس‌ها و پایان‌های دور ریخته‌شده صدای قدیمی‌شان، یک رکورد ارزشمند جمع کنند.

اما این آلبوم بی‌نقص نشان می‌دهد که بهتر است برخی چیزها را پشت سر بگذاریم، از جمله ریف‌های جوی دیویژن جوشاننده. به طرز فریبنده ای با تصنیف مستقل به سبک کریس مارتین آهنگ اصلی شروع می شود.

اما ما به زودی مستقیما با Call It In که ریف‌های مهیج و اشعار دیستوپیایی آن ("همه خراب می‌شود... همه خراب می‌شود") به اوایل قرن بیست و یکم بازمی‌گردیم، زمانی که هر گروهی از بچه‌های بداخلاق از یک شهر کوچک بریتانیا می‌توانند رکوردی را به ثبت برسانند.

این فرمول بر روی Real تکرار می‌شود، یکی دیگر از صفحات بیش از حد مینیمالیسم پست‌پانک که تلاش می‌کند تا از تاثیرات خود بالاتر برود و طرفدارانی را که برای یافتن ویراستاران تلاش جدیدی در EBM تشویق کردند، ناامید خواهد کرد.

به اعتبار آنها، آنها گاهی اوقات سعی می کنند فراتر از فرمول فرسوده خود گسترش یابند: پژواک REM در The Rush (یکی از چندین آهنگ با حضور اسمیت در ماندولین) وجود دارد در حالی که Butterfly Wings انفجار میکروفن باز قله دیوید گری را تداعی می کند.

ویراستاران از زمان دومین آلبومشان، یک پایان شروعی دارد، آنقدر باهوش بوده اند که به جلو بردن ادامه دهند. اما اکنون آنها به عقب برمی‌گردند - به یک اثر غیرقابل تحمل. این گواه این است که برخی چیزها بهتر است در گذشته باقی بمانند. وقتی صحبت از موسیقی به میان می‌آید، موس‌های خلاقانه‌ای که به صورت مستقل در محل دفن زباله بود، مطمئنا یکی از مهمترین آنهاست.